Strona główna | Aktualności | O klubie | Członkowie | Wyjazdy | Wyprawy | Kursy | Biblioteka | Materiały szkoleniowe | Galeria | Inne strony | Dla administratorów

Wyjazdy 2010

IV kwartał

AUSTRIA/NIEMCY - Alpy Berchtesgadeńskie i okolice

27 12 2010 - 01 01 2011
Uczestnicy: Aleksandra Strach, Mateusz Golicz

Okres poświąteczno-noworoczny spędzamy skiturowo, w rejonach znanych mi z letnich wypraw. Śniegu nie było zbyt dużo, troszkę porysowaliśmy narty - no ale przynajmniej nie musieliśmy się zbytnio obawiać lawin. Za bazę wypadową służyła nam chatka pod jaskinią Lamprechtsofen (w Austrii), do której dotarliśmy poniedziałkowym wieczorem.

We wtorek wybraliśmy się niedaleko od chatki, na rozgrzewkę. Weszliśmy na lekko na Schwalbenwand (2011 m, Hundsteingruppe); 1200 m przewyższenia o bardzo jednostajnym nachyleniu. Niebo było całkowicie zakryte chmurami, śnieg trudny do zjazdu (twardo!), a na dodatek na szczycie zaatakował nas mroźny wiatr. Mimo to bawiliśmy się dobrze - długi zjazd szerokimi polanami wynagrodził nam nienajlepsze warunki pogodowe.

W środę podeszliśmy od niemieckiej strony na przełęcz Torrener Joch, oddzielającą masywy Hagengebirge i Hoher Goll. Zamierzaliśmy przejść trasę zwaną w miejscowym narzeczu Kleine Reibn ("Mała Pętla"). Szlak na Torrener Joch wiódł praktycznie cały czas trasami ośrodka narciarskiego (stromo!); po drodze towarzyszyło nam spore zachmurzenie, słaba widoczność i tabliczki informujące nas, że w okresie ferii świątecznych podchodzenie na skitourach jest zabronione pod karą grzywny. Ponieważ wystartowaliśmy dosyć późno, kiedy dotarliśmy do schroniska na przełęczy (Stahlhaus), ściemniało się już. Miejsce noclegowe dla nas znalazło się jednak, zresztą pod wieczór trudno było się oprzeć wrażeniu, że jesteśmy jedynymi goścmi w tym 100-miejscowym przybytku.

Rano okazało się, że chmury są już pod nami i podejście na Schneibstein (2275 m, Hagengebirge) nie powinno sprawić nam trudności orientacyjnych. Wierzchołek jest bardzo widokowym miejscem, no i co najważniejsze, dobrze widać z niego wschodnie ramię Hoher Goll-a i znajdującą się w nim, bliską mojemu sercu przełęcz. Cały zjazd był zresztą bardzo widokowy, bardzo łagodny i upłynął nam w przyjemnym słońcu. Pod szczytem Fagstein zdarzył się nam mały wypadek orientacyjny - zjechaliśmy na plateau oznaczone na mapie "Rossfeld", które okazało się być pułapką bez wyjścia, podciętą z trzech stron przepaściami. Mimo zmęczenia, musieliśmy przeprosić się z fokami i wycofać. Po godzinie wróciliśmy na właściwą trasę, biegnącą już dosyć stromym zjazdem na Priesbergalm (bazę dolną letniej wyprawy SGW/SKTJ) i dalej już w chmurach, drogą do Hinterbrand. Po posileniu się bawarską kuchnią w Berchtesgaden i długich, lecz bezowocnych poszukiwaniach noclegu "w okolicy", skierowaliśmy się z powrotem do chatki pod Lampo (40 km górskimi drogami).

Sylwestra i nowy rok spędziliśmy w masywie Watzmann (wys. do 2713 m) - który obserwowaliśmy przez cały zjazd pętlą Kleine Reibn. Na stronach Alpenverein znalazłem informację, że pokój zimowy schroniska Watzmannhaus (na 1930 mnpm) jest otwarty i nie wymaga klucza AV. Aby go osiągnąć, trzeba było podejść ok. 1170 m z ciężkim plecakiem. Szło nam dosyć sprawnie, zwłaszcza że nasza motywacja znacznie wzrosła po znalezieniu się nad chmurami. Już dosyć nisko pomyliliśmy drogę i podeszliśmy "nie tym ramieniem" co trzeba - osiągając wprawdzie odpowiednią wysokość, ale w odległości ok. 1 km w linii prostej od schroniska. Wydawało się, że czeka nas męczący trawers przez kosówkę, ale Ola znalazła jakąś nieoficjalną ścieżkę i w sumie tylko na chwilkę musieliśmy ściągnąć narty.

Standard "Winterraumu" schroniska był dokładnie w połowie pomiędzy schronami zimowymi znanymi mi z Ukrainy i Norwegii. Oprócz nas, zameldowały się dwie dziewczyny z Niemiec, trzech Czechów i potem jeszcze jakaś niemieckojęzyczna czwórka. Miejsca było dosyć mało, ale pewnie i tak komfort był większy niż w chatce na Hochecku - jednym z wierzchołków Watzmanna ("chatka przetrwaniowa" 2x3 m, a minęliśmy co najmniej kilka osób właśnie tam zmierzających).

W chatce zawiązała się jakaś niewielka impreza, jednak my nadejście Nowego Roku przegapiliśmy, twardo śpiąc. Rano wyruszamy jako pierwsi, wracając dokładnie po śladach do auta. Miły zjazd, ale w trudnych warunkach śniegowych - twardo. Zdążyliśmy jeszcze pojechać nad Konigsee (chmury, mgła) i na trasę widokową na północ od Golla (nad chmurami). Bez przygód i bez zbędnych ciężarówek po drodze, dotarliśmy do Katowic przed 22.

Beskid Żywiecki - przechadzka na Halę Krawculę

26 - 27 12 2010
Uczestnicy: Aleksandra Skowron, Wojciech Rymarczyk

Po świątecznym lenistwie, dla równowagi, w niedzielę wsiadamy o 7.05 w pociąg i jedziemy do Rajczy, skąd późnym przedpołudniem ruszamy żółtym szlakiem w kierunku Hali Redykalnej. Po wigilijnej odwilży nie ma już śladu i wszystko przykryte jest świeżym śniegiem – miejscami dość głębokim. Do tego parę stopni mrozu i mocno zachmurzone niebo, tak więc z widoków nici.

Idziemy wolno, bo nigdzie nam się nie spieszy. Na Zapolance odbijamy w prawo i szlakiem rowerowym, po stoczeniu zażartej walki z wygłodniałym burkiem docieramy do Złatnej. Tu robimy dłuższą przerwę na piknik, bo dawno nie jedliśmy;) Kiedy kończymy zmierzchało już, więc żwawym krokiem, coby się rozgrzać nieco i przed północą zdążyć, ruszamy na Krawców Wierch.

Idziemy i idziemy, śniegu coraz więcej, bo zaczyna lekko sypać, a bacówki jak nie ma tak nie ma. Myślami już dawno jesteśmy przy ciepłym kominku, parującej herbacie, jajecznicy na boczku, gorącym prysznicu i gwarnej, miłej atmosferze… no i dupa.

Kiedy w końcu wychodzimy na Halę Krawculę wita nas niezbyt przyjemny widok ciemnej, w ciszę zaklętej bacówki. Zawarte!! Podchodząc ostatnie metry już kombinujemy z alternatywnym noclegiem, z opcją zejścia do Glinki włącznie.

Ale nie! Jest światełko, blade bo blade ale jest. Ekipa czuwa, więc jest szansa na miły nocleg! Szybko zrzucamy graty i rozwalamy się ze wszystkimi świątecznymi zapasami i smakołykami na całym stole. Jesteśmy sami!!! Herbata jest, grzaniec jest, jajecznica jest, kominek (z biedą) jest, przemiłe, acz zaspane towarzystwo jest. Ogólnie mróz w Meksyku – woda zimna – czyli dzień dziecka, na pokojach ok. 15 stopni C, a zamiast El Doopowskich 220 V, ekologiczne 12 V.

Długo nie wysiedzieliśmy i po objedzeniu się wszystkim co mieliśmy ze sobą zbieramy się spać. Rano budzi nas piękne słońce, więc wstajemy b. wcześnie o 10 i na śniadanie. Potem szybkie pakowanie i dłuuugi spacer po hali z wyjściem na sam Krawców Wierch. Piękne widoki wkoło, widoczność super więc mnóstwo fotek.

Potem już tylko nieśpieszne, przerywane licznymi postojami widokowymi zejście do Glinki, dojazd do Rajczy i przemiła podróż składem PKP, przyozdobionym w mrozem malowane girlandy. Całość dopełnia ok. 1,5 godzinna wypasiona i bogato urozmaicona uczta. Pięknie było!


Beskid Żywiecki - skiturowa wycieczka na Palenicę

19 12 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Paweł Szołtysik, Henryk Tomanek

W Tatry nie wyszło więc jedziemy w Beskid Żywiecki. Z Sopotni Koloni znanym nam dobrze szlakiem na Rysiankę. U góry wieje więc na chwile wpadamy do przytulnego schroniska. Potem zjazd w stronę Trzech Kopcy i podejście szlakiem granicznym na Palenicę (1342). Stąd piękny zjazd (choć śnieg kopny) przez Polanę Cudzichową (na jej skraju natrafiamy na fajny szałas) a dalej przez rzadki las po dość stromych stokach do doliny Cebulowego Potoku. Mimo dużej ilości śniegu w jednym z potoków moczę narty co przysporzyło mi później trochę pracy. Doliną łagodny już zjazd prosto do auta w momencie jak kończył się krótki grudniowy dzień. Pogoda była ładna (tylko u góry wiało), mróz ok. -7, góry toną w śniegu.

Tu kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2010/Sopotnia

TATRY - Kasprowa Niżnia

12 12 2010
Uczestnicy: RKG: Mateusz Golicz, KKTJ: Andrzej Ciszewski, Ewa Wójcik, Tomasz Pawłowski, Kaja Fidzińska, Karina

Postanowiłem udowodnić sobie jak rozsądnym jestem człowiekiem i... pozostać na weekend w domu z uwagi na prognozowane, trudne warunki pogodowe oraz spodziewane zagrożenie lawinowe.

Wytrzymałem całą sobotę i pod wieczór dopisałem sie do niedzielnej akcji KKTJ.

Warunki faktycznie nie pozwalały na wiele więcej niż Kasprowa Niżnia: intensywny opad śniegu, słaba widoczność, senność po porannej przejażdżce Zakopianką. Ścieżkę do otworu torowaliśmy; na szczęście nie ma tego wiele.

Wydawało się, że wody w jaskini jest dużo, toteż pesymiści podejrzewali, że Złota Kaczka będzie zalana. Co też rychło okazało się mieć miejsce w rzeczy samej.

Oszacowawszy ilość wody do wybrania na ok. 1.5 - 2 kubików, ochoczo zabraliśmy się do pracy. Roboty osiagnęły skalę ktorej być może ta jaskinia nie pamiętała od czasów braci Zwolińskich. Jako że wody nie było gdzie wylewać, na półce nad syfonem usypaliśmy z piasku trzy groble, które utworzyły okazały zbiornik. Rozpoczęliśmy pompowanie z dołu do góry - za pomocą modnych ostatnio gumowców z pianki EVA, które znów okazały wyższość nad tradycyjną gumą.

Kiedy po dwóch godzinach ujrzeliśmy prawdziwy prześwit, wszystko zdawało się zmierzać ku dobremu. Wzmocniliśmy ekipę dołową (Tomek i ja) o jeszcze jedną osobę (Puma), tak, aby oprócz wybierania wody, powoli odmulać syfon. Ten pośpiech stał się jednak przyczyną naszej klęski.

Bowiem w trzeciej godzinie robót niedostatecznie nadzorowana i zbyt małym nakładem sił konserwowana tama przerwała, uwalniając masę wody i piasku wprost do syfonu. Jakże to dziwna sytuacja gdy okrzyk "puszcza!" w jaskini wywołuje taki zawód. Tomek uspokajał nas, że to nic, zaczniemy od nowa, bogatsi w doświadczenie porażki. Lecz nawet nieuzbrojonym okiem można było stwierdzic, iż teraz pracy będzie dużo więcej - i że być może będzie trzeba wielu odważnych kursantów, gotowych do wielkich czynów i nie lękających się pracy fizycznej łopatą, aby tej zimy w ogóle dało się wejść głębiej w Kasprową.

Wobec takiego obrotu spraw, przystąpiliśmy do realizacji planu rezerwowego tj. robienia zdjęć. Dzięki temu udało się nam wydłużyć czas trwania akcji do ok. 6 godzin, co umożliwia z czystym sumieniem uwzględniać ją w naszych wykazach przejść :-).

Tatry i okolice - Narty

4 - 5 12 2010
Uczestnicy: RKG: Aleksandra Strach, Mateusz Golicz; Marek Wierzbowski (UKA), Justyna Żyszkowska (TKN Tatra Team)

W nocy z piątku na sobotę meldujemy się w Zakopanem. Rano wypad na wyciągi do Bachledovej (Magura Spiska), żeby się "rozjeździć". W niedzielę wejście na Kasprowy Wierch przez Kondratową. Zjeżdżamy Goryczkową, terenami które późniejszą zimą zamienią się zapewne w trasę narciarską. Na razie panuje tam cisza i spokój. Trzeba uważać na kamienie i wystającą kosówkę, w którą można się poważnie zaplątać. Szkody na sprzęcie na szczęście niewielkie (odnotowała je tylko jedna osoba - oczywiście byłem to ja).


Beskid Śl. - wypad skiturowy na Orłową

5 12 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Henryk Tomanek,

Z Brennej Leśnicy podejście na Beskidek i Orlową, dalej zjazd do doliny Leśnicy bez szlaku. Udaje nam się wydostać do Stasiówki obok kościółka. Fajny puch do zjazdu ale nie ma podkładu więc często haczyliśmy o ukryte kamienie. Jeszcze musi dopadać. Po osiągnięciu doliny ja lecę szybciej po auto do Brennej i jadąc na przeciw zabieram resztę. Pogoda w miarę, lekki mróz i dość silny wiatr. Sezon skiturowy można uznać za otwarty.

Jura - Rzędkowice, Sokole Góry - kurs instruktorski

26 - 28 11 2010
Uczestnicy: z RKG: Mateusz Golicz

Udział w zajęciach. W piątek zajmowaliśmy się autoratownictwem - unifikowaliśmy wiedzę i ćwiczyliśmy dydaktykę tego tematu na skałach, co potrwało do zmroku. Wieczorem jeszcze omówiliśmy drobiazgowo wszystkie stosowane w praktyce węzły. W sobotę stosowaliśmy wiedzę i umiejętności z dziedziny autoratownictwa w praktyce. W jaskiniach Koralowej i Wszystkich Świętych symulowaliśmy sytuacje zasłabnięcia/załamania psychicznego podpiecznego oraz utknięcia w zacisku. Przypadki wymyślone przez kadrę kursu były dosyć realistyczne i myślę, że dużo się nauczyliśmy. Wieczorem powtórka z podstawowych technik i układów ratowniczych, które następnie budowaliśmy przez całe niedzielne przedpołudnie. Mimo tego, że zajęcia były bardzo intensywne (w piątek zajęcia merytoryczne skończyliśmy o północy, w sobotę o pierwszej nad ranem), niestety nie zdążyliśmy przerobić wszystkich zaplanowanych z działu ratownictwa tematów.

Jura płd. - Dolina Będkowska, wyjazd narciarsko-jaskiniowy (J. Dziewicza)

28 11 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Paweł Szołtysik

Pierwsze śniegi wykorzystuję na rozpoczęcie sezonu narciarskiego. Wprawdzie na biegówkach ale to też narty. Paweł podąża z buta. Startujemy z Łaz. Do jaskini trafiamy "od strzału". Zwiedzamy jaskinię Dziewiczą (gł. - -10 m, dł. - 64 m) powiększając tym samym kolekcję jaskiń jurajskich. Następnie ładny zjazd boczną dolinką do doliny Będkowskiej. Dalej w dół w okolice Sokolicy a następnie ładnym wąwozem Przecówki bez szlaku wracamy na północ do Łaz. Śniegu może ciut za mało (jedyną glebę trochę odczułem) ale i tak było nie źle. Pogoda dopisała wspaniale. Tak mniej więcej to wyglądało; http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FBedkowska

Wyjazd w skałki jury Krakowsko- Częstochowskiej

21 - 22 11 2010
Uczestnicy: Jan Kieczka, Marzena Kieczka

Pierwszy dzień spacer po dolinie Kobylańskiej i wyjście na Sokolice w dolinie Będkowskiej, wieczorem przemieściliśmy się do Mirowa, gdzie spaliśmy w naszym autku niedaleko Niemieckiej Drabiny. Po drodze mieliśmy przygodę z fotoradarem, który robił zdjęcia przepisowo jadącym kierowcom. Jak się później okazało lampę błyskową do fotoradaru przymocowali dwaj popijający sobie wódkę panowie. Mieli niezły ubaw jak ich namierzyłem, ja z resztą też. Drugiego dnia powspinaliśmy się troszkę, ale tylko troszkę bo praktycznie cały czas padał deszcz. Odwiedziliśmy po drodze Bobolice i Okiennik i wieczorem udaliśmy się do domu.

Szyndzielnia - rower

20 11 2010
Uczestnicy: Mateusz Górowski

Szybki spontaniczny wyjazd na rower :). O 8.00 ruszam z Bielska dokąd zabrałem się z Olą (dzięki), plan jest prosty: czerwony szlak na Szyndzielnię i może coś dalej, po 2 godzinach jestem pod schroniskiem i stwierdzam że jednak po całorocznym lenistwie rowerowym dalej nie jadę. Montuję się w pustym schronisku na herbatce i szarlotce i spędzam jakieś 3 godzinki na słodkim lenistwie przy książce :). Postanowiłem zjeżdżać żółtym szlakiem do Cygańskiego Lasu ale po drodze zmieniłem koncepcję i prawie całą drogę pokonałem niebieską nartostradą. Bardzo fajna trasa, niestety w paru miejscach leśnicy postanowili zostawić ścięte drzewa i musiałem zsiąść z roweru. Generalnie zjazd przebiegał pod znakiem błotka :) Udało mi się zdążyć na pociąg o 15.00 i koło 17.30 byłem już w domku :)

Beskid Śląski - spacer

17 11 2010
Uczestnicy: Dariusz Rank

Korzystając z wolnej środy próbując ustrzec się przed "zasiedzeniem" postanawiam wyruszyć w pasmo przygraniczne Beskidu Śląskiego. Wyruszając wśród gęstej mgły z Wisły Dziechcinki docieram niebieskim szlakiem pod Kobylą Skałę. Tu na rozgrzewkę pada ciekawy baldzik o rzekomej wycienie VI.1, a że takie trudności w moim wykonaniu nie padają zwykle OS jako taki sobie robiony od niechcenia rozgrzewkowy boulder stwierdzam że: 1) nie znam jakiegoś ogranicznika, albo: 2) mam mega wzrost formy ;-). Po krótkim namyśle tymczasowo przychylam się do tej drugiej opcji :P i ruszam w kierunku Małego Stożka. Cały czas przemieszczam się w gęstej mgle, przez którą na parę minut przed wyjściem na grzbiet graniczny zaczyna przebijać się słońce. W końcu wychodzę ponad morze mgieł i w takiej scenerii docieram na Soszów. Teraz tylko zejście żółtym na stronę czeską i powrót przez Cieszyn do domu.

RUMUNIA - jaskinie w górach Bihor

11 - 14 11 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Paweł Szołtysik, Kasia Żmuda-Jasińska, Maciej Dziurka, Janusz Rudol (Rudi)

13 godzin zajęło nam dotarcie do celu. Na miejscu odwiedzamy jaskinie Huda Orbului, Coiba Mare, Scarisoara (turystyczna) i Poarta lui lonele (m. in. odwodnienie jaskini Zgurasti). Pierwszy nocleg na przełęczy gdzieś w okolicach Arieseni. Drug biwak wypadł przy wiosce Casa de Piatra a trzeci biwak w drodze powrotnej na Węgrach. Pogoda była piękna, jaskinie również. W Coiba Mare zaliczyłem niekontrolowany zjazd z progu na mleku wapiennym ale zatrzymałem się w porę. Byliśmy również przy wywierzysku Tauz. Brawa dla Kasi za determinację przy rozpalaniu ognisk. Dla nas rejon nowy i ciekawy. Tu kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2010/Rumunia

SŁOWENIA, Alpy Julijskie, Kanin

11 - 14 11 2010
Uczestnicy: RKG: Mateusz Golicz, Michał Wyciślik; STJ KW Kraków: Paweł Ramatowski (kierownik), Mariusz Mucha, Łukasz Karda, Piotr Sienkiewicz; WKTJ: Urszula Kotewa; zabezpieczali nas kanioningowcy: Aleksander Dobrzański (Speleoklub Olkusz), Emanuel Lis (SW)

Celem wyjazdu była jaskinia BC-10, w której Krakusi intensywnie działają latem i zimą od 2007 roku. Jaskinia już na zeszłorocznym, listopadowym wyjeździe miała się połączyć z systemem Polska Jama-Mała Boka (co wydłużyłoby go do 10 km), ale na razie jakoś nie wyszło i może się tak zdarzyć, ze stanie się samodzielnym "tysiącem". Podstawową trudnością w masywie Kanin są legendarne ciasnoty, które powstrzymują statystycznie połowę śmiałków próbujących dostać się na biwak w BC-10.

Wyruszyliśmy z Krakowa w środowy wieczór. Gdzieś w okolicy Bratysławy, o drugiej w nocy, nasz francuski wehikuł wyświetlił radosny komunikat "USTERKA WTRYSKU" i wyłączył się, nic nie robiąc sobie z tego, że znajdowaliśmy się na lewym pasie autostrady. Ponieważ okazało się, że pakiet "UNIQA ASSISTANCE STANDARD" nie obejmuje hotelu dla wszystkich pasażerów, zdecydowaliśmy się nie korzystać z ubezpieczenia i na własną rękę - prośbami, groźbami i następującymi po sobie resetami sterroryzowaliśmy komputer pokładowy. Dalsza podróż upłynęła nam przy średniej prędkości 90 km/h (autostrady).

Bovec przywitał nas o dziewiątej pogodą raczej niepewną. Niskie chmury, zimno. W lokalnej kafejce poczekaliśmy spokojnie na Emu i Olo (spali po drodze) i po naradzie, podjechaliśmy na polankę na wysokość ok. 1200 m i założyliśmy obóz. Jako pierwsi, o 13:30, do jamy ruszyli Many, Ula i Michał, podejmując się torowania drogi pod otwór (wys. ok. 1700 m, ale trzeba podejść nieco powyżej 1800). Nie zaskoczyło nas, że to co z dołu wyglądało na "lekkie przyprószenie" w rzeczywistości było półmetrową pokrywą.

Pozostała czwórka dołącza następnego dnia. Pobudka o 06:20, oznajmiam, że nigdzie nie idę (byłem chory, jakaś infekcja gardła). Pablo interpretuje to jako "nigdzie nie idę z biwaku", więc chyba nie ma wyjścia - do dziury. Powyżej 1800 okazuje się, że inwersja - przez kilka minut widzimy nawet słońce. Przez rok zapomniałem jak w tej jaskini jest ciasno. Cudem udaje się nie uszkodzić stawów podczas przeciskania się przez Pierwszy Meander, Drugi Meander, Meander Raczkującego Ciumka, Meander Gaussa i Zakręt Nienaturalnego Wygięcia. Niestety po drodze moje dwie czołówki zsuwają się z kasku prosto na dno Gaussa (miałem jeszcze jedną). Po dotarciu na biwak okazało się, że Michał miał nie mniejsze problemy - dotarcie tam od otworu zajęło mu 4.5 godziny (typowy czas to 2.5h). Kiedy usłyszał, że przez Psychomeander znajdujący się pod biwakiem, chłopaki zamierzają przeciągać linę - bo wór wypakowany 100 metrami po prostu nie przejdzie - poddał się i stwierdził, że posiedzi ze mną na biwaku. Dalsza część relacji to więc opowieść o przygodach, w których członkowie RKG, najwyraźniej stworzeni przez Naturę do nieco innych jaskiń, nie brali czynnego udziału.

Podstawowy przodek w BC-10 znajduje się na głębokości 860 m. Po drodze, pomiędzy obszernymi studniami, znajdują się trzy uciążliwe ciasnoty: Psychomeander, Meander "Gdzie te gangi" i Meander Upodlenia. Motorem działania trójki Pablo-Chudy-Piotrek była niechęć do wchodzenia w ten ostatni (z błotem o konsystencji Nutelli). Many i Ula byli zaś motywowani ideą znalezienia obejścia Psychomeandra.

Z perspektywy "chatara" na biwaku, Many i Ula działali właściwie bez dłuższych przestojów. Co ciekawe, cały czas było ich z biwaku słychać. Najpierw próbowali ciągu równoległego do P170, którym dociera się na biwak. Dotarli do bardzo fajnej salki i jeszcze takiego jeziorka... z którego już od dawna pobiera się wodę do gotowania. W tym czasie Łukasz, Pablo i Piotrek przeciskali linę i własne ciała przez Psychomeander. Kontakt głosowy z nimi utraciliśmy po około 1.5 godzinie, co odpowiadało przebyciu przez nich ok. 30 metrów. W dalszym toku akcji udało im się zrealizować podstawowy cel, którym było nie wchodzenie do Meandra Upodlenia. Dokończyli bowiem zjazd ok. 200-metrową lufą, zaczynającą się tuż przed wejściem do Meandra, docierając prosto na planowane miejsce II biwaku na głębokości -690 m. Faktem jest, że studnia wymaga jeszcze przeporęczowania, co potwierdzały drgawki Chudego przez cały późniejszy pobyt na biwaku (dakron). Dalej trójka zajmowała się Studnią Południową (tuż za biwakiem) - zjechali ok. 20 metrów, docierając do dmuchającego zawaliska. Eksploracja BC-10 nie jest jednak jeszcze na takim etapie, żeby zajmować się tego typu problemami - toteż wrócili na biwak.

Z ograniczającego nas reżimu czasowego wypadało im jakieś 2-3 godziny odpoczynku. W tym czasie Many i Ula, atakowali ciągle ten sam problem, lecz tym razem z innej strony. Kominem z salki zza Psychomeandra udało się wspiąć 30 metrów, ale nie ma jeszcze rozstrzygnięcia. My z Michałem, przewidując problemy, rozpoczęliśmy poruszanie się w stronę otworu. Dzięki temu, jako jedyni zobaczyliśmy jeszcze trochę gór w sobotni wieczór. Potem przyszły mgły, noc i kolejne zagrożenie dla stawów w postaci warstwy mokrych liści w lesie poniżej granicy śniegu.

Na polance przy aucie ostatni zawodnicy meldują się o 21:00. W dalszych planach mamy odnowę biologiczną (apartament z prysznicem) i imprezę z kolegami-profesjonalnymi kanioningowcami. Lekka drętwość tej imprezy była spowodowana prawdopodobnie tym, że znaczna część składu wycieczki przekroczyła 40 godzin bez snu.

Podsumowując, w trakcie wyjazdu działaliśmy w dwóch problemach eksploracyjnych, jednym na ok. -700, drugim na ok. -350. Oprócz tego, został dokonany transport metalu i liny na drugi biwak, akcja fotograficzna i deporęczowanie ok. 80 metrów. Razem z dojazdem do Słowenii, torowaniem drogi do otworu, powrotem i przygotowaniem opisu zajęło to nam 96 godzin, czyli o 24 godziny mniej niż ostatnio - co zostało wymuszone przez układ długiego weekendu. Zastanawiamy się, jak ugryźć rok 2011 - długiego weekendu są tylko trzy dni.

SŁOWENIA, Alpy Julijskie - okolice Triglava

10 - 14 11 2010
Uczestnicy: Karol Jagoda, Daniel Bula, Asia Wasil

Wyruszamy w drogę z samego rana, Asię odbieramy prosto z dyżuru i już po około 10 godzinach jesteśmy na miejscu - to jest w małej pizzerii, gdzie jemy ostatni porządny posiłek przed wyruszeniem ,,into the wild’’. Śpimy w uroczym miejscu, pod małym mostem niedaleko trasy do narciarstwa biegowego. Wszyscy jesteśmy zaskoczeni dużą ilością śniegu, który leżał od wysokości 1000 mnpm. Z ciężkimi plecakami mozolnie zaczynamy podchodzić do schroniska Vodnikov dom. Według drogowskazów po 3 godzinach powinniśmy być na miejscu. Droga nieco zweryfikowała ten czas, od wysokości 1500mnpm zapadaliśmy się w mokrym śniegu po uda. Od tego miejsca zaczęła się walka o każde 10 m. Po upływie kolejnych kilku godzin byliśmy już pewni, że do schroniska nie dojdziemy za dnia. Do tego należy dodać, że jedynymi widocznymi znakami na szlaku, jakich nie przysypał świeży śnieg były drogowskazy na skrzyżowaniach szlaków i od czasu do czasu pojawiające się ślady kozic. Z tych względów wykręciliśmy na tym odcinku niewiarygodny czas 11h. Po tym wyczynie sami ochrzciliśmy się mianem,,szybkiej trójki’’ Spaliśmy w schronie zimowym, gdyż schronisko jest otwarte jedynie w sezonie letnim. Następnego dnia chcieliśmy wejść na przełęcz Konjski preval, lecz warunki śniegowe szybko wybiły nam to z głowy. Słońce zaczęło operować na tyle mocno, że lawiny zapier…… pod górę, dlatego resztę dnia spędziliśmy przed schroniskiem leniwie podziwiając przepiękne widoki. Sobotę poświęciliśmy na powrót do cywilizacji, na otarcie łez zdobyliśmy ładny szczyt Ablanca 2004 mnpm. Przez te trzy dni nie spotkaliśmy żywego ducha, tylko góry i my, po prostu cudownie. Cała droga powrotna zajęła nam około 8h, przez co w sposób wyraźny zbliżyliśmy się do czasu podawanego przez Słoweńców.

Beskid Śl. - rejon przełęczy Salmopolskiej

11 11 2010
Uczestnicy: Kieczka Jan, Piotr Łacek ( nie zrzeszony)

Udzia Zwiedzanie jaskini Wiślanej.

Podlesice - XIII Walny Zjazd Delegatów PZA

6 - 7 11 2010
Uczestnicy: z RKG: Mateusz Golicz

Udział w obradach Zjazdu. Zostałem wybrany do Zarządu.

Beskid Mały - jaskinia Strzelista + wspin

6 11 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Paweł Szołtysik, Michał Mildner

Grupa skał Zamczysko w pobliżu Ścieszków Gronia jest bardzo ciekawa jak na Beskidy. Kilka obitych dróg w piaskowcach daje namiastkę ciekawej wspinaczki w tym rodzaju skały. Robimy 4 drogi. Potem zwiedzamy jaskinię Strzelistą (Lodowej jakoś nie znaleźliśmy). W każdym razie ciekawie spędziliśmy krótki jesienny dzień. Tu kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FZamczysko

Tatry Zach. - Bandzioch

31 10 2010
Uczestnicy: Karol Jagoda, Michał Wyciślik, Marcin (KKTJ)

Przyjazd na bazę w sobotę wieczorem, gdzie otrzymujemy wytyczne: co, gdzie i jak zrobić. W niedziele ruszamy przed szóstą starego czasu, to się nazywa determinacja!!!.Świta jak dochodzimy na stoły, widoki niezapomniane szkoda tylko, że wieje nieznośny halny. Pomimo obaw w jaskini nie mamy za dużych problemów z orientacją, dzięki temu na powierzchni jesteśmy po 4 godzinach akcji. Z dziury wynosimy parę starych sznurków i w promieniach słońca schodzimy do auta.

Tatry Zach. - Jasny Awen

30 10 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Paweł Szołtysik

W okolicach jaskini nawet sporo śniegu. Dochodzę tylko do zacisku Bumerang. Pogoda słoneczna, wiał halny, (nawet mnie raz przewrócił). Widoki bajeczne.

Jura-rowery

24 10 2010
Uczestnicy: Asia Jaworska+osoba tow.

Niedzielna pogoda wyjątkowo sprzyjała rowerowemu wypadowi na Jurę. Ostatnie podrygi jesieni należało dobrze spożytkować więc rower wydawał się idealnym ku temu sposobem. Rano zostawiamy auto tuż za Olkuszem i szlakami rowerowymi, bądź też turystycznymi przez Osiek, Zawadę docieramy do Czernej. Przejeżdżamy przez przepiękny Rezerwat Przyrody Dolina Eliaszówka, odwiedzamy źródła św. Eliasza i Elizeusza oraz położony na wzgórzu Klasztor Karmelitów Bosych. Następnie udajemy się w dalsze zakamarki Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie, mijamy ruiny Mostu Diabelskiego(wyjątkowy zabytek a mało znany) i Kamieniołom wapienia w Czatkowicach. Słoneczna pogoda oraz przepiękne kolory liści niezwykle umilają atmosferę wyjazdu. Kolejny punkt to Rezerwat Prz. Doliny Racławki-niesamowity wizualnie, ale co najważniejsze: można zaliczyć tu szaleńcze zjazdy rowerowe, ze względu na strome skaliste zbocza, schodzące w dół wąwozu. Następnie udajemy się w stronę Szklar-po krótkim wysiłku ciekawy zjazd wśród jesiennych liści. Nie mamy już czasu by podziwiać Dolinę Szklarki-dopada nas deszcz i od Jerzmanowic jedziemy już prosto do auta. Jura o tej porze roku i to jeszcze na rowerze-nic dodać, nic ująć.

Tatry Zach. - spacer na Ornak i wokół Kominiarskiego

23 - 24 10 2010
Uczestnicy: Ola Strach, Ola Skowron, Wojtek Rymarczyk

Półtora dnia słonecznej pogody postanawiamy wykorzystać na spokojne górołażenie po Tarach. Wybór pada na Zachodnie. Widokowo jest świetnie! Czerwone od situ i boimki szczyty przykryte są cienką warstwą śniegu, co nadaje im niezwykle wyrazistego charakteru. W sobotę idziemy przez Dolinę Kościeliską na Iwaniacką Przełęcz i dalej na Ornak, Siwe Skały, do Siwej Przełęczy. Grań w pełnym słońcu, choć z czasem wiatr się wzmaga, przynosząc chmury nad prawie wszystkie okoliczne szczyty. Nic tylko siąść i patrzeć.. Kiedy schodzimy Doliną Starorobociańską zaczyna powoli zmierzchać, a zanim docieramy do Chochołowskiej jest już całkiem ciemno. Do Kir wracamy Drogą pod Reglami. Niedziela mija pod znakiem szlaków emeryckich (trochę się martwię, jak się Ola wytłumaczy w domu z takich tras, ale szybko rozwiewa moje obawy). Do południa słońce takie, że tylko wyłożyć się gdzieś na polanie.. Rozpoczynamy Doliną Lejową i później Drogą nad Reglami do Przysłopu Kominiarskiego (chciałam wcześniej zahaczyć o Polanę Kominiarską, ale na rozdrożu pomyliły mi się strony;). Potem wskakujemy na Polanę na Stoły, chwilę siedzimy, ale robi się na tyle chmurnie i wietrznie, że dosyć szybko ją opuszczamy. Jeszcze kawałek Kościeliskiej i.. witają nas pierwsze krople deszczu.

Beskid Śl. - bieg po górach

23 10 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, na miejscu osoby tow.

Start od szkoły w Dolnym Szczyrku - niebieski szlak na Skrzyczne na przemian z nartostradą - szczyt Skrzycznego - zielonym szlakiem do Szczyrku - szkoła w Dolnym Szczyrku. Czas całości - 1,5 godz. Poniżej Jaworzyny lodowo-śnieżne szkliwo a potem śnieg po kostki utrudnił mocno osiągnięcie lepszego czasu. W ten sam dzień robimy sobie jeszcze spacer na Klimoczok. Przez 3 dni pobytu w górach piękna pogoda.

Jura - Studnia w Przewodziszowicach

17 10 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Henryk Tomanek

W drodze na miejsce na chwilę wpadamy do Podlesic na zjazd KKSu. W okolicach Przewodziszowic udało nam się odnaleźć ową studnię i zjechać na jej dno (ok 12 m). Tak w ogóle to ciekawiła nas geneza powstania tego obiektu (prawdopodobnie była kuta).

Tatry Wys. - wspin na Zamarłej Turni

10 10 2010
Uczestnicy: Dariusz Rank, Anna Antkowiak (osoba niezrzeszona)

Podobno to ostatni "letni" weekend w Tatrach, więc wykorzystujemy go na wspinanie. Udaje się zrobić Lewego Heinricha na Zamarłej (wariantem za IV). Robimy trzy wyciągi po czym spoglądając na zegarek rezygnujemy z czwartego i trawersem zamarłej wycofujemy się na Zmarzłą Przełęcz. Ania musi zdążyć jeszcze na wieczorny autobus do Poznania by rano pojawić się w pracy. Generalnie zakończenie letniego sezonu w Tatrach udane, na Zamarłej warunki nie gorsze niż latem, sucho i ciepło (całą drogę zrobiłem w koszulce na krótki rękaw ;)) Na północnych ścianach już zima - śnieg i oblodzenia.

Jura - wspin w Słonecznych Skałach

10 10 2010
Uczestnicy: Karol Jagoda, Wojciech Sitko, Paweł Szołtysik

Pokonano 11 dróg o różnej trudności

SŁOWACJA: Tatry Zach. - wyjście na Osobitę

10 10 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz, Damian Szołtysik, Damian Żmuda, Ola Strach, Ewa Wójcik (KKTJ)

O ile wczorajsze wejście do dziury przy wręcz bajecznej pogodzie nie było może zbyt mądrym pomysłem to wypad na Słowację okazał się wspaniałą rekompensatą. Z Orawic przez dol Bobrowiecką i Suchą Oravicką docieramy do Szerokiego Żlebu, którym dość stromo docieramy na szczyt Osobitej. Pogoda nadal cudowna, Tatry toną w jesiennym słońcu. Z przełęczy pod Osobitą idziemy na Grzesia, dalej na Bobrowiecką przełęcz i doliną do Orawic. Stąd jeszcze jedziemy do Zuberca na piwo i "czesnaczkę". Do domu wracamy dość późno ale za to wykorzystaliśmy w pełni treściwie dwa piękne dni.

Tatry Zach. - jaskinia Śnieżna, ciąg Białej Wody

09 10 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz, Damian Szołtysik, Damian Żmuda, Ola Strach, Marek Wierzbowski (UKA)

Na lodospadzie bardzo mało lodu (jak chodzę od 18 lat do tej dziury to jeszcze chyba nigdy tak nie było). Marek poprowadził nas przez pochylnie do Sali z Fortepianem a następnie na trawersy półkowe. W drodze do Białej Wody idziemy od dołu czyli od Marmitowego Korytarza. Ciąg Białej Wody to dość stromo wznosząca się pochylnia poprzetykana progami podchodząca aż pod partie Wrocławskie (sala Wilkońskiego, wysokość Suchego Biwaku). Docieramy pod tą salę. W drodze powrotnej wracamy bocznym ciągiem wyprowadzającym powyżej dziury z czerwoną lina. W jaskini byliśmy 9 godzin. Na dworze piękna noc z "gwiazdami na wyciągnięcie ręki".

Tatry Zach. - manewry ratownictwa jaskiniowego

08 - 10 10 2010
Uczestnicy: Daniel Bula oraz grotołazi z różnych klubów

Relacja: http://www.pza.org.pl/news.acs?id=351586

SŁOWACJA: Tatry Wys. - Rysy

4 10 2010
Uczestnicy: Jan Kieczka, Marzena Kieczka

Z Istebnej wyjeżdżamy około godziny 4 nad ranem i udajemy się do miejscowości Strbske Pleso. Tam przesiadamy się na rowery i około sześciu kilometrową trasą dojeżdżamy do Popradskego Plesa. Z Popradskego Plesa idziemy już na nogach w kierunku Rysów. Po drodze na przełęczy Waha deponuje depozyt żywnościowy i udajemy się na szczyt Rysów. Schodzimy tą samą trasą do Popradskiego Plesa, skąd zasuwamy rowerkami do naszego auta i wracamy do domu. Pogoda podczas wyjazdu była w drodze na szczyt bardzo piękna podczas powrotu zaczęło się troszkę chmurzyć, w partiach szczytowych warunki zimowe - oblodzenie i śnieg.

Jura - wspin na Smoleniu i Ryczowie

03 10 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Paweł Szołtysik

Pogoda piękna lecz skały zimne i często mokre. Wspinając się nie mamy czucia w palcach. Na Zegarowych robimy 2 długie drogi (niestety nie mieliśmy topo). Zjazd na raty. Potem przenosimy się na skałę z warownią do Ryczowa. Tu robimy 3 drogi. Spotykamy tu Ciszewskich i Śmiecha. Z zapadającym zmrokiem wracamy do domu.

Tatry Wysokie - spacer

02 10 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz

Spacer po fragmencie Orlej Perci. Warunki na grani bardzo trudne. Ok. 10 cm śniegu - ślisko, a raki jeszcze nie pomagają. Mimo tego, że nie pada, przemakam do suchej nitki. Tracę czucie w lewej stopie - na szczęście 40 minut rozgrzewania w schronisku w Pięciu Stawach przywraca jej właściwy kolor.

III kwartał

Jura - Góra Zborów

26 09 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz, Aleksandra Strach, Marek Wierzbowski (UKA)

W oknach pomiędzy opadami deszczu, wspinamy się na skałkach na Górze Zborów. Na szczęście drogi schną szybko. Robimy całkiem sporo dróg, Zajączek, Lewa Pilchówka, Prawa Pilchówka, Direttissima Młynarza, Świnka. Idzie nieźle, kolano Oli nawet w miarę. Mi się udało zrobić czysto jakąś VI.1-kę (niestety na wędkę). Marek podbudowuje swoje ego Miłością w windzie (VI.3+) - też ładnie wyszło, ale też wędka. Po którymś z kolei przelotnym opadzie skały pustoszeją, jest taka przyjemna cisza i nawet całkiem ciepło.

Jura - wspin w dolinie Brzoskwinki

25 09 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Karol Jagoda, Wojtek Sitko, Ola Skowron, Ania Bil

Nadal dobra pogoda. Z różnym skutkiem wspinamy się w dolinie Brzoskwinki. Karol z Wojtkiem wyławiają ambitniejsze drogi posiłkując się topo rejonu a ja z dziewczynami usiłujemy im dorównać. Równo z zapadnięciem zmroku wracamy do auta. Tu kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FBrzoskwinka

PORTUGALIA/HISZPANIA: Przejście szlakiem portugalskim do Santiago de Compostella

12 - 25 09 2010
Uczestnicy: Bianka Fulde-Witman, Henryk Tomnek, Sonia Tomanek

Pokonano stary szlak pielgrzymkowy z Porto do Santiago. Szerszy opis w WYPRAWACH: http://nocek.pl/wiki/index.php?title=Relacje:Portugalia

SŁOWACJA: Tatry Wys. - Lodowa Kopa

24 09 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik

Przepiękny jesienny już dzień. Z Javoriny doliną Jaworową podchodzimy na Lodową Przełęcz celem zlikwidowania depozytu żywności. Przy okazji wchodzimy na Lodową Kopę (Maly Lodovy Stit - 2602). Ostatni odcinek po nieprzyjemnym śnieżnym nawisie. Na Lodowy brakuje już czasu. Widoki ze szczytu obłędne. Z żalem schodzimy w dół. Teresa narzuciła szalone tempo więc w niespełna 3 godziny jesteśmy przy aucie w Javorinie. Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FLodowaKopa

SŁOWACJA/POLSKA: Grań Tatr Zachodnich

19 - 21 09 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Jan Kieczka

Mimo pięknej pogody i wydawało by się dobrze przygotowanej strategii nasze plany się nie powiodły. Nie mieliśmy szans dotrzeć do pierwszego depozytu żywności na Wadze. Opóźnienie w marszu i wciąż sporo śniegu w Wysokich Tatrach zniechęciły nas do zrobienia całości. Tak więc musimy być zadowoleni z trawersu grani Tatr Zachodnich od Huciańskiej przełęczy do przełęczy Liliowe. To łatwiejsza połowa grani całych Tatr. Pokonaliśmy ten odcinek w ciągu 2 i pół dnia. Pierwszy dzień to wędrówka w kiepskiej widoczności i biwak w przytulnej kolibie przy Jamniskich Plesach pod Wołowcem. W nocy mróz. W drugi dzień po oszronionych górach tym razem przy wspaniałej widoczności „pędzimy” na wschód tym razem już polsko – słowacką granicą do Ciemniaka. Po drodze ciekawe zejście częściowo oblodzonym filarem Kamienistej oraz kilka ciekawych trawersów po zlodzonych trawkach i płatach śniegu. Nocleg pod Ciemniakiem w luksusowych warunkach. W nocy temperatura wysoko w górach spada poniżej zera. Odcinek do Liliowego to tylko formalność. Na niebie lampa ale do depozytu jedzenia co najmniej dwa dni drogi i warunki na skale nie te, o których marzyliśmy. Z Liliowego więc ewakuujemy się do Zakopca odkładając dalszy ciąg grani na mam nadzieję bliską przyszłość.

Podziękowania dla Oli i Mateusza za podwiezienie nas na Huciańską.

Tu kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FGranZachodnich

SZWAJCARIA/WŁOCHY: Alpy Retyckie - grań Piz Bernina

11 - 20 09 2010
Uczestnicy: Kasia Jasińska-Żmuda, Asia Wasil, Maciej Dziurka, Krzysztof Zyzik i Sara (osoby nie zrzeszone)

Droga nie jest banalna i należy ostrożnie podchodzić do treści przewodnika. Samo podejście do schroniska Marco e Rosa (3609m) od strony schr. Diavolezza wymaga umiejętności poruszania się po lodowcu i sporego doświadczenia wysokogórskiego. O tej porze roku (w istocie wrzesień to czas bardzo stabilnej i przyjaznej aury w Alpach) szczeliny są gigantyczne, mosty śnieżne słabe. Trudny odcinek grani jest ubezpieczony (stałe punkty na stanach, oznakowanie czerwonymi kropami), ale wspinaczka rzędu II w rakach i z czekanem po zaśnieżonych skałach może okazać się przykrą niespodzianką. W drodze do schroniska pokonuje się ogromne odległości i niebezpieczny trawers lodowcem na wysokości 3800, gdzie szczeliny są wielkie i występuje duże zagrożenie obrywem seraków.

W Marco e Rosa atmosfera naprawdę alpejska, z urokliwą włoską gościnnością. Ceny – szwajcarskie, ale biwak w namiocie byłby raczej zjawiskowy. Ze schroniska można wejść na szczyt w 2-3h. Ruch na grani często przykorkowany, zwłaszcza na odcinkach zjazdowych. Grań należy do przepięknych i niezwykle eksponowanych, skała dobra, ubezpieczenia znakomite, ale nie ma tu lin stalowych jak podaje przewodnik. Panorama ze szczytu jest oszałamiająca. Zejście prowadzi ta samą drogą i niestety trzeba się liczyć z chamstwem i totalnym brakiem wyobraźni zachodnich, tzw. „alpinistów”, gotowych zepchnąć człowieka w przepaść w imię własnej wygody, czego w szczególności doświadczyła Asia.

W zasadzie to wszystko, co mogę na ten temat napisać stosując się do powszechnie akceptowanych zasad kultury językowej.L Spora lekcja odpowiedzialności dla całego zespołu, który wiele się musi nauczyć, by, powiedzmy to wprost, PRZEŻYĆ kolejny wypad na dużą górę, nie ryzykując zdrowia i bezpieczeństwa partnerów. Problem świadomości tego faktu mam nadzieję już przewałkowaliśmy, ocenę poziomu technicznego zespołu pozostawiam bez komentarza. Dla mnie osobiście to był „wyjazd ku przestrodze”, kosztujący mnie sporo niepotrzebnych nerwów, mimo iż darzę ogromną sympatią towarzyszy niedoli (z odosobnionymi wyjątkami;) ale akurat w tym temacie nie jestem odosobniona).

Wybaczcie tę irytację… Fakt, iż mimo licznych niedociągnięć zrobiliśmy całą ekipą tą górę przeczy wszelkiej logice. Nie wiem tylko czy to szczęścia, czy cierpliwości mięliśmy więcej. Zachęcam wszystkich chętnych do weryfikacji własnych umiejętności pod okiem instruktorów taternictwa bądź ludzi znających się na rzeczy.

(Kasia m. in. dodała również relacje z akcji pod Matterhornem w WYPRAWACH D. Sz.)

SŁOWACJA: Tatry Zach. - wokół doliny Smutnej

19 09 2010
Uczestnicy: Aleksandra Strach, Mateusz Golicz

Rano odstawiliśmy Jasia i Damiana na Huciańską Przełęcz, czyli na zachodni kraniec ich 10-dniowego projektu. Potem ruszyliśmy do Chaty Tatliakowej i, zostawiwszy tam rowery, podreptaliśmy w stronę Smutnej Przełęczy. Dalej przez Rohacze, Wołowiec, Rakoń, Przełęcz Zabrat i z powrotem do Tatliakowej. Pogoda taka sobie, bez opadów, ale widoczność też bez szału. Dużo studentów. W ciągu ok. 6.5 godzin zrobiliśmy ok. 9.5 godziny, kończąc naszą wycieczkę pyszną Czesnaczką w pensjonacie Szyndłowiec.

Jura - wspin

18 09 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz, Marek Wierzbowski (UKA) z synem Stefanem

Wspinaliśmy się najpierw z tyłu Cim na Podzamczu, potem tylko przez moment w Rzędkowicach (Dieta Pasztetowa), a na końcu na Cydzowniku. Marek kazał mi robić jakieś straszne rzeczy w OS-ie albo Flashu.

Jura - wspin w Suliszowcach

12 09 2010
Uczestnicy: Karol Jagoda, Wojciech Sitko

Tym razem wybraliśmy się na Kazalnice Suliszowicką, skała położona jest nieco na uboczu w młodym lesie. Znaczna większość dróg na niej jest przewieszona, wyposażona w solidne klamy, jednym słowem to co tygryski lubią najbardziej. Niestety część dróg nie była do zrobienia ze względu na ich kompletne zalanie. Mimo to udało się zrobić kilka przepięknych dróg m.in. Drwal Kostuch, Leszczynowiec.

SŁOWACJA: Tatry Wys. - Polski Grzebień i Mł. Wysoka

12 09 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Ola Strach, Jan Kempny (os. tow.)

Jechaliśmy rozeznać warunki na grani Tatr po ostatnich opadach śniegu. Start z Tatranskich Zrubów do Wielickiej Doliny. Od Slieskiego Domu na grań idę z dziewczynami (Janek idzie sobie swoim tempem za nami). Osiągamy grań na przełęczy a potem szczyt Małej Wysokiej (Vychodna Vysoka - 2429). Pogoda dość ładna tzn. nie padało, chmury zmieniały swój poziom, słońce dopiekało ale generalnie nie ma co narzekać. Zabranie czekanów nie było znów tak głupim pomysłem. W wielu miejscach mnóstwo śniegu choć na grani wytopiony. Fajny wyjazd z wyjątkiem widoku dawcy organów nieopodal miejsca naszego parkingu.

Tatry Zach. - Śnieżna

10 - 12 09 2010
Uczestnicy: Ryszard Widuch, Jerzy Krzyżanowski, Damian Ozimina, Damian Żmuda, Michał Wyciślik, Mateusz Golicz, Paulina Piechowiak (WKTJ), koledzy z Węgier: Tóth Éva, Szili Mátyás, Povázsay Zoltán

W ramach wymiany Polsko-Węgierskiej pokazaliśmy kolegom z Budapesztu jaskinię Śnieżną. Na nas największe wrażenie zrobił dwusuwowy Trabant, odpalany na pych, którym przyjechali do Stryculi (przy czym warto zaznaczyć, że trafili sami!). Naszym kolegom najbardziej w jaskini podobało się to, co nas najbardziej przerażało - woda. Rysiek twierdził, że takiej wody to jeszcze w Śnieżnej nie widział; dodajmy jeszcze, że na podejściu prawie non-stop padało. Michał i ja dotarliśmy do Błotnych Łaźni. W tym punkcie akcja na chwilę weszła w tryb ratunkowy. Stan Evy po jej odnalezieniu wykluczał dalsze poruszanie się w dół. Węgrzy wyrażali żywą chęć nabycia kombinezonów nieprzemakalnych od Kotarby, więc następnym razem może będzie lepiej. W drodze powrotnej wspomogliśmy akcję odśmiecania prowadzoną przez SŁ, podnosząc worki ze śmieciami.

Zespół kursowy (Rysiek, Pająk, Damian O. i - ciągle nie mający KT - Damian Ż.) zakończył zwiedzanie jaskini na Suchym Biwaku, dzięki takiemu posunięciu wracając na bazę jakieś pięć godzin wcześniej.

SZWAJCARIA: Alpy Walijski - starcie z Matterhornem

31 08 - 07 09 2010
Uczestnicy: Kasia Jasińska-Żmuda, Witek S., Iza S., Paweł K.(osoby nie zrzeszone)

Próba zdobycia Matternhornu w szwajcarskich Alpach Walijskich. Szczegóły w WYPRAWACH: http://nocek.pl//wiki/index.php?title=Relacje:Szwajcaria

FRANCJA: Massif de la Chartreuse - "Dent de Crolles" albo "ucieczka z Krainy Deszczu"

02 - 06 09 2010
Uczestnicy: RKG: Tomasz Jaworski, Michał Wyciślik, Mateusz Golicz; KKTJ: Andrzej Ciszewski, Ewa Wójcik, Michał Ciszewski; SW: Marcin Gala, Kasia Biernacka, Marcin; ponadto Zuzia, Basia i Gosia

Z okazji 600-lecia bitwy pod Grunwaldem postanowiliśmy udać się do Francji, odwiedzić Pumę, Andrzeja i Furka, którzy w tym roku zaplanowali na wrzesień nieco dłuższy pobyt w okolicach fabryki Petzla. Wyjazd zorganizowaliśmy w formule "szybkiej akcji", przynajmniej na tyle, na ile było to możliwe przy blisko 1600-kilometrowym dojeździe. Cały czas towarzyszyła nam słoneczna pogoda - 22 stopnie, łagodne jesienne słońce, zachmurzenia brak.

Do Saint Hilaire du Touvet, gdzie stacjonowała jaskiniowa rodzina z Krakowa, docieramy w czwartkowy wieczór. Krzysiek wybrał nieco ekstrawagancki wariant dojazdu, także ostatnie 40 km przemierzamy górskimi serpentynami w ponad godzinę. Jak się okazuje, nocleg dla nas jest już zorganizowany (dzięki!) - śpimy w merostwie pobliskiego Saint Pancrasse. Rozpakowujemy się i wracamy na wieczorek z bagietkami, serami i winem - mmm. Niestety tematy rozmów trudno będzie odtworzyć, bo po 17 godzinach jazdy samochodem byliśmy dosyć nieprzytomni.

Najlepsza na przebudzenie jest zimna woda, także w piątek z Andrzejem i Pumą przymierzamy się do kanionu nazwanego w przewodniku "La Terrasse". Dla nas (mnie, Tomka i Michała) jest to pierwsze tego typu doświadczenie. Arrr! Zjazdy w wodospadach!

Wieczorem z Vercors przyjeżdżają Marcin, Kasia i Zuza. Jak się okazuje, Marcin poświęcił cały dzień na zdobywanie informacji o Dent de Crolles i udało mu się zgromadzić cały plik notatek, planów i cząstkowych przekrojów. Wieść gminna niesie, że jaskinia jest trudna orientacyjnie, dzięki zapiskom Marcina mamy się nie zgubić. Pierwsza myśl "ee tam, przesadzają" znika natychmiast po rzucie oka na plan jaskini. Korytarzy jest ok. 58 km, otworów ok. 9. My planujemy trawers pomiędzy P40 a Grotte du Guiers Mort (603 metrów różnicy poziomów - "w dół"). Nastroje są bojowe - po szybkiej odprawie, ustalamy krótko i rzeczowo co kto pakuje i kładziemy się spać.

W sobotę wyruszamy z Col du Coq 7-osobową ekipą - Marcin, Puma, Furek, Mateusz, Tomek, Michał i Marcin, który dotarł w nocy ze Strasbourga z żoną i córką. W drodze na plateau towarzyszą nam lotniarze (Dent de Crolles jest podobno mekką lotniarzy) i turyści. Na szczycie chwila kontemplacji widoku na Mount Blanc i ruszamy pod otwór P40. Całe podejście zajęło nam ok. 1.5h.

Idziemy przez zaledwie fragmencik wielkiego systemu. Musimy jednak przyznać, że jest to system urozmaicony - duże studnie i galerie jak kute tunele mieszają się z meandrami i ciasnymi przełazami. Mamy cztery kartki A4 planu, przez pierwsze cztery godziny akcji nie wydostajemy się z pierwszej. Podobno tak ma być. Marcin miał robić zdjęcia, ale konieczność ciągłego skupiania się na notatkach odebrała mu wenę. Akcja idzie szybko, jedyne co nas istotnie hamuje to ściąganie za sobą trzech 40-tek i ich transport do "przodowych" ("LINA, GDZIE JEST LINA?!?"). Po opis trawersu odsyłam do Jaskiń nr 3 (28) z 2002 - myślę że konkurencja z artykułem Marcina Wawryki mogłaby się źle skończyć. Nas (ekipę z Nocka) pozytywnie rozczarowała techniczna łatwość jaskini; oczywiście ciasnoty nadal są tam gdzie były w 1947, ale wyobrażaliśmy sobie to dużo gorzej. Faktem jest, że ten rok jak na razie wyjątkowo się udaje pod względem jaskiniowym, może rzeczywiście jesteśmy trochę "rozchodzeni".

Pozostałe trzy kartki planu przemierzamy błyskawicznie, momentami wręcz biegnąc po płaskodennych rurach. Na końcu jest kilkadziesiąt metrów upodlającego czołgania, które jednak jest konieczne, żeby docenić wielką salę do której ostatecznie wypadamy i korytarze, którymi "jak normalny biały człowiek" docieramy do imponującego otworu z wypływem wody. Co najważniejsze, udaje się nam załapać na ostatnie promienie słońca.

W niedzielę leniwie zbieramy się do kanionu, wszak trzeba umyć sprzęt. Na szczęście głos rozsądku odrzuca moją propozycję ruszenia do kanionu z syfonami do przenurkowania na bezdechu. Zamiast tego, jedziemy (Andrzej, Puma, Furek, Marcin, Michał, Tomek, ja) atakować Ruisseau du Grenand, co przy okazji zbliża nas do ojczyzny. Rety, to jest dopiero kanion! Baniory, pływanie, skoki do wody - w tym takie z 6-7 metrów wysokości. Pięć godzin zabawy, z przerwą na słonecznej łące. Jaskinie są dla frajerów!... chociaż chyba jednak jestem w nich bardziej bezpieczny. Około piątej-szóstej po południu pakujemy mokre pianki do auta, żegnamy się z przyjaciółmi i - z wyraźnym ociąganiem, zafascynowani ciągle bezchmurnym niebem - rozpoczynamy powrót do Krainy Deszczu.

Serdeczne podziękowania dla Andrzeja, Pumy i Furka za zaproszenie nas i opiekę nad nami w tym dzikim kraju (przynajmniej z naszego punktu widzenia - czy ja naprawdę wyglądam na kogoś, kto mówi po francusku?) oraz dla Marcina za naprawdę solidne przygotowanie trawersu Dent de Crolles, dzięki czemu ani przez moment nie podążaliśmy złą drogą.

Jura - góra Birów

5 09 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik

Wspinanie, zjazdy na linie, budowa stanowisk. Pogoda dość zmienna.

SŁOWACJA: wspin w Sulovie

4 - 5 09 2010
Uczestnicy: Karol Jagoda, Damian Żmuda

Wyjazd w sobotę z samego rana, Damian podróżował metodą teleportacji. Na miejscu jesteśmy około 11, małe śniadanko, szybki przepak i ruszamy. Podejście nas dobija – 30min i to pod górkę !!! Wreszcie zaczynamy się wspinać, na początek ,,rozgrzewkowa’’ 5+, która okazuje się być najtrudniejsza 5+ z jaką do tej pory się spotkaliśmy. Po tej rozgrzewce poszło już z górki, do czasu ….gdy zaczęło lać. Byliśmy twardzi, w deszczu wspinamy jeszcze jedna drogę, ale szans na poprawę pogody nie ma. Z wielkim uczuciem niedosytu, decydujemy się na odwrót. Załamanie pogody okazało się poważne i długotrwałe, dlatego wdrażamy w życie plan B – zwiedzanie knajp w pobliżu Sulova. Dopiero w trzeciej z kolei udaje nam się zamówić coś ciepłego do jedzenia. Niedziela okazuje się bardziej łaskawa, było zimno, ale przynajmniej nie padało, a pod koniec dnia nawet można było dojrzeć na niebie coś podobnego do słońca. Generalnie Sulov oferuje zróżnicowane wspinanie, każdy znajdzie tu to co lubi.

Tatry Zachodnie - jaskinie

27 - 29 08 08 2010
Uczestnicy: RKG: Damian Żmuda, Mateusz Golicz; WKTJ: Paulina Piechowiak; SGW: Mirosław Kopertowski; KKS: Michał Plata; koledzy z ST

Każdy dostał czego chciał. Damian i Paulina byli na nocnej akcji w Pod Wantą. A ja, Michał i Mirek zaliczyliśmy sytą, 20-godzinną wyrypę.

Jura - wspin w Piasecznie

29 08 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Paweł Szołtysik na miejscu spotkaliśmy się (zupełnie przypadkowo) z rodziną Szmatłochów (Tadek, Tomek, Artur, Basia oraz ich znajomi)

Celem było wspinanie się z nielekkim plecakiem w butach trekingowych oraz wycof zjazdem na linie z ściągnięciem jej w dół. W skałkach to zupełnie inny wymiar, zwłaszcza na mokrej skale a droga czwórkowa urasta to poważnego łojenia. Ćwiczenia urozmaicał nam okresowy deszczyk. Więcej jednak było pogodnych chwil. Szmatłochowie robili "wędki". Potem razem siedzieliśmy przy ognisku.

SŁOWACJA-Tatry Wysokie

23-24 08 2010
Uczestnicy: Łukasz Pawlas, Alicja Kucharska

Dwudniowa wycieczka przez Dolinę Jaworową, Lodową Przełęcz, Czerwoną Ławkę, nocleg w kolebie nad Siwymi Stawami. Drugiego dnia powrót przez Rohatkę i Dolinę Białej Wody. Pierwszego dnia totalna hica nawet w wysokich partiach gór oraz ekscesy żołądkowe Ali:) Drugiego dnia uciekamy przed burzowymi chmurami – deszcz dopada nas dopiero na samym dnie doliny. Obydwie doliny bardzo urokliwe. Trasa wiodła tuż przy pionowych ścianach więc maszerując planowałem przyszłe wspinaczki. Stada kozic i świstaków stojących na ścieżce i patrzących na turystów jak na idiotów:) po polskiej stronie już chyba rzadko spotykane. W dzień przed wycieczką wspinamy się w rejonie Przełomu Białki. Wyjazd udany:)

Bieszczad

20 - 23 08 2010
Uczestnicy: Aleksandra Skowron, Wojciech Rymarczyk

W piątek po robocie wsiadam do autobusu w Sanoku i jadę do Ustrzyk Górnych, gdzie czeka już na mnie Wojtek. W sobotę idziemy z Wołosatego na Tarnicę, Halicz do przełęczy Bukowskiej. W niedzielę po południu (z zamiarem uniknięcia tłumów) wybieramy się na Połoninę Caryńską i zostajemy tam do wieczora. Pogoda bajeczna. Dawno takiej w Bieszczadzie nie było ;) Po siedemnastej góry są puste! O to chodziło.... taki powiew wschodu :) zdjęcia tu: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2010/Bieszczad%20z%20wu

SŁOWACJA: Tatry Zach. - Rohackie Plesa

22 08 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Paweł Szołtysik, Helena Kempna

Wypad do doliny Rohackiej a dokładnie do nie odwiedzonych jeszcze przez nas Rohackich Ples. Bajeczna pogoda jak i krajobraz, jednym słowem - sielanka. Takie wyjazdy też są potrzebne. Tu kilka impresji: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FRohacka

SŁOWACJA: Tatry Wysokie - Lodowy Szczyt

21 08 2010
Uczestnicy: Tadek Szmatłoch, Janusz Dolibog, ...........

Wyjście na Lodowy Szczyt (2634) od doliny Jaworowej i Przełęczy Lodowej (może będzie opis).

SŁOWACJA: Tatry Wysokie - Kieżmarski Szczyt

20 - 22 08 2010
Uczestnicy: Damian Żmuda, Mateusz Górowski, Aleksandra Strach, Karol Jagoda, Marcin Botor, Mateusz Golicz

Spanie w krzakach na parkingu pod kolejką na Łomnicę i pobudka o 05:30. Szybkie śniadanie i ruszamy do negocjacji. Fiasko - okazało się, że nie puszczą nas razem z kolejką serwisową o siódmej. Pierwsza "oficjalna" kolejka o 08:30. Druga i trzecia runda nie wnoszą nic nowego. Tłum ludzi gęstnieje, a my umieramy, nie o takie Tatry nam chodziło (przynajmniej niektórym). Próbuję się pocieszać, że pod Kasprowym to dopiero musi być gęsto.

Po przeżyciu tej gehenny, znowu stosujemy taktykę adaptacji i improwizacji - zamiast zgodnie z planem na południową ścianę Łomnicy, idziemy znowu na ścianę Kieżmarskiego. Szkoda tylko, że o Łomnicy mamy przygotowaną całą teczkę, a o Kieżmarskim dwie kartki; no nic. Pod ścianą jesteśmy ok. 10:00; po drodze porzucamy Olę (nie zakwalifikowała się na wspinaczkę z uwagi na niesprawne kolano). Wspina się po prostu masa ludzi, biorąc pod uwagę dostępność tego rejonu trudno się dziwić, ale koduję sobie w głowie, że na przyszłość dużo bardziej wolę długie podejście i spokój.

Startujemy najpierw do prostowania drogi Dieški (tzw. "Warszawskie Zacięcie"), a następnie stamtąd rampą na Obrovský kút. Całość jest za VI, 8h. Karol, Damian i Marcin bawią się dobrze. My z Mateuszem... no cóż... do Rampy nawet szło. Potem był wyciąg z wygramoleniem się do poziomej szczeliny - Mateusz to poprowadził powoli a skutecznie, ale ja poleciałem (na szczęście na drugiego). Dalej wychodziło na to, że prowadzić mam ja (kolejny wyciąg VI) i tu zaczeło się oszukiwanie - może jednak "słowackie" VI przerasta moje możliwości. No nic, nie umiesz czegoś robić dobrze, naucz się cieszyć z robienia tego słabo. Żeby jakoś podsumować ten dzień - pozytywnym był fakt przebywania przez cały dzień w ścianie. Oraz to, że przed nami szli koledzy z Węgier i wbijali nowe stanowiska zjazdowe (na 10-minutowym kleju). Negatywy - krzyki przerażenia, lawiny kamieni, świst spadającego nieopodal metalu (klucz do kostek, haki) pochodzące od niektórych innych zespołów. Linia zjazdów naszym zdaniem tak nie do końca Węgrom wyszła. No i zatrucie pokarmowe Mateusza, który musiał zostać pozostawiony na chwilkę w samotności na jednym ze stanowisk zjazdowych.

Zjazdy kończymy o zmroku (jest prawie pełnia, super!). Oli udało się nie stracić dnia - w czasie naszej wspinaczki weszła sobie na szczyt Łomnicy (z podejrzeniem pęknięcia łąkotki - sic!) i napisała nam SMSa, że mamy się tak nie drzeć. Na noc przenosimy się do koleby o najwyższym standardzie socjalnym w Tatrach tj. do stacji kolejki. Nawet byłem trochę zaskoczony - oprócz nas było tam zaledwie ok. 10 osób.

W niedzielę ekipa zostaje poważnie przesiana. Marcin nie czuje skóry, wspina się bowiem już ktoryś dzień z kolei (dojeżdżając na Słowację zgarnęliśmy go z wypadu na przełom Białki). Mateusz jest wyczerpany (wieczorem próbowaliśmy karmić go kuskusem, ale się niestety nie przyjął). Damian i Karol umawiają się na prawego Puškáša na Kieżmarskim (wg Słowaków V, 3h). Ola chce spróbować co się stanie jak się trochę powspina, także planujemy niedługą drogę na Huncowskiej Baszcie, którą robiłem z Pumą w czerwcu. Niestety wszystko co udaje się zrobić to podejść pod ścianę - kolano chce odpaść, a Ola chce, żeby ja zrzucić z jakieś skały i pozbyć się ciała. Ostatecznie, większość dnia spędzamy w trójkę (Mateusz, Ola, ja) na szarym kamieniu w Lievikovym kotle. Robię sobie krótki, samotny wypad na Huncowski Szczyt trudnościami - żlebem po prawej od Baszty. Ach te postrzępione granie! Czar pryska pod szczytem, gdzie okazuje się, że bardzo łatwo na niego dojść z magistrali. Kiedy wracam do kotła, akurat schodzą chmury i robi się nieprzyjemnie. Zwijamy się pod kolejkę, gdzie Marcin siedzi ciągle na tej samej ławeczce. Kilkanaście minut później docierają do nas zadowoleni Karol i Damian, no i po zainwestowaniu 6,30 EUR w bilet na dół, około 17:30 pakujemy się do auta. Powrót do domu przez Żilinę - 6h 30 min.

BIESZCZADY

16-21 08 2010
Uczestnicy: Joanna Jaworska,Tomek i Karol Jaworski, Hania (TKTJ), Paulina, Bogdan Kulman

Udało się nam spędzić parę dni w Bieszczadach. Przeszliśmy min. Połoninę Caryńską i parę mniejszych ścieżek dydaktycznych. Wyjazd był dostosowany do dzieciaków więc nie obyło się bez atrakcji typu: przejażdżka kolejką bieszczadzką czy rejs po Solinie. Najważniejsze jednak, że znów mogliśmy powrócić w góry.

SŁOWACJA: Tatry Wys. - Waga i Rysy

19 08 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Jan Kieczka, Janusz Rudol (Rudi)

Trasa: Łysa Polana - Dol. Białej Wody - Dol. Ciężka - przeł. Waga - Rysy - Morskie Oko - Łysa Polana. Długa ale piękna przechadzka zwłaszcza przez Ciężką Dolinę. Na Słowacji pustki w Polsce tłumy. Z Moka częściowo marszobiegiem wśród tłumów w dół co daje nam niezły rezultat 3,30 z Rysów do auta. Pogoda niezła. Tu kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FWaga

Drawa - spływ kajakowy

08 - 17 08 2010
Uczestnicy: Łukasz Pawlas, Tomasz Pawlas, + 17 osób tow

Jak co roku zorganizowaliśmy spływ kajakowy. Na ten sezon wybraliśmy w końcu coś trudniejszego, więc padło na Drawę. Po uzbieraniu ekipy ( w sumie 19 osób!) wyruszyliśmy na północny-zachód Polski. W wyniku problemów technicznych z naszym samochodem pojechaliśmy pociągiem przez Wrocław. Ze względu na remonty wrocławskiego dworca i wynikające z tego trudności przepływu informacji, trasa nasza nieświadomie/nieoczekiwanie przedłużyła się przez Szczecin (nie mylić ze Szczecinkiem;)). Udało nam się jednak dostać do Czaplinka, a stamtąd furgonetką cyrkową do Starego Drawska, skąd następnego dnia wypłynęliśmy kajakami. Trasa naszego spływu planowana od St. Drawska do Krzyża Wlkp. Skrócona została do Starego Osieczna, z powodów pogodowych i kondycyjnych części ekipy;) Rzeka rzeczywiście fragmentami posiada charakter rzeki górskiej. Szczególnie przepływając przez Drawieński Park Narodowy, gdzie nurt niebezpiecznie przyspiesza i zwiększa się liczba przeszkód w postaci zwalonych drzew. W efekcie wywrotki zaliczyły „tylko” trzy załogi, z czego dwie płynące w canoe. To potwierdza moją teorię o bezsensowności pływania tego typu kajakami po bardziej wymagających rzekach. Wracając pociągiem organizujemy strajk kończący się wezwaniem policji i wyproszeniu nas z pociągu w Poznaniu… a my po prostu chcieliśmy wrócić do domów jak ludzie, a nie jak zwierzęta:( lecz widocznie PKP nie rozumie dlaczego weekendowe pociągi wakacyjne z nad morza są przepełnione i nie są w stanie tego przewidzieć – żenada. Poza tym wyjazd oczywiście udany. Zdjęcia już niebawem:)

SŁOWACJA: Tatry Wysokie - Batyżowiecki Szczyt

13 - 15 08 2010
Uczestnicy: Damian Żmuda, Mateusz Górowski, Paulina Piechowiak (WKTJ), Mateusz Golicz

Podchodzimy do Doliny Batyżowieckiej nocą (start ok. 23:50). Gdzieś w połowie drogi zaczyna się spektakl pt. światło i dźwięk. Mi udaje się szybko znaleźć nad Batyżowieckim Stawem i zaszyć się pod jakimś okapem, reszta ekipy zostaje przemoczona już na tym etapie. Potem następuje krótka przerwa w opadach i szukanie koleby, którą Mateusz widział tu poprzednim razem. Koleby nie znaleźliśmy, a przynajmniej nie zanim walnęło gradem. Na szczęście Mateusz znajduje jakiś szary kamień, pod którym z trudem udaje się nam zmieścić i przetrwać noc na sucho. W każdym razie, wstaliśmy o porze i z zapasem energii zupełnie nieadekwatnym do naszych wyjściowych planów (Gerlach). Po szybkim (15 minut) odnalezieniu tej właściwej koleby, zrezygnowaliśmy z nich na rzecz Drogi Kutty (IV+, 4h, w reklamach "najpiękniejsza płytówka Tatr"). Wspinanie bardzo miłe, wycof zjazdami - po ostatnich doświadczeniach chłopaków z zejściem z Batyżowieckiego. Dolina pusta, może czasem jakieś pojedyncze grupki z przewodnikiem, pewnie na Gerlach.

Na dobranoc widzimy planetarium, ale mimo to budzi nas gęsta mgła. Podchodzimy pod jakąś krótką drogę na Batyżowieckim, którą Mateusz "robił tu ostatnim razem". Udało się mu powtórzyć pierwszy wyciąg... i naraz, jak łupnęło... to zdecydowaliśmy się na bardzo szybki wycof i powrót do domu. Mi znowu się udało uniknąć najgorszego, ale Damiana i Mateusza na zejściu zlało do suchej nitki. Powrót do domu przez Wieliczkę, 7 h 30 min.

SŁOWACJA: Tatry Wys. - wypad turystyczny

12 08 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Jan Kieczka

Wyjście na Lodową Przełęcz od Doliny Jaworowej. W górach wspaniała pogoda.

Beskid Śląski - rajd rowerowy

9 08 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik

Start z Węgierskiej Górki a dalej górskimi szlakami rowerowymi (niebieskim i żółtym) do Złatnej i partiami podszczytowymi Baraniej Góry spowrotem do Złatnej a następnie wzdłuż Soły do Węgierskiej Górki. Szlak ciekawy widokowo, niezbyt trudny no może z wyjątkiem specjalnego odcinka, który sobie sam wytyczyłem a wiódł łożyskiem górskiego strumienia. Burze były blisko ale mnie nie dopadły choć trochę zmokłem. Ostatnie kilometry jadę na feldze (miałem jedną łatkę a w dętce były 2 dziury). Na zielonym szlaku w pobliżu WG jest ciekawa wychodnia skał.

PZA Hagengebirge 2010

23 07 - 12 08 2010
Uczestnicy: z RKG: Maciej Dziurka, Mateusz Golicz

Udział w wyprawie pod kierownictwem Marka Wierzbowskiego z SGW/UKA. Ja byłem tylko przez tydzień, także szerszy opis i uzupełnienie listy uczestników pozostawiam Maćkowi.

POLSKA/SŁOWACJA: Tatry Wysokie

7 - 11 08 2010
Uczestnicy: Asia Wasil

Znów nadarzyła się okazja do wypadu w ulubione górki:) Pierwsze dwa dni w towarzystwie Krzyśka. Start z Kuźnic, wejście z wielkim plecakiem na Halę, potem przełęcz Kozią, delikatne łańcuchowanie do Koziego i powitanie przepięknej jak zawsze Piątki:) Po drodze spotkaliśmy parę świstaków, coś się powoli przyzwyczajają do ludzi:))Następnego dnia postanowiliśmy ruszyć na Orlą z "niezalecanej" strony; śliczne wejście na Krzyżne ponad poziom chmur i przejście granią znów do Koziego. Ten kierunek to dobry pomysł, jeśli chce się unikać tłumów; wszyscy walą na Orla od Zawratu, także spotykamy się z trampkarzami dopiero na Kozim. Zejście znów do Piątki, żegnam się z Krzysiem i rozpoczynam walkę o miejsce na glebie:)) W poniedziałek wybieram się na Słowację, troszkę okrężną drogą:Szpiglasowa, Szpiglasowy, Wrota Chałubińskiego i w dół pseudo-ścieżką do Dolinki Ciemnosmreczyńskiej. Tam, nad prześlicznymi stawami dopada nas burza (mnie i stadko kozic). Spędzam ponad godzinę wciśnięta pod jakąś skałę, udając że chroni mnie przed deszczem:) Plany noclegu nad stawami oddalają się, jak tylko deszcz słabnie, postanawiam schodzić niżej. Docieram do wiaty w dolinie Koprowej, przebieram w suche rzeczy, rozkładam śpiwór i pojawia się para Słowaków ostrzegająca przed grasująca w tych okolicach niedźwiedzica z młodymi. Pupa. O 21 docieram do miejscowości Tri Studnicky (choć miejscowością trudno nazwać dwie chaty na krzyż). Tam nocleg w schronisku tanapowskim, milutko; gorący prysznic, darmowe jedzenie a nawet coś mocniejszego na rozgrzewkę:)) Chyba musiałam wzbudzać litość:P Rano zorientowawszy się gdzie jestem (znalazłam się w miejscu na granicy mojej mapy) postanawiam wyskoczyć na Krywań. Karkołomne z wielkim plecakiem startując z 1100m n.p.m., ale udaje się:) Na górze bardzo patriotycznie; flaga, hymn, zdjęcia przy krzyżu:)) Szybko uciekam. Schodzić muszę znów do Studzienek i stamtąd szybciutko pomykać znów na wyżyny, chcąc zdążyć przed zmrokiem (i kolejna burzą:)) do Piątki. Przechodzę całą Dolinę Koprową, kieruje się na Zavory (bardzo malowniczy szlak), stamtąd na Gładką Przełęcz, oglądając się tęsknie na Dolinkę Cichą i marząc o noclegu pod kamieniem:P Z Gładkiej schodzę już w szarościach, ale zdążam do schroniska jeszcze przed zamknięciem bufetu:P Postanawiam sobie wynagrodzić piwem i szarlotką 13-godzinny wycisk:)) A potem znów walka o miejsce na podłodze. Rano na dół przez Roztokę. Pięknie:))

Sokoliki - wspinanie

30 07 - 01 08 2010
Uczestnicy: Damian Żmuda, Mateusz Górowski, Paulina Piechowiak (WKTJ)

PZA Hoher Göll 2010

1 07 - 31 07 2010
Uczestnicy: RKG: Mateusz Golicz (kierownik wyprawy), Damian Żmuda, Michał Wyciślik; WKTJ: Aleksandra Harat, Norbert Skowroński, Barbara Marczak, Piotr Graczyk, Paulina Piechowiak, Marcin Gorzelańczyk, Radosław Gałązkiewicz, Piotr Kluza, Waldemar Krzysztof, Piotr Stelmach, Michał Macioszczyk, Bogdan Guzik, Krzysztof Klaja

Udział w wyprawie eksploracyjnej - szersze informacje będą.

CZARNOGÓRA: wyjazd poznawczo – eksploracyjny

18 - 31 07 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Janusz Rudol (Rudi)

Czarnogóra powinna nazywać się Białogóra. Takie wrażenie można odnieść po ilości wapiennych masywów znajdujących się w tym kraju. Na zaproszenie Marco Zornji, grotołaza z Kotoru docieramy do tego górskiego kraju. Po spotkaniu Marca i Meri (akurat brali ślub) lądujemy w wiosce Erkoviczi na wys 1000 m n p m. Kilka dni to nasza baza wypadowa. Penetrujemy jaskinię eksplorowaną przez Węgrów a potem sami szukamy nowych otworów. Zjeżdżamy lub wchodzimy do kilku obiektów. W dnie jednej z studni udaje nam się przekopać przez namulisko to obszernej sali z ciągiem powietrza lecz na rozkopanie następnego namuliska nie posiadamy narzędzi i czasu. Pozostałe studnie niestety kończyły się zawaliskami lub ciasnotami nie do przejścia. Teren jednak jest obiecujący. Następne kilka dni spędzamy w Durmitorze. Wychodzimy na najwyższy Bobotow Kuk (2523), odwiedzamy bazę naszych kolegów z TKTJ (pozdrawiamy) oraz łapiemy się na niestety komercyjny rafting na rzece Tarze (podobno najgłębszy kanion Europy). Jadąc wybrzeżem Czarnogóry i Chorwacji nie omieszkaliśmy zażyć morskich kąpieli. Wyjazd potraktowaliśmy jako rekonesans i być może niebawem tam wrócimy.

Bardziej szczegółowy opis tu: http://nocek.pl/wiki/index.php?title=Relacje:Czarnogora_2010

A tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2010/Czarnogora

Jura - Faszystowski ogródek i Apteka - wspinanie

24 - 25 07 2010
Uczestnicy: Ola Strach, Karol Jagoda, Damian Żmuda, Mateusz Górowski

SŁOWACJA: Tatry Zach. - wycieczka

11 07 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Jan Kempny (os. tow.)

Przejście szlakami trasy Zverowka - Brestowa - Salatyn (2047) - Pahola (2107) - Banikowska Przeł. - Zverowka. Można było odetchnąć od upału (ale nie od much), ludzi nie wiele. Właściwie to ostatni brakujący mi do kompletu odcinek grani Tatr Zach.

Tatry - Batyżowiecki Szczyt - wspinanie

10 - 11 07 2010
Uczestnicy: Ola Strach, Karol Jagoda, Łukasz Pawlas, Mateusz Górowski

Wyjeżdżamy w piątek wieczorem, trochę porozrzucani, z różnych miejsc. Ja na wyjazd dojeżdżam prosto z Bielska, Karola zabieramy dopiero z Wadowic. Na miejsce docieramy więc dobrze już po północy. W sobotę po długim i męczącym podejściu szybko ruszamy ( w dwóch zespołach O+M i Ł+K) na podbój upatrzonej już wcześniej przez Mateusza drogi opatrzonej takim oto opisem: „Droga Kutty ( IV+, 4h)uznawana jest za najpiękniejszą płytówkę Tatr. Wspaniała ściana z potężnymi płytami. Idealna do letniej wspinaczki.” No i ja osobiście się z tym wszystkim zgadzam, szkoda tylko że nie dopisano nic na temat drogi powrotnej (albo się starzeje albo nie na moje nerwy takie szarpanie się po grani i kruchymi zboczami)…W każdym razie w niedziele na powtórkę decydują się tylko Mateusz z Karolem pokonując w ekspresowym tempie kolejną drogę na płd.-wsch. ścianie - Filar Kuffa (V) 3h.Ja z Łukaszam tworzę w tym czasie dwójkę wypoczynkowo-turystyczną. W drogę powrotną ruszamy dość wcześnie, ku radości Karola, że zdąży jeszcze zobaczyć finał MŚ :)

Tatry Wysokie

08 - 11 07 2010
Uczestnicy: Pacyfa, Sławek

Wyjazd w czwartek po pracy, na taborisko taternickie w Dolinie Białej Wody docieramy około północy. Na piątek planujemy łagodny spacer do Żabiej, Bielovodskiej Dolinki, jednak obiecująca i idąca (początkowo) zgodnie z mapą ścieżka, doprowadza nas niemal pod asfaltówkę do Moka ( z daleka śmierdzi końskim łajnem:P) Pozostaje więc przedzieranie się przez krzaki w kierunku najbliższym do właściwego i "lightowa" wycieczka zmienia się w prawdziwy survival. Ale warto. Dolinka przepiękna, turkusowe stawy, niesamowita widoki na ściany Młynarza, Młynarczyka i Żabich szczytów. I co najważniejsze, ani żywej duszy. W polskich wysokich nie do pomyślenia:) W sobotę wytyczamy nową, mikstową drogę trekkingowo-wspinaczkową na Wagę:) Znów śliczna, cicha, Ciężka Dolinka i znów gubimy ścieżkę w śniegu. Pozostaje azymut, ku uciesze kukających spod przełęczy turystów:) Z Rysów rezygnujemy, ludzi jak na stadionie piłkarskim, patrzę tęsknie w kierunku Ciężkiego Szczytu, ale ostatecznie mykamy tylko na kawę do Chaty i wracamy, tym razem nieco bezpieczniej. Na niedzielę planujemy przejście całej Bielovodskiej Dolinki; dochodzimy do Polskiego Grzebienia, stamtąd skaczemy na Małą Wysoką. Przepięknie, choć tu, jak to na szlakach, ludzi odrobinę więcej. Ale w moim odczuciu, kultura nieco inna (choć tez sporo Polaków), jakoś przyjemniej, większe poczucie prywatności i kontaktu z górami. Jednym słowem coraz bardziej przekonuję się, że jak w Tatry latem, to raczej na Słowację. Polecam też taborisko na Polanie pod Wysoką, niezwykle przyjazne i zaciszne, choć położone blisko głównego szlaku miejsce.

Góry Sokole - wspinanie

4 07 2010
Uczestnicy: Aleksandra Skowron, Karol Jagoda, Wojciech Sitko, Mateusz Górowski

Parę słów opisu już niedługo i zdjęcia też jakieś będą.

Beskid Śląski - jaskinia Wiślańska

4 07 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, na miejscu minęliśmy się z kolegami z SBB m. in. Jurkiem Ganszerem

Jaskinia Wiślańska to obecnie najdłuższa jaskinia Beskidów (ponad 2100 m dł.). Trochę pechowo spóźniam się na miejsce i nie dane mi było pójść na dno (-37) ale po pobycie w wstępnych partiach za bardzo nie żałuję. Jest wprawdzie fajna przestronna sala ale dalej labirynt i ciasnoty. Po za tym z Teresą przebyłem trasę z przełęczy Salmopolskiej na przełęcz między Zielonym Kopce a Malinowem. Na Biały Krzyż wróciliśmy szlakiem. Kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2010/Wislana

Tatry Wys. - Orla Perć

3 07 2010
Uczestnicy: Kasia Jasińska-Żmuda

Jaskinia Wiśla

Trudność przespacerowania się tym jakże ambitnymJ szlakiem tatrzańskim polega głównie na przetrwaniu kilku godzin na dworcu PKP w Krakowie w środku nocy w drodze do Zakopca. Gdy z tego człowiek wychodzi bez szwanku reszta to bułka z masłem. Pierwszego dnia maszeruję przez Kasprowy do Koziego. Zaliczamy z Misiem;) biwak w kolebie tuż pod granią na wysokości Granatów. Gotujemy barszcz z uszkami i nazajutrz schodzimy pokonując grań do Krzyżnego w zupełnej samotności. Z podładowanymi akumulatorami, już bez przygód, wracam do Zabrza.

Góry po mojemu – zespół mniej lub bardziej świadomych zachowań, podyktowanych nagłą i niekontrolowaną wewnętrzną potrzebą alienacji, zerwania więzi społecznych i kontaktu z rzeczywistością w celu….. oglądania motylków, wąchania kwiatków, liczenia gwiazd, głaskania kamieni itp. form obcowania z naturą w duchu celebracji powolności i spokojuJ Wędrówka taka zwykle ma charakter bezcelowy a jej jakość kryje się w kategoriach estetyczno-behawiorystycznych i….jużJ

II kwartał

Beskid Żywiecki - spacery w okolicach Małej Mędralowej

27 - 28 06 2010
Uczestnicy: Aleksandra Skowron, Wojciech Rymarczyk

W sobotnio-niedzielną noc zostawiamy samochód przy drodze w lesie i blaskiem księżyca (u)wiedzeni podchodzimy jeszcze kawałek na Przysiółek Moczarki, by o 2 a.m. wpaść w ognisko mocno już rozgrzanego towarzystwa. Gospodarze na szczęście dali radę wskazać nam w chacie miejsce do spania:) W niedzielę wybieramy się na spacer po okolicy, wyobraźnia wiedzie daleko... ale tym razem wchodzimy na Małą Mędralową, wzbudzając i tak niemałą sensację wśród napotkanych turystów ;) Wszak człek przemierzający o kulach górskie szlaki nieczęstym jest widokiem. Pogoda bajkowa i widoki... dobrze mieć znajomych w tak malowniczych miejscach:) Do Rudy wracamy wczesnym poniedziałkowym rankiem. Artur, Aga - dzięki raz jeszcze za gościnę!

Suliszowice i Zastudnie - wspinanie

26 - 27 06 2010
Uczestnicy: Mateusz Górowski, Karol Jagoda, Damian Żmuda

Planowaliśmy wyjazd w Tatry, niestety pogoda nie dawała nam wielkich szans nam na udany wspin, dlatego wybraliśmy się na Jurę. Mieliśmy jechać do dolinek podkrakowskich, lecz z powodu nie zabrania topa decydujemy się nieco przypadkowo na Suliszowice. Wybór okazał się strzałem w 10. Cisza, spokój, czas jakby płynął wolniej, pierwszy weekend wakacji i zero ekip wspinających - po prostu przeciwieństwo Rzędkowic! Zaczynamy od malowniczo położonej Srogiej Skały. Ja z Mateuszem przechodzimy kilka ciekawych dróg, w tym czasie Damian wizualizuje swoje przyszłe wspinaczki…Po południu przenosimy się na Biedruniową, w czasie długiego i męczącego podejścia, zmuszeni jesteśmy założyć bazę wysuniętą położoną na polance z mnóstwem poziomek. Wieczorem udaje się nam rozpalić ognisko, pomimo, że nie ma z nami Ani. Następnego dnia wspinamy się w niedaleko położonym Zastudniu - polecamy Demenówkę, oraz bardzo efektownego Czarnego Psa.

Tatry Bielskie - Hawrań

21 - 23 06 2010
Uczestnicy: Sebastian Śmiarowski, Asia Wasil

Opis wkrótce:) Zdjęcia: [1]

FRANCJA: jaskinie i wspinaczki

2 - 22 06 2010
Uczestnicy: Maciej Dziurka, Remigiusz Lemańczyk, Marzena K. (nie zrzeszona) i Witek S. (nie zrzeszony). Kasia Jasińska-Żmuda

Francja:

· Vercors – Grotte de Bournillon, jaskinie Choranche, i inne. · Masyw Ecrins (Alpy) – nieudana próba wejścia na Barre des Ecrins (4102m), liczne ferraty i wspinaczka

skałkowa w okolicach La Grave i Arsine.

· Orpierre – wspinaczka skałkowa. · Les Calanques – wspinaczka skałkowa. · Saint – Hilaire – wybitnie trudna ferrata Le Grand Diedre.

Tatry Zachodnie - Ptasia Studnia

18 - 20 06 2010
Uczestnicy: Jerzy Krzyżanowski, Damian Żmuda, Michał Wyciślik, Aleksandra Strach, Mateusz Golicz

Integrujemy się trochę z Poznaniakami, śpiąc na ich bazie. Na miejscu jest Arek Brzoza, Wojtek Hołysz i kursanci. Niestety nie ci, z którymi się umawiałem na wspólną akcję. No nic, pójdziemy sami.

W sobotę rano wychodzimy o ósmej (!), w strugach deszczu (!!). Ciągle jestem pod wrażeniem tej mobilizacji. Nad otwór docieramy zupełnie przemoczeni ok. 11:30. W jaskini też trochę leje się nam na głowy, także akcja przebiega sprawnie, przynajmniej do Sali Dantego. Byłem przekonany, że tam "tak jak puszcza" nie mamy iść, bo to jest Studnia Taty. Około pół godziny zajmuje nam dojście do tego, że jednak mamy tak iść, albowiem Studnia Taty i Studnia Flacha są naprawdę, naprawdę tak zaraz obok siebie. Pod Studnią Flacha zjeżdżamy jeszcze ok. 10-metrowy prożek i gubimy się. Tak dokładniej, przeciskamy się jakimiś zwężeniami, najpierw ja, potem reszta ekipy - tak w sumie zajmuje to z godzinę. Wypadamy (chyba) gdzieś na dnie Studni Taty (ok. -200, a tam mieliśmy przecież nie iść). No nic, tak to jest, jak się idzie z "wiedzą zerową" w nieznane sobie partie całkiem dużej jaskini. Gramolimy się z powrotem no i decydujemy się na wycof, nie wiedząc co dalej i nie chcąc upodlić się ponad miarę - Ola musiała dotrzeć do pracy w Bielsku na niedzielę rano. Jeszcze tylko zjazd w mżawce i mgle Progiem Mułowym (to mamy już przećwiczone kilka razy) no i ok. 23:00 jesteśmy z powrotem na bazie, na imprezie. I tak było fajnie - przynajmniej nie siedzieliśmy w domu w ten deszczowy weekend.

Beskid Śląski - okolice Szczyrku

19 06 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik

Chodziliśmy poza szlakami po południowych stokach Magury.

Tatry Wysokie - Dolina Łomnicka - wspinaczki

12 - 13 06 2010
Uczestnicy: Damian Żmuda, Anna Bil, Mateusz Górowski, Karol Jagoda, Mateusz Golicz, Ewa Wójcik (KKTJ)

Puma i ja startujemy jeszcze w piątek wieczorem - podchodzimy nocą do Skalnatej Chaty, którą osiągamy ok. 01:30am. Okrutny gorąc. Śpimy na ławkach pod chatą. Nazajutrz ruszamy pod 550-metrową, południową ścianę Kieżmarskiego. Ten cel wymyślił Damian i chwała mu za to! Startujemy na Drogę Birkenmajera (IV, 4h). Gdzieś w okolicach drugiego wyciągu widzimy, jak pod ścianę dociera reszta ekipy (wjechali kolejką). Nam droga upływa całkiem miło; pogoda dopisuje, upał daje się wytrzymać dzięki lekkiemu wietrzykowi. Końcówka może trochę nudna - kilka wyciągów II, na których jednak postanowiliśmy się normalnie (oddolnie) asekurować. Łącznie w ścianie spędziliśmy ok. 7 godzin. W tym czasie pod nami rozgrywał się dramat - poszukiwania w lawinisku, psy, ludzie zaginieni we mgle, ratownicy, nosze, helikopter. Przez cały dzień kręcono ujęcia do serialu o ratownikach górskich. Na szczycie (świetnym!) chwila kontemplacji i telefon do reszty Nocków. Otóż oni robili tę samą drogę co my i są już w połowie zejścia. Nie, nie wiedzą dlaczego w ogóle się nie minęliśmy. Bardzo ciekawe. Spotykamy się pod ścianą, gdzie okazuje się, że przeszli jednak Ľavým vhĺbením (Puškáš) (IV, 3-4h).

W Skalnatej Chacie jest tylko piwo, noclegów chwilowo nie udzielają. Dobre i to. Dowiadujemy się o prognozy na jutro - přeháňky i możliwe bouřky. Zgodnie z rekomendacją, której udzielił nam napotkany rano strażnik przyrody, postanawiamy spędzić noc na stacji kolejki. Bardzo przyjemna bunkierbaza. Gotujemy kolację w poczekalni i kładziemy się spać na wykładzinie w korytarzu. Rano pracownicy kolejki informują nas, że generalnie to nie ma problemu, ale tak do siódmej rano musielibyśmy się pozwijać; dzięki temu nie wyspaliśmy się wprawdzie zbytnio, ale przynajmniej wcześnie wyruszyliśmy pod ścianę. Puma i ja tym razem idziemy na Huncowski Szczyt drogą przez Huncowską Basztę - IV+, 4h. Godna polecenia droga po dosyć chwytnych płytach. Mateusz, Ania, Damian i Karol znowu w ścianie Kieżmarskiego - tym razem dla odmiany Pravým vhĺbením (Puškáš) (V, 3h). Bouřky trochę straszą grzmotami w oddali, ale na szczęście spada na nas raptem kilka kropli. Nie spotykamy się już wszyscy. Nasza dwójka zjeżdża ok. 16:00 kolejką do Tatrzańskiej Łomnicy. W Zakopanem odwiedzamy jeszcze cukiernię i znajomych - no i udajemy się do domu.

Tatry Zach. - jaskinia

13 06 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Janusz Rudol (Rudi)

Odwiedzamy niewielką pionową jaskinię. Jasny Awen - cel naszego wyjazdu niedostępny z uwagi na zalegający jeszcze śnieg. Nad Kotliny i Małołącka dostępne. W sumie fajna wycieczka, w górach niewielu ludzi, nie lało za to było duszno i porno.

Nowy Bytom - mistrzostwa Rudy Śląskiej w wspinaczce sportowej

12 06 2010
Uczestnicy: Wojtek Sitko, Mietek Smetaniuk, Paweł Szołtysik, Adam Langer, Ola Skowron, Wojtek Wyciślik, Damian Szołtysik, Andrzej Rudkowski, Tomasz Pawlas, Łukasz Pawlas, Artur Szmatłoch i inni

Kolejne zawody w upalnej pogodzie. Zawodników nie wielu. Drogi finałowe dość trudne. Jedynie Tomek Pawlas doszedł do topu. Wyniki i szczegóły w AKTUALNOŚCIACH. Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?showall=&path=.%2F2010%2FZawodyWspin&startat=16

JURA: Olsztyn

06 06 2010
Uczestnicy: Mateusz Górowski, Aleksandra Strach, Mateusz Golicz

Wyposażony w karimatkę, odsypiam trochę powrót z Rumunii. Leniwie wspinamy kilka dróg w sąsiedztwie zamku.

RUMUNIA: Góry Trascăului, góry Apuseni - jaskinie wodne

03 - 06 06 2010
Uczestnicy: Jerzy Krzyżanowski, Damian Żmuda, Daniel Bula, Mieczysław Smetaniuk, Tomasz Jaworski, Mateusz Golicz; w piątek także Tadeusz Szmatłoch, Agnieszka Szmatłoch, Artur Szmatłoch, Basia Szmatoch

Trochę ekscentryczny wyjazd - w Polsce, na Słowacji i Węgrzech powodź - a my neopren i do jaskiń wodnych. Po osiemnastu godzinach (!) jazdy, w piątek robimy wspólnie z Tadkiem jaskinię Huda lui Papară w górach Trascăului. Dwa kilometry ciągu wodnego, olbrzymie przestrzenie, ok. 4 godzin kąpieli. Poprzedniego dnia uparłem się, żeby podjechać pod otwór tak jak Tadek, więc po wyjściu z jaskini czekała nas dodatkowa przygoda: wyciąganie dwutonowego auta flaszencugami (po jednym na każdą tonę).

Tadek z rodziną jedzie w swoją stronę, a my wieczorem docieramy na polanę La Grajduri, gdzie spotykamy kolegów z Olkusza (pozdrowienia!). Rano ruszamy do Cetățile Ponorului. Przy zastanym stanie wodnym, akcja była dosyć trudna. Jak wskazuje nazwa, do tej jaskini woda _wpływa_, także poręczowania wymagają także niektóre poziome odcinki, żeby później móc wyjść pod prąd. Pobyt w jaskini trwał ok. 4.5h, a przeszliśmy może z 300 metrów za miejsce, do którego normalnie dochodzi się na sucho. Akcja załamała się podczas poręczowania kolejnego poziomego jeziorka - w wirze zaplątuję się w liny (poręczowanie + asekuracja) i szarpiąc się, gubię gumowca. Może kiedyś gdzieś wypłynie. Potem chłopaki ściągali mnie z powrotem i w momencie "ciorania" przez malutki wodospad dodatkowo tracę skarpetę. Przed powrotem boso ratuje mnie Mietek pożyczoną skarpetką, na którą zawiązuję turbkę. Na szczęście po wyjściu szybko odzyskuję czucie.

Na polanie integrujemy się trochę z lokalną służbą ratowniczą i po niespiesznej kolacji startujemy do domu - w nocy udaje się nam wrócić zaledwie w 13 godzin. W Rudzie jesteśmy ok. 9 rano; Mietek i Tomek nieco później (postanowili po drodze się trochę przespać).

CZECHY: Sudety - Skalne Miasto

5 - 6 06 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Ryszard Widuch, Marzena Widuch, Maciek Widuch

Baza w Szczawnie Zdroju. Przy przepięknej pogodzie zwiedzamy rezerwaty Skalnego Miasta tj. Skały Teplickie i Adrszpach. Jest to rzeczywiście jeden z najpiękniejszych skalnych zakątków naszego kontynentu. Przecudowne wręcz formy skalne wyrzeźbione przez wodę i wiatr. Zresztą załączone zdjęcia chyba lepiej zastąpią opis: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FSkalneMiasto . Prawdziwy raj dla wspinacza (ale takiego od 6.5 wzwyż). Mimo, że park zwiedza dużo ludzi to infrastruktura turystyczna jest fajnie wkomponowana w tło. Jest tu też dość ciekawa zawaliskowa jaskinia Teplicka (nieturystyczna). W jaskini jest dużo lodu i płynie nawet rzeka. Nie mając kombinezonu zwiedzam tylko obszerniejsze partie. Szlak wiodący przez rezerwaty jest bardzo ciekawie poprowadzony i chyba tylko super malkontent mógł by narzekać. Godny polecenia rejon dla wszelkich skałołazów ale i zwykłych turystów.

W drugi dzień jadąc już do domu wychodzimy na Ślężę szlakiem z Sobótki.

Jura - 34-lecie klubu

29 - 30 05 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Mateusz Górowski, Ola Strach, Zygmunt Zbirenda, Aga Szmatłoch, Tomek Głowania, Basia Szmatłoch, Tomek Szmatłoch, Artur Szmatłoch, Janusz Dolibog, Bianka Witman-Fulde, Jurek Fulde, Grzegorz Przybyła z żoną.

Lecie odbyło się w wyjątkowo kameralnej atmosferze. Skałki jakoś puste. W sobotę wspinaczki (ja i Mateusz). Wieczorem zjechało resztę ludzi i impreza pełna śmiechu przy ognisku. W niedzielę znów wspinaczki. Deszcz przyśpieszył powrót do domu. Tu niektóre zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FLecie

Jura - rajd rowerowy MTB

23 05 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik,

Start z Mirowa do Ogorzelnika szlakiem. Dalej również przedzieram się szlakiem w stronę Łutowca. Po ostatnich klęskach żywiołowych drzewostan jest w fatalnym stanie. Kilka kilometrów prowadzę lub przenoszę rower przez przeróżne przeszkody. Po drodze zatrzymuję się przy jaskini Piętrowej Szczelinie i Kamiennego Gradu. Od Żarek szlak jest przejezdny. Wracam przez Niegową do Mirowa. Cały dzień piękna pogoda, soczysta zieleń ale skałki mokre. Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FMTB_Jura

Jura - Wspinaczki w Mirowie

22 05 2010
Uczestnicy: Karol Jagoda, Damian Żmuda

Mimo niepewnej pogody wybieramy się do Mirowa, lecz po około godzinie jazdy autem docieramy niespodziewanie do Częstochowy. Po krótkiej chwili konsternacji, wklepujemy poprawnie do GPSu ,,właściwy’’ Mirów. Po drodze dopada nas przelotny deszcz, na szczęście na miejscu jest sucho. Udało się poprowadzić kilka fajnych dróg, o wycenach lekko zawyżonych, jest to pewnie spowodowane położeniem Mirowa, który sąsiaduje z Łutowcem J. Ze skał zeszliśmy w idealnym momencie, dzięki temu dotarliśmy do samochodu przed atakiem potężnej burzy.

Jura - Podlesice - rozszerzone posiedzenie KTJ PZA

15 05 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz

Marek W. wolał jechać z Warszawy nocą i spać pod skałami; ja pakuję do bagażnika stację lutowniczą i docieram z Rudy ok. 8 am. Temperatura otoczenia (dziewięć stopni) wymusza wyjście na Bibliotekę. Zaczynamy "po raz setny" od Żółtych Ścianek (VI+, V+). W końcu udaje mi się też zrobić Na przełaj (IV.1), choć nie obyło się bez latania. W przerwie udajemy się na spotkanie KTJ z kierownikami wypraw i prezesami klubów. Obrady przebiegły nadzwyczaj spokojnie, tym razem nie będąc zdominowanymi przez jedną osobę lub jeden temat. Najwięcej emocji jak zwykle budził budżet wyprawowy. Było trochę o sprawozdawczości z wypraw, Andrzej przedstawił też kilka nowości z TPN. Ogólnie, bez rewolucji.

Po spotkaniu wykorzystuję sprzęt z bagażnika - szybko składam na miejscu DistoX dla Dreda i wracamy korzystać z okna pogodowego. Tym razem świeżo obita przez UKA Apteka. Zrobiło się już całkiem ciepło i całkiem ludnie. Marek "pokazuje mi jak przejść": Apteczną depresję (VI+), Gancjana (VI+), Wyciski palczaste (VI.1). Powtórzyć pierwszą się mi udało, na drugiej oszukiwałem, na trzeciej już całkiem poległem. Do domu wracam jeszcze przed potopem...

Tatry Zachodnie

08 - 09 05 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz, Mateusz Górowski, Damian Żmuda

Wyjazd z serii upadlających, stanowiący doskonałą przeciwwagę dla betonowego trawersu Baradli, który zaliczyliśmy tydzień temu na Węgrzech. Szczegóły... kiedyś...

Majówka pod Tatrami

30 04 - 03 05 2010
Uczestnicy: Tomasz Pawlas

Opis z wyjazdu wspinaczkowego w Przełomie Białki, który ukazał się na stronie Chorzowskiego Progresu - http://www.boulderowniaprogres.pl/ Na tej stronie również galeria ze zdjęciami z wyjazdu.

"Majówka pod Tatrami

W licznym składzie wyruszyliśmy (z lekkim opóźnieniem :) na południe Polski pod, jeszcze ośnieżone, Tatry. Bazą wypadową był dom w miejscowości Czarna Góra, skąd jeździliśmy się wspinać głównie nad Przełom Białki. Mimo niepokojących prognoz, pogoda w pełni nam dopisała. Sobotę spędziliśmy na Kramnicy, gdzie towarzystwo się "rozruszało", aby następnego dnia rozwinąć linę na Obłązowej i zmierzyć się z trudniejszymi, przewieszonymi problemami.

Przy tak dużej liczbie uczestników wyjazdu oczywiście nie zabrakło wieczornych spotkań towarzyskich :. Podczas ogniska Tomek i Karol popisali się znakomitą umiejętnością gry na gitarze, co wszystkim niezmiernie umiliło wieczór. Program muzyczny nie zakończył się tylko grą na gitarze :. Dołączyli do nas również utalentowani wokalnie górale przygrywając nam na skrzypeckach. Nie zabrakło również fajki wodnej i degustacji alkoholi :. Wspólne imprezowanie odbyło się bez nadmiernego pijaństwa a co za tym idzie i bez kaca, dlatego następnego dnia, niestety ostatniego, niektórzy uczestnicy, jeszcze przed wyjazdem do domu, odwiedzili zamek w Niedzicy, podczas gdy inni wyrównywali porachunki na Obłazowej i na Kramnicy.

Czas powrotu nadszedł nieubłaganie. Zmęczeni i w dobrych humorach rozjechaliśmy się do domów, jednak tak krótka majówka, w tak pięknym miejscu, spędzona w tak dobrym towarzystwie pozostawiła ogromny niedosyt ;-)

Podziękowania dla chłopaków z Czarnej Góry - Jacka i Dawida za imprezę z przytupem ;-)"

Skład ekipy (kol. alfabetyczna): Agnieszka Kucharska, Alicja Kucharska, Adrian "Emil" Kościański, Bartek Splewiński, Danuta Gogolińska, Karol Suwała, Łukasz Pawlas, Marta Kostrzewska, Martyna Dykta, Michał Myronik, Marcin Wasiak, Paulina Baba, Patryk Garbas, Radek Ptak, Tomasz Pawlas.


Wspinaczkowy weekend w Przełomie Białki

30 04 - 03 05 2010
Uczestnicy: Łukasz Pawlas, Tomasz Pawlas + ekipa z chorzowskiego Progresu

Po długich namysłach, weekend majowy postanawiamy spędzić wraz z zaprzyjaźnioną chorzowską ekipą, w okolicach Białki Tatrzańskiej. Pierwszego dnia wspinamy się na 30 metrowej Kramnicy. Następnego, ciut mokrego dnia łoimy na Skale Obłazowej i w Grocie. Ostatniego dnia, z powodu kiepskiej pogody robimy objazdówkę wokół zalewu Czorsztyńskiego i ładujemy się w kilometrowe korki w stronę domu. Obydwie skały leżąc tuż nad wodami Białki, tworzą rezerwat „Przełom Białki”. Miejsce naprawdę warte odwiedzenia, chociażby przy okazji wypadu w Tatry.

WĘGRY - Aggtelek Nemzeti Park

30 04 - 03 05 2010
Uczestnicy: TKTJ: Dariusz Sapieszko, Iwona Sapieszko, Zuzanna Sapieszko, Hanna Kullman, Bogdan Kullman, Paulina Kullman; RKG: Tomasz Jaworski, Joanna Jaworska, Karol Jaworski, Mateusz Golicz, Aleksandra Strach, Mateusz Górowski, Jerzy Krzyżanowski, Michał Wyciślik, Łukasz Korzeniowski, Damian Żmuda

Koledzy z Węgier oprowadzili nas po kilku jaskiniach parku narodowego Aggtelek.

W sobotę odwiedziliśmy Szabó-pallagi-zsomboly. Jaskinia ma tylko 120 metrów głębokości, ale akcja zajęła nam dobre kilka godzin z uwagi na wielki tramwaj (10 osób). Potem było multi-language party, na którym Pająk przedstawił ciekawą wizję grotołażenia jako pokuty. Otóż do każdej akcji jaskiniowej należy podchodzić z pewną intencją. Na przykład Pająk niedawno był w Miętusiej w intencji grzechów młodości - a było tych grzechów wiele, wiemy bo kilka opowiedział.

Niedziela upłynęła nam jednak całkiem przyjemnie. Nasi przewodnicy zabrali nas do Béke, gdzie przeszliśmy w poziomie ok. 6 km - do drugiego syfonu (a potem z powrotem). Z początku było po kostki, potem po kolana, a ostatnie 20 minut po szyję. Niektórym bozia wzrostu nie dała i trzeba było ich holować na pętlach. Cuda zdziałały tu pianki, które niektórzy z nas mieli w związku z innymi hobby, a niektórzy nabyli w promocji w Decathlonie. Węgrzy twardo szli bez neoprenu; mysleli że wykończą nas tempem i nie będziemy chcieli iść do końca, ale nie daliśmy się. Spacer tam i z powrotem zajął ok. 3.5 godziny.

Potem pojechaliśmy na obiad (ach, te 15-minutowe podejścia), a następnie, po przeczekaniu deszczu, udaliśmy się do Kossuth-barlang. Krótka jaskińka na godzinę zabawy. Tym razem kąpieli mało, bo wyposażona jest w ubezpieczenia, które pozwalają przejść z minimalnym zanurzeniem. Tylko na samym końcu mogliśmy wskoczyć do wody...

Wieczorem większość naszych przyjaciół wraca do Budapesztu, zostają z nami tylko Zoltán i Mátyás. W poniedziałek robimy trawers systemu Baradla, najdłuższej jaskini Węgier. z Aggtelek do Jósvafõ. Siedem i pół kilometra... ... po betonie. Masakra. Ani razu nie trzeba się było schylić, ani razu upodlić w wodzie, nic z tych rzeczy. Pająk ma rację, bez aspektu pokutnego ta zabawa traci sens!

Wszystkie jaskinie, które odwiedziliśmy, cechowała fantastyczna szata naciekowa. Kolory, kształty, fantasmagorie. Wielu z nas jeszcze nigdy czegoś takiego nie widziało. Po Baradli zaczęliśmy powoli rozumieć Zoltána, który twierdzi, że nienawidzi nacieków.

Serdeczne dzięki dla Darka Sapieszko, który zorganizował ten wyjazd i zaprosił nań ekpię z Nocka.

Tatry Wysokie - Wspinaczki

30 04 2010
Uczestnicy: Aleksandra Strach, Mateusz Górowski, Mateusz Golicz, Damian Żmuda, Jerzy Krzyżanowski

Wypad do Doliny Młynickiej, na stenę i veżę pod wodospadem Skok. W środę ściągnęli mi gips, lekarz kazał "używać ręki normalnie" - no to zacząłem używać normalnie.

Świetna pogoda. Dobry widok na Strbskie Pleso. Rozpoczęliśmy sezon wejściem Pravou časťou platne (IV, 3h), potem równolegle wspięliśmy Cez kút (Damian i ja, V+, 1.5h) i Veterný kút (Pająk, Ola i Mateusz, V-) a następnie ruszyliśmy w Aggtelek.


Jura - wspin w Karlinie

25 04 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Ola Strach, Olek Kufel, Ryszard Widuch, Marzena Widuch, Maciek Widuch

Znów po raz pierwszy wspinaliśmy się na ciekawej skale w Karlinie. Zrobiliśmy w sielankowej atmosferze kilka dróg "łatwych" i łatwych. Najwięcej emocji przysporzyła pierwsza droga, którą robiłem na własnej protekcji w niezwykle kruchej rysie równolegle do komina obok. Wydająca się na łatwą z dołu droga okazała się paskudna bo kruszyła się niesamowicie. Po ukończeniu (spociłem się tu nieco) drogi w zjeździe wyleciał mi spod stóp wielki głaz i tylko dzięki przytomności umysłu Ola z Olkiem zdążyli odskoczyć w bok. Następne 3 drogi nie wzbudziły już takich emocji. Rysiek z rodziną wraca trochę wcześniej a my dzień kończymy również ogniskiem. Tu niektóre zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2010/Karlin

Tatry Wysokie - Weekend narciarski

24 - 26 04 2010
Uczestnicy: RKG: Mateusz Golicz, KKTJ: Ewa Wójcik

W trakcie poprzedniego wyjazdu naszą uwagę przykuła Żółta Turnia - nawet ślepy zauważyłby, że zjazd z niej jest bardzo szeroki i nie aż tak stromy.

Dnia pierwszego właściwe podejście rozpoczynamy z Hali o 13:00. Wyjaśniam po kolei: przechwycenie Pumy i wyjazd z Krakowa zajęły jakieś półtorej godziny. Ponadto, dodatkowe opóźnienie wystąpiło na wizycie w Betlejemce (zostawialiśmy graty i pożyczaliśmy piepsa). Chatar zaprosił nas na herbatkę, no i nie wypadało odmówić.

Tym razem nie aż tyle zmian podejście/zjazd. Lampa, śnieg znika w oczach. Turnia nawet całkiem popularna: widzimy narciarzy, potem mijamy jeszcze pieszą dwójkę. Ze szczytu roztacza się całkiem nowy widok na otoczenie Gąsienicowej, który kontemplujemy przez blisko dwie godziny. Zjazd mija nam w przyjemnym śniegu, nawet Pumie się trochę podoba. Niestety Halę osiągamy na 15 minut przed zamknięciem kuchni w Murowańcu i musimy zadowolić się zupkami. Wieczór upływa na rozmowach z różnymi znajomymi (głównie Pumy), przypadkiem również obecnymi w Murowańcu i Betlejemce.

W niedzielę wybieramy się na Słowację. Drepczemy na Liliowe w prażącym słońcu. Na ogonie siedzi nam jakaś kilkunastoosobowa grupa narciarzy; wkrótce wyjaśnia się, że to kurs przewodnicki. Obecny w tej grupie znajomy radzi nam, żeby zjeżdżać jednak ze Świnickiej Przełęczy. Odnotowujemy, że grupie kursowej towarzyszą wysoko postawieni pracownicy TPN, co wywołuje dodatkowy dreszczyk emocji - wszak nasze wrogie zamiary wobec przepisów (wprawdzie Słowackich, ale jednak) mogły się im nie podobać. Egon przekonuje nas, powołując się na wczorajsze doświadczenia, że na stronę słowacką "w ogóle nie jest lawiniasto"; proponuje nam przebieżkę granią Konia na Walentkowy - nie robił tego wprawdzie, ale gdyby okoliczności były inne, taki byłby jego pomysł na dziś. Puma sceptycznie nastawiona, decydujemy się zdecydować po zjeździe. No nic, patrzymy w lewo, w prawo, nikt nie widzi, no to ziu. Zjazd drastycznie weryfikuje wiarygodność Egona - po jednym z zakrętów spod nart wyjeżdża mi warstwa śniegu z powierzchni i suuuuunie w dół. No cóż, mówiąc krótko, nie spodobało się to nam. Trawersujemy w górnej części Dolinę Walentkową i zderzamy się z Koniem. Następuje moment podjęcia decyzji: brniemy dalej w optymizm i idziemy granią? zawracamy po niestabilnym śniegu? obchodzimy przez morze kosówki w Wierchcichej?

Poszliśmy granią, która okazała się być mikstem kosówkowo-śnieżnym. Potem pojawiły się krótkie elementy wspinaczkowe; przypuszczamy, że mogło być to pierwsze zimowe przejście ze złamaną ręką. Po ok. 2 godzinach walki odsłania się kopka przed Walentkowym w całej swojej okazałości. Stok idealnie oświetlony, na wprost słońca, późne godziny popołudniowe, rozmiękły śnieg... Uświadomiliśmy sobie, że oto widzimy podręcznikowy przykład pt. NIE IDŹ DALEJ.

Teoretycznie wydawało by się, że zawsze można odwrócić się za siebie i wrócić do domu po własnych śladach. No cóż, nie zawsze - my jesteśmy na nartach, a tą granią, sorry, nie da się jechać. Zatem narty na plecy i ubieramy raki? Niby tak, ale brakuje nam maczety; pamiętajmy po czym tu weszliśmy, gęsta kosówka pokryta z wierzchu śniegiem. Co robić, co robić? Najkrótsza droga odwrotu biegnie żlebem opadającym do Walentkowej, a potem z powrotem na Świnicką Przełęcz. Tylko że ten żleb stoi dęba, na dole skały, nie chcielibyśmy polecieć na nie razem z masą śniegu. Rzut oka na dalszą część grani. Może jednak - przecież to tylko kawałek - a potem już tylko łatwy zjazd do "piątki"...?

Nie. Nie będziemy ryzykować wywoływania lawiny stulecia. Czekamy. Powoli nasz żleb ewakuacyjny wchodzi w cień. Robimy teścik - obkopujemy łopatami nawis i popychamy w dół. Uff, nie pociągnął nic za sobą. Dobrze. No to jeszcze godzina... Telefon do przyjaciela, herbata, próbujemy jeść... Dobra, będzie. Ja przodem - nie wiem, czy lepiej nie czułbym się zjeżdżając na nartach, ale Puma szybko pacyfikuje ten pomysł. Powoli, krok po kroku, przodem do zbocza obniżamy się do doliny. Z wierzchu zrobiła się już lekka skorupka i na pewno czujemy się dużo lepiej niż na zjeździe ze Świnickiej. Dostajemy się na wypłaszczenie - no i z powrotem na Świnicką. W zasięg GSM na przełęczy wchodzimy po zmroku, meldujemy się Przyjacielowi. Na stronę Hali totalny beton, nie ma opcji żeby Puma zjechała na nartach. Będzie dodatkowe opóźnienie... A ja jutro muszę być gdzieś pod Rawą Mazowiecką.

Do Betlejemki trafiamy ok. 23:00. Kuchnia w Murowańcu od trzech godzin zamknięta. Ale wyobraźcie sobie, żona chatara, uprzedzona o naszych kłopotach, przygotowała nam makaron a'la carbonara. Nie mieliśmy nawet najmniejszego prawa tego oczekiwać, tak naprawdę to bardzo mało się znaliśmy. O rany, jak taka kolacja smakuje...! Nie wiem, czy kiedykolwiek damy radę wyrównać ten gest.

Niby taka pora to nic specjalnego, akcje jaskiniowe kończą się dużo później... Jednak wariant z nocnym zejściem do Kuźnic zostaje odrzucony jako nieefektywny. A ja _muszę_ podążać jutro w stronę Warszawy. Poniedziałek zaczyna się więc dla mnie o piątej rano zbiegiem w butach narciarskich po nartostradzie. Puma się nie zdecydowała. W sumie pewnie miło się wyspać... ale jedne, czego jej nie zazdroszczę, to powrotu autobusem do Krakowa w skorupach.

Całe szczęście, że zima się już kończy.


Wspin w Trzebniowie

24 04 2010
Uczestnicy: Łukasz Pawlas, Tomasz Pawlas, Andrzej Rudkowski + 5 osób towarzyszących

Tym razem postanawiamy ponownie odwiedzić skałki w Trzebniowie. Bardzo urokliwe miejsce – zero ludzi, cisza i spokój, a i skały niczego sobie. Rozgrzewamy się na skale na wzgórzu, by porządnie przyłoić drogi z Kaczej Skały. W efekcie przesuwamy nasze wspinaczkowe limesy na VI 3:) I z łęzką w oku wspominamy meeting wspinaczkowy z zeszłego sezonu.

Nowy Bytom - MOK, Spotkanie ludzi wody

23 i 24 04 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Wojtek Orszulik, Ewa Orszulik, Tomek Jaworski

Mimo, że impreza raczej wodniacka to 3 rewelacyjne filmy o nurkowaniu w jaskiniach (Meksyk, Francja, Węgry). A film "Antarktyczna podróż sir Ernesta Shackletona" powinien zobaczyć każdy kto chodzi po górach lub pływa gdyż historia ta chyba sobie nie ma równych jeśli chodzi o determinację przeżycia w beznadziejnej sytuacji oraz poczucie odpowiedzialności wobec członków wyprawy. Całą imprezę przygotował b. czł. naszego klubu - Michał Kuszewski.

Czechy - turystyka rowerowa

17 - 18 04 2010
Uczestnicy: Ola Strach, Mateusz Górowski

Wyjazd ten podporządkowany był dwom istotnym dla nas celom. Po pierwsze rowerowej turystyce górskiej, po drugie poznawaniu nowych dla nas miejsc wspinaczkowych. W związku z powyższym w sobotę po dotarciu do wioski Bedrichov ruszyliśmy na rowerach na ruiny zamku Rabstejn. Oprócz ładnych szlaków rowerowych jest tam też całkiem ciekawy, ale też mocno oblegany rejon wspinaczkowy. Część dróg poprowadzona jest na samych ścianach byłego zamku! Po zwiedzeniu okolicy i cudownych zjeździe, zapakowaliśmy rowery do samochodu i ruszyliśmy dalej do Karlovej Studanki. Jest to małe, acz niezwykle urokliwe miasteczko uzdrowiskowe, leżące pod Pradědem (Pradziadem) -najwyższym szczytem Jeseników i całych wschodnich Sudetów. Na szczyt Pradziada wybraliśmy się w niedziele na rowerach (prowadzi tam szlak rowerowy), niestety nie udało nam się na nich dotrzeć na sam szczyt, gdyż u góry na poziomie wyciągów narciarskich panowały całkiem niezłe warunki śniegowe!!! ( przez chwile żałowaliśmy, że nie mamy ze sobą nart…). Szczyt zdobyliśmy więc pieszo. Największa frajda czekała na nas oczywiście w drodze powrotnej - 6 km zjazd. Wracając do domu zahaczyliśmy jeszcze o turystyczny szlak na Górę Zamkową w okolicach Vrbna pod Pradedem.

Beskid Śląski - Kotarz

17 - 18 04 2010
Uczestnicy: Asia Jaworska, Karol Jaworski, Tomek Jaworski

Pierwszy poważny szczyt beskidzki w życiu Karola zdobyty-Kotarz 974 m n.p.m.:)

Jura - Góry Towarne i okolice Olsztyna, wspin

17 - 18 04 2010
Uczestnicy: Ania Bil, Karol Jagoda, Ola Skowron, Wojtek Rymarczyk

W sobotę wspinamy się w Górach Towarnych. Mimo, że pod skałami jesteśmy dopiero około 11, słońce piękne i niebo bezchmurne, wciąż jest dosyć chłodno. Naubierani jak niedźwiedzie zaczynamy wspinaczkę na Grocie – trochę jeszcze w cieniu, przez co palce w momencie niemal dębieją od zimnej skały. Udaje się jednak zrobić kilka przyjemnych dróg, tym razem o zwierzęcych nazwach: Pawiany na ściany, Żyrafy do szafy, Ryby na wagę czy 12 małp. Mnie najwięcej satysfakcji przyniosła ta ostatnia :) Przedział trudnościowy od V do VI.1+ (Karol:). Sielankowo i słonecznie. Późniejszym popołudniem przenosimy się jeszcze na Małe Towarne, gdzie robimy kilka dróg na Przekładańcu.

Niedzielę spędzamy już w 3-osobowym składzie w Olsztynie na Szafie i Bibliotece. Karol próbuje subtelnie (oczywiście z subtelnością, na jaką stać Karola :) przełamać mój i Ani chwilowy skałowstręt (Ania odzyskuje „moc” na ostatniej tego dnia drodze, ja chyba poczekam do następnego razu). Wynajduje łatwe i przyjemne drogi, przez co nie może się do końca spełnić. W końcu jednak pewna zaniżona VI+ daje mu popalić na tyle, że przysiada i zjada drugie śniadanie (marsa;). Ogólnie dzień mija na wielu rozmowach i rozważających wydarzenia dnia poprzedniego i inne, nurtujące nas tematy. W tym czasie Wojtek odpoczywa w częstochowskim szpitalu po operacji złamanej nogi. Po raz pierwszy tak dosadnie przekonałam się, że jest to niebezpieczny sport. Parę zdjęć będzie nieco później.

Jura - wspinaczki w okolicach Trzebniowa

18 04 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik,Paweł Szołtysik, Wojtek Sitko, Filip (os. tow.)

Pierwszy raz wspinaliśmy się na Kaczej Górze tuż obok Trzebniowa. Skały może nie wysokie ale lite, obite i nasłonecznione. Spokojne miejsce bez tłumów. Zrobiliśmy sporo dróg od V do VI.1. Cały dzień upał i bezchmurne niebo. Dla mnie było to rozpoczęcie sezonu skałkowego, nawet udane.

Tatry Wysokie - Krzyżne

17 04 2010
Uczestnicy: RKG: Mateusz Golicz, KKTJ: Michał Ciszewski, Ewa Wójcik

Podejście i zjazd na przełęcz Krzyżne od strony Pańszczycy - podziękowania dla Damiana za podsunięcie tego pomysłu. Trzeba przyznać, ża okazał się on bardziej skomplikowany niż przypuszczałem, z uwagi na ilość zjazdów w trakcie podejścia. Łącznie w ciągu dnia foki musieliśmy zakładać cztery razy. Warunki śniegowe w rejonie Hali Gąsienicowej dobre, wiosna postępuje powoli. Dopisała nam także pogoda, było upalnie i bezwietrznie. Na Krzyżnym przesiadujemy przez dłuższą chwilę (było kilku ludzi, w tym także piechotą) i pracujemy nad topografią. Już po kilkunastu metrach zjazdu z Przełęczy przestałem żałować, że poszedłem w moich nartach "zjazdowych", które wcześniej ciążyły mi na podejściu. Pełna kontrola nad nartami, pewność ruchów... klasa! Zjazd był naprawdę syty, przynajmniej dla mnie i Furka. Pumie udało się zsunąć bez szkód dla kolana, ale też bez większej przyjemności; musiała sobie zrekompensować straty moralne racuchami w Murowańcu. Plan wyjściowy obejmował zjazd do Kuźnic przez Kasprowy, ale zrobiło się trochę późno i musieliśmy salwować się ucieczką przez nartostradę z Hali. Koleiny w zmrożonym śniegu dawały konkretny poślizg, a w połączeniu z zapadającym zmrokiem dostarczyły także dodatkowej dawki adrenaliny, jeśli komuś jeszcze było mało. Nartostradą da się zjechać mniej-więcej do Nosalowej Przełęczy. Mniej-więcej, bo zależy to od determinacji, podejścia do sprzętu i budżetu jakim się dysponuje na jego remont. Wycieczkę kończymy ok. 21:30 uroczystą kolacją.

Tatry Wysokie,

14-20 04 2010
Uczestnicy: Asia Wasil (pacyfa)

Zaległy, zeszłoroczny urlop plus odwołany zjazd na uczelni, poskładał się na kolejna ucieczkę od szarości miasta. Pogoda w kratkę, od zalegającego wszędzie mleka i opadów deszczu lub śniegu, po palące słońce na bezchmurnym niebie. Śniegu pełno, na moku większość szlaków nieprzetarta. W czasie "okienka" udało się przetorować na Mnicha wśród huku spadających mniejszych i większych lawinek:) strasznie mało miejsca na tym wierzchołku:)) drugi dzień "okienka" totalnie zmarnowany na przebijanie się lasami na Gąsienicówkę. Następnego dnia, mimo niecnych planów, udało się już tylko dojść do Koziej Dolinki, zapanowało mleko i chmury. Nie widać było skąd "huka":) Zejście piękną Jaworzynką we wschodzie słońca, wśród rozkwitających krokusów:)


Tatry Zachodnie, Ciemniak

11 04 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz

Kondycyjne wyjście na Ciemniak. Warunki nieprzychylne: opady śniegu, widoczność ograniczona - nad Chudą Przełęczą do 20 m. Wprawiam się coraz bardziej w zjazdach na GPS, doszedłem już do tego, że noszę ze sobą zapasowy odbiornik (w postaci telefonu z wgraną mapą topograficzną).

I kwartał

AUSTRIA, Wysokie Taury, Grossglockner

31 03 - 02 04 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz

Postanawiam zrobić trochę użytku z aklimatyzacji pozostałej mi po wyprawie na Kitzsteinhorn. Wiadomo, chodzenie solo po nieznanych górach jest ryzykowne - wybieram zatem masyw, w którym podobno bywają tłumy ludzi. Może uda się podłączyć pod jakąś grupę, albo przynajmniej w razie problemów, może ktoś na szlaku mnie poratuje. Mimo wszystko bojąc się trochę, wybieram najłatwiejszą drogę - z Lucknerhaus przez Adlersruhe. Najłatwiejsza oznacza w tym wypadku i tak ponad kilometr po lodowcu, UIAA II, nachylenie 35 - 40 st.

Najpierw, w środę 31.03., po pożegnaniu się z kolegami i koleżankami z wyprawy na Kitza, docieram z chatki pod Lampo do parkingu w Kals (1924). Stamtąd ruszam o 13:00 do Stuedlhutte (2801), gdzie zamierzam nocować. Po drodze wyprzedzam trójkę Austriaków z przewodnikiem - zamieniamy kilka słów, wygląda na to, że mają podobne plany. Super. Tylko coś wolno idą, jak na miejscowych...

W schronisku, odpowiedzią na pytanie, czy są jakieś wolne miejsca, jest śmiech. W obiekcie przewidzianym na 104 osoby jest o zgrozo, cicho i głucho - oprócz mnie tylko obsługa. Ponieważ jestem ponoć Junior Mitgleider, nocleg kosztuje mnie 6 EUR (sic!)... no ale odbijają to sobie na jedzeniu, które jest horrendalnie drogie. Godzinę po mnie dociera powolna czwórka, na kolacji jest jeszcze jeden gość. Gdzie te tłumy?... Cały plan w łeb. Nie umiem zasnąć, może to tylko kwestia wysokości, ale może też jestem przerażony łażeniem po lodowcu samopas.

W chatce panuje germańska dyscyplina tzn. śniadanie o 6:00. Dzięki temu udaje mi się wyjść o siódmej. Pogoda dopisuje, słońce zza grani oświetla lodowiec Koednitzkees i widzę dokładnie co jest grane, tzn. potrafię odnieść narysowaną na mapie "rozsądną trasę" do terenu. Niestety z minuty na minutę sytuacja się pogarsza, chmury schodzą coraz niżej, zaczyna wiać. Kiedy o dziewiątej docieram do chatki Erzherzog-Johann (3454), regularnie pada śnieg i widoczność spada do ok. 50 metrów. Chatka jest zamknięta, ale ma "pokój awaryjny", także ucinam sobie dwugodzinną drzemkę (niestety w sąsiedztwie śmieci, niestety ewidentnie z Polski (!)) - a nuż się poprawi. Nie poprawia się jednak, także przyjmuję założenie, że to wyjście nie będzie dla widoków, a tylko dla przejścia ciekawej drogi.

Koniec końców o ciekawości drogi na Glocknera wypowiadać się nie mogę, bo troszku się pogubiłem i poszedłem jakimś wariancikiem. Było trochę dramatycznie (momentami bardziej IV niż II), no ale przeżyłem, wychodząc na przełęczy między Kleinglocknerem a Grossglocknerem. Najwyższy szczyt Austrii (3798) osiągam ok. 13:30, w totalnym mleku i silnym wietrze. Wypijam pospiesznie trzy kubki herbaty, zdjęcie no i zawracam, tym razem już normalną drogą. Przynajmniej przez 200 m pionu, bo potem znowu jakoś zboczyłem, ale już bez negatywnych emocji. W Erzherzogu-Johannie zatrzymuję się tylko na moment, żeby odmrozić kominiarkę - no i pędzę szukać nart, zostawionych na brzegu lodowca. Zjazd Koednitzkeesem trochę stresujący. Moje ślady zasypało, także raz po raz nerwowe spoglądanie na GPSa. Z uwagi zaś na ograniczoną widoczność, prędkość jazdy musiałem szacować patrząc na czubki nart. Do Stuedlhutte docieram nieco po 16, zastając Austriaków na ćwiczeniach lawinowych, czyli aktywności dużo lepiej dostosowanej do pogody niż moja wycieczka. Schronisko powoli wypełnia się ludźmi, a sądząc z ilości telefonów odbieranych przez obsługę, na święta to dopiero będzie tu pełno.

Następnego dnia, w pięknej pogodzie wychodzę na Teufelskamp (3511), oglądając Glocknera od zachodu i północnego zachodu. Przemierzając lodowiec Teischnitzkees poznaję dokładnie drogę na szczyt przez Stuedlgrat. Jakby ktoś był na to chętny, dajcie znać, bo na solo to się nie nadaje. Przebytą przeze mnie wczoraj trasą przez Adlersruhe ciągną tłumy - na Koednitzkees widzę cztery grupy. Wycieczkę kończę dosyć szybko, ok. 13:00 jestem z powrotem po rzeczy w Stuedlhutte... a tam: "Mateus? Bist du Mateus, aus den Polnischen Hoehlenverein?". No, tego się nie spodziewałem. Zamieniamy z kolegą z Salzburga kilka zdań, pokazuję zdjęcia z Kitza, zjadamy po szarlotce. Pakuję śpiwór, laptopa. "Ciężki masz plecak jak na jazdę na nartach." "Nooo, masz rację, niestety."

Niestety. Na zjeździe z Stuedlhutte, ok. 10 minut przed parkingiem tracę kontrolę nad nartami, lecę na przody i dociążany przez plecak - łamię rękę. Taki właśnie ból wyobrażam sobie przy porodzie. Pobolało pół minuty i trochę zeszło - pomyślałem sobie, ot nadwyrężyłem mocno nadgarstek. Poboli i przestanie. Pozbierałem się, zjechałem do auta, zapakowałem... Tak sobie jadę i myślę, trochę spuchło, a może by tak zaeksperymentować - pewnie do szpitali przychodzą tu ludzie z większymi błahostkami. Istotnie, dla Umfallchirurgii w Krankenhausie w Lienz mój przypadek był błahostką, nie wartą więcej niż 10 minut. "Does this hurt?" "No...? AAAuaaa!!!" "Okay, we'll make an X-ray" ... ... "There, you see this fracture?". No istotnie, jest rysa gdzieś na końcu kości promieniowej. "We'll have to plaster it.". Cztery do sześciu tygodni w gipsie; a za tydzień wpadnij na kontrolę.

Zatem do usłyszenia - następny opis nieprędko ;-)


Jura - Rzędki, czyli dream-team na wspinie ;-)

1 04 2010
Uczestnicy: Ania Bil, Ola Skowron, Karol Jagoda, Wojtek Sitko

Taki ot climbingowo-(ciut)restowy event w skałach. Pogoda cud miód! Dyskusje o życiu i dywagacje nt. roli śledziony w odnajdywaniu w sobie nowych pokładów mocy, przełamujących wszelkie trudności.

W sprawach technicznych mam nadzieję wypowie się Karol, dbając oczywiście o czystość naszej polskiej polszczyzny;)

AUSTRIA, Wysokie Taury, Kitzsteinhorn

14 - 31 03 2010
Uczestnicy: KKTJ: Andrzej Ciszewski (kierownik wyprawy), Michał Ciszewski, Ewa Wójcik, Jakub Nowak, Bartłomiej Berdel, Jan Wołek, Michał Pawlikowski; WKTJ: Robert Matuszczak; RKG: Mateusz Golicz

Udział w wyprawie KKTJ-u. Szerzej w sekcji wyprawy.


Wirek - szkolenie przedmedyczne w klubie

27 - 28 03 2010
Uczestnicy: Maciej Dziurka, Andrzej Rudkowski , Damian Ozimina, Tomasz Zięć, Krzysztof Atamaniuk, Aleksandra Krzyżanowska, Jerzy Krzyżanowski, Tomasz Wieszyński, Kasia Jasińska – Żmuda , os. tow. - Paulina Dałkowska, Paweł Twardoch

W klubie odbyło się szkolenie w udzielaniu pierwszej pomocy przedmedycznej. Szczegóły w AKTUALNOŚCIACH.

Bytom - Dolomity, wspin w kamieniołomach

26 i 28 03 2010
Uczestnicy: Karol Jagoda, Ania Bil

Ze względu na brak chętnych na dalszy wypad w piątek decydujemy się na dolomity. Wspinamy się w starym kamieniołomie, gdzie miałem kilka dróg, z którymi chciałem wyrównać rachunki. Pogoda idealna, wspinaczy kilku się pojawiło, ale o tłoku nie można tu mówić. Zrobiliśmy kilka ciekawych dróg, a o poziom adrenaliny zadbała, jak zawsze niezawodna kruszyzna.

Na niedziele planowaliśmy wyjazd w skałki olsztyńskie, niestety akcja załamała się rano, gdy prognoza pogody, mówiąc delikatnie, nie miała za dużo wspólnego z tym, co widzieliśmy za oknem. Dopiero około południa nieznośne słońce zmobilizowało nas do działania, ale było trochę za późno na jurę, więc…. dużego wyboru nie było - dolomity, lecz tym razem dla odmiany nowy kamieniołom. Miejsce warte polecenia, przede wszystkim ze względu na długość dróg. Pomimo niepewnej pogody udało nam się trafić w okno pogodowe, które pozwoliło na całkiem fajny wspin.

Tatry Zach. - Finał Pucharu Polski Amatorów - Zawody KW Zakopane w ski-alpinizmie

26 - 27 03 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, na miejscu koledzy z SBB: Jurek, Michał i Wanda Ganszer, Jurek Pukowski, Zosia Chruściel

Zawody godne finału Pucharu Polski. Wbrew przepowiedniom meteorologów (w nocy lało a spałem u Gliców) i braku śniegu na niżej położonym terenie zawody odbyły się i to nawet na wydłużonej trasie. Start spod Harnasia w dolinie Kościeliskiej, dalej bieg 3 – 4 km (ja biegłem w trekach) na Przysłop Miętusi i do doliny Małej Łąki. Śnieg zaczynał się dopiero na końcu polany. Dalej już na nartach w górę. Rewelacyjne podejście Głaźnym Żlebem wprost na przełęcz Kondracką (wyszło słońce). Następnie ciekawy zjazd po lawinisku z przełęczy na Polanę Kondratową. Ale to nie koniec. Na dobitkę podejście na Przełęcz pod Kopą Kondracką i wejście na Suchy Wierch Kondracki. Stąd emocjonujący zjazd żlebem w dół po różnych gatunkach śniegu aż do „esa” skąd ostatnie krótkie podejście do schroniska na Kalatówkach. Cała trasa o długości 15 km i 1300 m przewyższenia. Zajęło mi to 3 godz i 4 min. Tym razem byłem 4 w nestorach i ok. 30 miejsca w ogóle (65 startujących). W generalnej klasyfikacji Pucharu Polski Amatorów w narciarstwie wysokogórskim po 8 edycjach w kategorii nestorów zająłem 2 miejsce za Zbyszkiem Rajtarem a przed ubiegłorocznym zwycięzcą Stasiem Kruczkiem. Tu wyniki: http://www.watra.pl/files/get/WYNIKI%20KW%20ZAKOPANE.pdf a tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FfinalPPA

Podsumowanie: Brałem udział w wszystkich edycjach PPA (do generalki liczone było 5 najlepszych). Mimo, że na początku z rezerwą podchodziłem do tego typu imprez po ukończeniu zmieniłem zdanie. Jest to na swój sposób wyzwanie, któremu potem trzeba sprostać. Tak więc ciekawe trasy (no może z wyjątkiem Czantorii) w różnych pasmach górskich, już same w sobie traktować można jako fajne tury. Następną sprawą jest samodyscyplina (trzeba pojechać na określoną datę i godzinę a także stosownie się przygotować zwłaszcza pod względem kondycyjnym). Na trasie cały czas się idzie na granicach swoich możliwości często nawet na kredyt. Na pewno to jedna z trudniejszych dyscyplin sportowych a zarazem nawiązująca do pierwowzoru narciarstwa. Wydolność na podejściach, technika na zakosach, potem trudne zjazdy, często miedzy drzewami lub żlebach. Przy tym wszystkim cała logistyka rozłożenia sił, umiejętność szybkiego wykonania przepinek, nawet spożywanie płynów i słodyczy wymaga wysiłku i techniki. Jako jeden z nielicznych startowałem na zwykłym sprzęcie turystycznym, który niestety jest co najmniej 2 razy cięższy od sportowego co w całych zawodach przełożyło się na dziesiątki przeniesionych ton więcej. Oprócz tego przegrałem zawody zespołowe. Tak więc 2 miejsce jest chyba sprawiedliwą wypadkową choć walka była do samego końca. Poszczególne zawody organizowały kluby wysokogórskie z Krakowa, Warszawy, Zakopanego, Rzeszowa a także klub Kandahar i firma Polarsport. Patronem imprezy była firma Berghauz. Niektóre zawody podciągnięte były pod kalendarz PZA. Generalnie wszystkie zawody były w miarę dobrze przygotowane. Do szczegółów się nie doczepiam bo tylko ci nie robią błędów co nic nie robią. W zawodach startowało wiele osób z klubów wysokogórskich, klubów speleologicznych (zwłaszcza SBB: Zosia Chruściel – 1 w nestorkach, Michał Ganszer – 1 w kadetach) a także klubów narciarskich. Zachęcam klubowiczów do spróbowania swoich sił w przyszłym roku .


Beskid Żywiecki - wycieczka skiturowa na Pilsko

21 03 2010
Uczestnicy: Asia Jaworska, Henryk Tomanek

Mimo niesprzyjającej prognozy pogody postanowiliśmy zaryzykować. Słońce grzało, że hej a my szukaliśmy skrawków śniegu. Dopiero na przełęczy Glinne ujrzeliśmy płaty śniegu, które ewentualnie nadawały się na skitury. Już myślałam, że zafudujemy sobie pieszą wycieczkę ale postanowiliśmy jednak ryzykować. Z przełęczy ruszyliśmy niebieskim szlakiem w kierunku Pilska. Początkowy odcinek obfitował w dużą ilość konarów, krzaków itp. za to śniegu było jak na lekarstwo. Jednakże szybko się to zmieniło i po pewnym czasie dotarliśmy już do poważnego śniegu-turyści zapadali się nawet po pas. Powyżej Rezerwatu Pilsko, w partii podszczytowej zaczęły się poważne zawieje. Postanowiliśmy iść dalej, jako że wiatr był w miarę ciepły. Padał deszcz ze śniegiem. Ze szczytu, we mgle, zjechaliśmy do schroniska na Hali Miziowej, stamtąd przepięknym czerwonym szlakiem dotarliśmy na Przełęcz Glinne, gdzie zostawiliśmy auto. Opłaciło się zaryzykować, mimo że wiosna za pasem. Poza tym, moje świeżo zregenerowane, podklejone i zaimpregnowane foki spisały się na medal.

Jura - wspinaczki w Rzędkowicach

20 03 2010
Uczestnicy: Karol Jagoda, Ania Bil, Tomasz Pawlas, Łukasz Pawlas, Andrzej Rudkowski

Nareszcie koniec zimy!!! Na pierwszy wypad wybieramy Rzędkowice ze względu na korzystną wystawę oraz na fascynacje tym rejonem Rudego. W drodze na miejsce obstawiamy ilu wspinaczy wpadło na ten sam pomysł, co my. Na parkingu zastajemy tylko jedno auto, lecz trzeba dodać, że byliśmy tam już o 9.30. Niestety już dwie godziny później liczba wspinaczy na każdy metr kwadratowy wzrosła gwałtownie. Zaczynamy spokojnie od dwóch krótkich, ładnych, rozgrzewkowych dróg. Następnie udaje się nam bez kolejki!!! powspinać na Lechworze, lecz szybko się przenosimy na mniej obleganą Turnie Kursantów. Tam robimy kilka bardzo fajnych dróg, z których najwięcej czasu i sił poświęcamy na Czerwone Brygady. Na koniec dnia wspinamy się na Zegarowej, lecz nie zostajemy tam zbyt długo ze względu na silny, nieprzyjemny wiaterek. Podsumowując można bezsprzecznie ogłosić, że sezon wspinaczkowy rozpoczął się na dobreJ

Tatry Zach. - Puchar SNPTT im. Józefa Oppenheima w Narciarstwie Wysokogórskim

19 - 20 03 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, na miejscu kol. z SBB: Jurek i Michał Ganszer, Zosia i Ola Chruściel oraz inni

W pierwszy dzień w nocy podchodzę na nartach żmudną jak dla mnie doliną Chochołowską do schroniska. Nazajutrz słonecznie i ciepło. Po kontroli pipsów startujemy na Bobrowiecką przełęcz - potem dość strome zakosy na Grzesia - dalej na przełęcz pod Rakoniem (z uwagi na mocny wiatr organizatorzy skrócili odcinek na Rakoń) - stąd ładny zjazd między kosówkami, który mocno dawał na nogi - ostatnie metry to krótki podbieg do schroniska. Trasa krótka więc na początku w tłoku. Dopiero na grani wszystko się rozciągło i było więcej swobody. Niektórzy zawodnicy zaliczali wywrotki, łamanie kijków, byli nawet ranni (lekko). Startowało ponad 100 zawodników. W nestorach byłem 3, Jurek - 7, Zosia - 1 (w nestorkach), Michał 3 (kadeci). W oczekiwaniu na zakończenie imprezy wygrzewamy się przed schroniskiem w słonku, potem obiad i piwo od sponsora. Po wręczeniu nagród zjeżdżam na nartach aż do auta. Tu wyniki: http://www.sport-timing.pl/system/wyniki/12/WYNIKI.pdf , a tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FOppenhaim

Serdecznie pozdrawiam kolegów a zarazem rywali z trasy. Była naprawdę fajna atmosfera

Beskid Żywiecki - tura

18 03 2010
Uczestnicy: Mateusz Górowski, Ola Strach

opis wkrótce...

Pilsko - tura

14 03 2010
Uczestnicy: Mateusz Górowski, Ola Strach, Lechu - osoba towarzysząca

opis wkrótce...

Beskid Żywiecki - wycieczka skiturowa w okolice Lipowskiej i Rysianki

14 03 2010
Uczestnicy: Henryk Tomanek, Bianka Fulde-Witman

Wyjazd z gatunku "szalonych". Start na nartach z Złatnej niebieskim szlakiem w stronę Lipowskiej. Po intensywnych nocnych opadach kompletnie nie przetarty. Bianka pierwszy raz w życiu skitury na nogach (buty zjazdowe) a narty w ogóle chyba trzeci raz. Heniek torował szlak, który w warunkach letnich zajmuje góra 3 godziny teraz pochłania 7 godzin i to bez dotarcia do Lipowskiej. Z uwagi na zapadające ciemności i coraz gorszą pogodę Heniek decyduje najkrótszą drogą (była to przecinka leśna) dostać się do czarnego szlaku schodzącego z Rysianki do Złatnej Huta w dolinie potoku Bystra. Aby szybciej się poruszać Bianka próbuje zdjąć narty ale efekt to zapadnięcie po pas w śniegu. W dodatku narasta zmęczenie. Przedzierając się przy czołówkach w sypiącym śniegu przez las udaje im się dotrzeć wreszcie do nie przetartego czarnego szlaku, którym zjeżdżają do Huty. Stąd Heniek podąża 3 km po auto do Złatnej a Bianka (chyba jednak już osłabiona i zmaltretowana niewygodnym obuwiem) oczekuje na miejscu. Jak się okazało droga jezdna też zasypana i dojazd wcale nie był prosty. Przy aucie byli o godzinie 22. Stąd Heniek dzwoni do żony Moniki a rozmowa wygląda mniej więcej tak:

"...Jestem przy aucie

...Otworzyć ci garaż? (Monika myślała, że przy domu)

...My jesteśmy przy aucie ale w Złatnej...

Do domu wrócili w milczeniu o północy. (wg relacji Heńka - D. Sz.)

Zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FRysianka

Tatry Zach. - kursowa akcja do jaskini Kasprowej Niżnej

13 03 2010
Uczestnicy: Tomasz Jaworski, Andrzej Rudkowski, Jerzy Krzyżanowski, Jan Dobkowski, Damian Ozimina

Wyjechaliśmy w sobotę rano spod Plazy. Większości z nas podróż minęła dosyć szybko, ponieważ wóz Pająka umożliwiał bardzo wygodne spanie podczas drogi. Do Zakopanego zajechaliśmy około godz. 10.Po szybkim zorganizowaniu zaczęliśmy podążać w stronę jaskini, by o 11 zacząć wchodzić do dziury. Naszym celem było dojście do syfonu Danka, co udało nam się zrobić dosyć szybko. Po drodze nie musieliśmy kombinować jak przejść wodę, gdyż jej nie było. Minęliśmy nawet ponton zostawiony przez TOPR, a przy syfonie natknęliśmy się na ekwipunek nurka, też z TOPRu. Stamtąd wróciliśmy do sali rycerskiej, gdzie spotkaliśmy inną grupę grotołazów i poszliśmy na zapałki, a po nich już powrót do wyjścia. Wyszliśmy ok.17 i po przebraniu poszliśmy w stronę Pająka speleobusa, który został zaparkowany pod skocznią.

Skiturowy Puchar Polski Amatorów - skialpinistyczny memoriał Strzeleckiego w Tatrach Wysokich

12 - 13 03 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Artur Kondracki (partner w zespole), na miejscu koledzy z SBB m in.: Jerzy i Michał Ganszer (startowali razem w zespole), Beata Michalska, Błażej Nikiel, Zofia Chruściel i inni

Spotykamy się w piątek wieczorem w przytulnym schronisku w Roztoce. Marek Głogoczowski (zawody organizował KW Warszawa i KW Kraków) na odprawie zapoznaje uczestników z trasą. Nazajutrz start sprzed schroniska i podejście na czas doliną Roztoki do schroniska w 5 Stawach. Artur pognał do przodu i spotykam go dopiero przed schroniskiem. Dalej turystycznie podchodzimy po lodzie na stawach pod Kołową Czubę. Wiatr, śnieg, ograniczona widoczność. Początkowo zjazd miał być z przełęczy Schodki ale z uwagi na fatalne warunki śniegowe został przeniesiony na bulę (2000)pod Kołową Czubą. Zjazd (po bramkach) początkowo stromymi żlebikami (nawet się potknąłem) potem najkrótszą drogą na lód Przedniego Stawu i do schroniska gdzie ja z kolei czekam na Artura. Tu koniec ścigania. Żurek w schronisku i zjazd doliną Roztoki do Wodogrzmotów. "Gwoździem" programu okazało się fakultatywne przejście trasą: Wodogrzmoty - Polana pod Wołoszynem - Wksumndzka Rówień - Gęsia Szyja (1490)z pięknym skałkami wapiennymi na szczycie - zjazd na Rusinową Polanę - schronisko Roztoka. Cała trasa wg Głogoczowskiego 22 km i 1700 m przewyższenia. Wszyscy uczestnicy bezpiecznie wrócili do schroniska gdzie wieczorem miało miejsce zakończenie imprezy. Po podliczeniu (stosuje się tu jakieś skomplikowane przeliczniki, współczynniki, przeliczenia na punkty) zajęliśmy 14 miejsce jako zespół. Mimo, że przy grzańcu atmosfera w schronisku się rozkręcała ja w nocy wracam do domu. W Tatrach sypało śniegiem niemal ciągle. Tu klasyfikacja Pucharu Polski - http://www.kandahar.miconet.pl/dokumenty/2010/ppa/klasyfikacja%20PPA%202010%20po%204%20edycjach%20M.pdf

Beskid Śląski - tura

07 03 2010
Uczestnicy: Mateusz Górowski

opis wkrótce...

Skiturowy Puchar Polski Amatorów - okolice Mosornego Gronia

7 03 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik

Po sobotnim falstarcie (jechałem w sobotę na zawody i w Makowie Podhalańskim przypomniało mi się, że zawody są nazajutrz)w niedzielę już bez rozterek docieram do Zawoji. Śniegu trochę przybyło. Start przy górnej stacji wyciągu na Mosorny Groń. Tym razem rekordowa liczba uczestników - 137. Najpierw zbieg po kamieniach na miejsce z śniegiem. Dalej trochę tłoku ale potem wszystko się rozchodzi i jest spokojnie. Trasa jest ciekawa. Szlakiem w stronę Hali Śmietanowej. Potem dość wymagający stromy zjazd w lesie między drzewami.Następnie bardzo długi ale łagodny zjazd w stronę przysiółka Mosorne. Podejście ciekawym terenem do górnej stacji, zjazd do połowy nartostradą i podejście pod wyciągiem po kiepskim śniegu do mety. Trasa krótka ale ciekawa. W ogólnej klasyfikacji byłem 50 wśród "dziadków" 2 (choć tym razem byliśmy w jednym miechu z ogólnie starszymi). Tradycji stało się zadość i tym razem. W trakcie zawodów prószył śnieg a 3 razy trzeba było zdejmować narty aby pokonać odcinki niemal bezśnieżne. Potem jeszcze ceremonia zakończenia, którą spędziłem w fajnym towarzystwie znajomy z poprzednich zawodów (pozdrawiam). Zjazd do auta nartostradą z pięknym już widokiem na Babią Górę. Przy aucie -13 stopni.

Tatry- Jaskinia Czarna- trawers

6 - 7 03 2010
Uczestnicy: Katarzyna Żmuda, Agnieszka Szmatłoch, Aleksandra Skowron

Dzięki dziewczyny za wspaniały wyjazd- bylo super! :)) (na razie tyle, ale myślę warto poczekać na opis Kasi;-))

Tu opis:

…i chociaż nikt już w to nie wierzył podjęłyśmy trzecią próbę i pojechałyśmy… Odziane bielą Zakopane powitało nas siarczystym mrozem. Pokłoniłyśmy się gospodarzom na bazie, zapewniając, że jesteśmy psychicznie zrównoważone i że wiemy co robimy – raczej nie uwierzyli. Spakowałyśmy wory. Próbowałam wcisnąć jeszcze gdzieś miśka, ale Aga posadziła go na stole - ty tu siedzisz i pilnujesz, a jak wrócimy obiad ma być gotowy. Uległam wobec jej stanowczości. Jeszcze wpis do książki, pamiątkowa fotka i trzy kobiety „po przejściach” w pełnym speleorynsztunku przemaszerowały Doliną Kościeliską w poszukiwaniu nowych „podkładów” kobiecości.

Na podejściu jest ślisko. Pod świeżym puchem szklanka. Przeskakujemy beztrosko od drzewka do drzewka i przed otworem doganiamy „7 wspaniałych” kolegów z Łodzi, którzy oddają się celebracji szpejenia. Wiemy, co to dla nas oznacza – pokorne oczekiwanie . Panowie proponują, żebyśmy skorzystały z ich lin, ale Ola zdecydowanie odmawia tłumacząc, że to sprawa honoru i że absolutnie jest to wykluczone. Przebieramy się i ….czekamy i …. czekamy…. I gdy już prawie zapadłyśmy w 3 stopień hipotermii lina drgnęła i łaskawie wysunęła się z batinów otwierając nam drogę do wnętrza, o którego cieple marzymy z utęsknieniem. I zaczęło się nasze „ZEJŚCIE” (film – znakomita komedia – polecam;)). Mykamy w dół. Partie przyotworowe usiane są mnóstwem lodowych pipantów. Żartujemy z ich falicznych kształtów. Budujące są spokój i pewność, z jakimi ściągamy linę. Żadna z nas się nie waha, nie ma wątpliwości, że sobie poradzimy. Ta pewność wyzwala pozytywne emocje, ciśniemy w głąb z radochną i zacietrzewieniem. Depczemy Łodzianom po piętach, ale są zbyt „rozciągnięci”, żeby móc ich wyprzedzić. Pod Węgierskim czekam ponad godzinę. Nie wiem, co mnie powstrzymuje przed rzuceniem jakiejś adekwatnej do sytuacji i dosadnej „zachęty”. Tym razem jednak nie zachowam się jak facet. No nie wypada po prostu;) Dla zabicia czasu śpiewamy z Olą z naciskiem na decybele. Dominuje repertuar piosenek dziecięcych, ale gdy w czarnej sali echem odbija się „Bal…” M. Rodowicz atmosfera staje się wyjątkowa, bo to nasz bal dzisiaj… nasz „Dzień Kobiet”. Magia kryje się w ciemnościach i otacza nas niczym potwory w amerykański horrorze. Czuję jej obecność, ale nie widzę, nie nazywam, by nie spłoszyć… Przestajemy się spieszyć, pośpiech niczego nie zmieni. Cierpliwie śledzimy postępy chłopców. Aga niestrudzenie cyka fotki i targa „Kilerka” – żółta, pietnastokilowa kanalia. Za Prożkiem Furkotnym Ola przejmuje prowadzenie. Rezolutna Pani Kierownik przystąpiła do pertraktacji i wynegocjowała z Ładzinami, że puszczą nas przodem, ale dopiero w Sali Bernarda. Stanęło na tym , że Panowie trawersem nad Imieninową a „ Szybkie Damy” studnią w dół. Tu mały zonk - hmmm… ktoś pamięta jak się łączyło liny różnej grubości? Szybka burza mózgów i patent rodzi się sam. Budzi na tyle zaufania, że zjeżdżamy bez obaw. Z dna Imieninowej galopem do Sali Benka. Progiem Latających Want Ola przemknęła jak torpeda. Grupa wsparcia posuwała się wolniej z uwagi na wory. Przed obejściem trudności Aga przechodzi szybki kurs „obciągania stópką” - cokolwiek to oznacza J. I po trudnościach. Przebieramy się jeszcze w jaskini (buty, stuptuty) i drzemy do otworu. Nie wiem o co chodzi z tym vibramem, ale w jaskini to się w ogóle nie sprawdza. Brak sił tarcia daje się odczuć na ostatnich metrach. To też podkładamy swoje kobiecości pod siebie (znaczy łazimy sobie po plecach). Aga z przerażeniem staje na plecach filigranowej Oli i po chwili już wyczołgujemy się na zewnątrz. Zakładamy zjazd z 70-tki i bezpiecznie opuszczamy zalodzone stromizny. Lina sztywnieje w oczach i sterczy z wora jak niepokorny szczypior. Teraz już tylko w dół, w świeżym, iskrzącym puchu. Polana. Telefony do tych , którzy czekają i kibicują. Tak dobrze wiedzieć, że ktoś czeka… przytulasy, radość i uśmiechy na już nieco sfatygowanych twarzach (mija 11 godzina akcji). Wdzięczność i kupa szczęścia. Schodzimy w milczeniu, w niemej solidaryzacji jajników, ramię przy ramieniu, nie odstępując się na krok. Sprzęt pobrzękuje w rytm naszych kroków, ziąb nie dokucza. Przy samochodzie sprawdzam temperaturę (18 poniżej zera). Ups! Cichutko wchodzimy na bazę. Dom śpi a my kąpiemy się i warzymy grzańca. To wino kupiłam 3 miesiące temu, kiedy wpadłam na pomysł babskiej akcji. Wystarcza nam sił tylko na jeden kubek i zasypiamy w locie do poduszki.

Szmaragdowa jest ta noc…..

Klejnotem to, czego nazwać nie potrafię…..

To ja Wam dziękuję dziewczyny….


PS. Nie brakowało nam kondycji i umiejętności. Nie napotkałyśmy na żaden problem, którego nie umiałybyśmy rozwiązać. Wiem, że dla wielu trawers Czarnej to prosta akcja, mizerne osiągnięcie. Nie będę z tym dyskutować. Nie na tym polegała jednak wartość tego przejścia. Pierwszy raz działamy tak świadomie i odpowiedzialnie. Na akcjach koedukacyjnych usuwamy się na bok, bo wychodzimy z założenia, że zrobicie to szybciej i lepiej od nas. Oddajemy Wam pałeczkę z uwagi na czas a przecież nie o to chodzi. Mam nadzieję, że to nie ostatni taki zryw i że będzie nas więcejJ

Pozdrawiam Stefan

60-lecie STJ KW Kraków

06 03 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz

W sobotę rano solowe wyjście na skitury w Tatrach. Nie było to ani zbyt rozsądne, ani zbyt bezpieczne - usłyszałem *ten* dźwięk, i to niestety nie jeden raz.

Wieczorem udział w obchodach 60-lecia STJ KW w Krakowie. Dobrze przygotowana impreza z wspomnieniami, slajdami, filmami i mnóstwem znamienitych gości.

W niedzielę (z Gosią Czeczott) spacer na turach do Goryczkowej, a potem testowanie zachowania nart w świeżym śniegu - korzystaliśmy w tym jednak z wydatnej pomocy wyciągu na Gąsienicowej.

AUSTRIA - lodospady oraz jaskinia Lamprechtsofen

24 - 28 02 2010
Uczestnicy: RKG: Tomasz Jaworski, Damian Żmuda, Karol Jagoda, Wojciech Wyciślik; w akcji jaskiniowej brali udział: RKG: Mateusz Golicz; WKTJ: Norbert Skowroński, Marcin Gorzelańczyk, Michał;

Dzięki aktywności i zaangażowaniu Mateusza mieliśmy okazję wejścia do jednej z najgłębszych jaskiń na świecie – jaskini Lamprechtsofen. Plan wyjazdu urodził się dla naszej czwórki dosyć szybko, choć nie obeszło się bez dawki bólu okołoporodowego. Wyruszamy w czwartek z Rudy z zamiarem dotarcia do rejonu Austrii, gdzie będziemy mogli powspinać się trochę na lodospadach. Karol, uzbrojony w całe dwa wydruki z internetu był naszym przewodnikiem. Pod wieczór docieramy na miejsce i pierwsza konsternacja – ostatnie 4,5 km drogi jest płatne. Nasza desperacja jest na tyle silna, że postanawiamy następnego dnia skoro świt opłacić haracz (9 euro) byle tylko dotrzeć do tych lodospadów. Noc spędzamy w namiocie na przydrożnym parkingu. Rano wstajemy i ruszamy wyłoić coś w lodzie. Po dotarciu pod szlaban kolejna konsternacja – nie ma komu zapłacić za przejazd. Tak więc pozostaje nam piesza wycieczka pod lodospady. Po dwóch godzinach marszu docieramy do pięknej doliny. W międzyczasie zaczyna padać deszcz a po chwili już śnieg. Ale to nie mogło nas zrazić. Kubek ciepłej herbaty w schronisku, krótkie negocjacje z obsługą i już mamy pozwolenie na skorzystanie ze sztucznej lodowej ścianki jaka stoi przed schroniskiem. Pierwsze metry pokonuje Damian, potem po kolei każdy z nas ma okazję zasmakować przyjemności lodowego wspinania. Po krótkiej rozgrzewce (każdy z nas przechodzi dwie drogi), postanawiamy przenieść się na naturalne lodospady. Znajdujemy odpowiedni cel i znów do ataku rusza Damian. Prowadzi z dolną asekuracją jako pierwszy drogę o długości ok. 35 metrów i zakłada wędkę dla nas – mniej zaawansowanych. Później zabawa zaczyna się na całego i każdy z nas ma okazję doskonalić swoje umiejętności. Dzień pomimo padającego nieustannie śniegu zaliczamy do bardzo udanych. Wracamy do samochodu i ruszamy do chatki grotołazów znajdującej się przy wejściu do jaskini Lamprechtsofen. Po dotarciu na miejsce okazuje się, że chatka jest zamknięta a w środku nikogo nie ma. Nic to jednak dla grupy młodych aktywistów z Nocka. Już po półtorej godzinie znajdujemy klucz i dostajemy się do środka. Po chwili wraca szeroka ekipa ze spotkania w Salzburgu. Ustalamy wstępnie plan na dzień następny i udajemy się na spoczynek.

Kolejny dzień to akcja w jaskini. Najwyższa Komisja wydaje opinię – można iść. Mateusz jest naszym przewodnikiem. Od początku narzuca zdecydowane tempo. Jaskinia generalnie jest dobrze zaporęczowana, wyposażona w stalowe drabiny i inne udogodnienia. Urozmaiceniem wędrówki są mosty linowe i przeprawa „promowa”. Po dotarciu do biwaku decydujemy, że dojdziemy do partii zwanych „King-Kong”. To ogromna dwustumetrowa studnia sprowadzająca w dół jaskini. Dwójka poznaniaków postanawia zawrócić z biwaku i czekać na nas w drodze powrotnej. Reszta ekipy rusza dalej. Po ok. godzinie docieramy do studni. Sprawdzamy organoleptycznie, że jest faktycznie głęboka i zaczynamy odwrót. W drodze powrotnej napełniamy wory zlasowanym karbidem (obiecaliśmy wynieść śmieci) i solidnie dociążeni ruszamy do wyjścia. Dodatkowe obciążenie, braki kondycyjne i postępujące zmęczenie kumulują się (szczególnie u mnie), co spowalnia nieco akcję. Na szczęście wszyscy cało i o własnych siłach wychodzą z jaskini. Cała akcja zajęła nam ponad 10 godz.

Jaskinia sama w sobie jest bardzo ciekawa. Pięknie myte korytarze przeplatają się z większymi i mniejszymi salami. Jest też coś dla miłośników czołgania i pełzania. Każdy znajdzie coś dla siebie. W pełni usatysfakcjonowani wracamy w niedzielę bez większych przeszkód do Rudy. Ogólnie wyjazd był bardzo udany. Przede wszystkim chcę w nszym imieniu podziękować Mateuszowi za to, że pamiętał o nas i zorganizował wejście do jaskini (co wcale nie jest takie proste) oraz był naszym przewodnikiem. Mam nadzieję, że nie był to ostatni raz :)

Beskid Żywiecki - wędrówka na Rycerzową

27 - 28 02 2010
Uczestnicy: Ola Skowron, Wojtek Rymarczyk

Piękna trasa, piękna pogoda, ciekawi ludzie... tak pokrótce można opisać ten wyjazd. Trochę się nachodziliśmy, stopy się odbiły, ale szczęście znów dopisało. A było to tak...

Z Rudy dojeżdżamy pociągiem do Rycerki, dalej busem do Kolonii, gdzie docieramy jakoś po 11. W między czasie trochę pada deszczem, potem lekko śniegiem, co generalnie napawa optymizmem - bo to oznacza, że ICM się nie myli i już niedługo czeka nas również zapowiadana piękna pogoda. Wszystko sprawdza się jak w zegarku i w czasie pierwszego podejścia od czasu do czasu zza chmur zaczyna przedzierać się słońce.

Nasza trasa prowadzi początkowo żółtym szlakiem na Wielką Raczę i dalej granią - wzdłuż granicy - za czerwonymi znakami, aż do Rycerzowej Wielkiej. Dla mnie to jeden z najbardziej malowniczych i jednocześnie mało chodzonych szlaków w Beskidach. Idzie się bardzo przyjemnie... a w myślach pojawiają się kolejne plany, już na cieplejsze dni, żeby pójść granicą dalej - do Babiej co najmniej... aż nie mogę się doczekać!

Na Przegibku ostatnie promienie słońca tego dnia. Końcowy odcinek idziemy w ciemności. Ale nie całkowitej, oj nie, ciemności wypełnionej srebrnym blaskiem pełni księżyca, który wisząc nisko nad horyzontem prowadzi dalej i dalej na wschód – tam gdzie zdążamy. Ostatnie podejście na Rycerzową Wielką wchodzę już resztką sił (nie dziwne, bo obiad był na Raczy), ale kryzys udało się łatwo zażegnać linijką czekolady ;) Warto było się jednak wdrapywać, bo potem jaką ma się radochę przy zbieganiu! w zmrożonym śniegu na Halę R. i do bacówki :)

W schronisku jesteśmy trochę przed 20 i zastajemy full ludzi. Wieczór w jadalni mija w niezwykle przyjemnej atmosferze śpiewów, żartów, pląsów nawet ;-) i w bardzo ciekawym towarzystwie. I właściciele wykazali się nie lada gestem stawiając wszystkim obecnym piwo na wieść o złocie Agaty :) Na obiado-podwieczorek dosiadamy się do Marcina i Sebastiana, którym udało się wyrwać z domu po raz pierwszy od pół roku, czyli od narodzin ich potomków (postanowili fakt ten uczcić nieprzespaną nocą i wrócić następnego dnia najkrótszą trasą). Śmiechy, śpiewy, opowiastki, w końcu bełkot, mnie się film urywa, wiec i czas już spać. Na koniec akrobacje przed zajęciem naszej miejscówki na glebie w jaskółce i już o północy w błogi zapadam sen...

Kolejny dzień przynosi z sobą słońce i wiatr. Aż nie chce się opuszczać tej urokliwej polany. Na szlak w pełnym rynsztunku udaje nam się w końcu wyjść około 14. Od Hali Rycerzowej trzymamy się zielonego szlaku, który prowadzi polaną na wschodnich stokach Rycerzowej Małej i dalej momentami stromo (jak na Beskidy) w dół lasem do Przełęczy Kotarz. Z tego miejsca znów trzeba się wdrapać na prawie 1200 m npm na Muńcuł, jednak trudy podejścia w pełni rekompensują uzyskane w ten sposób widoki… a droga wcale nie nuży.

W Ujsołach jesteśmy jeszcze z odpowiednio dużym zapasem na dojście na pociąg. Jednak i długość całej trasy jak i mokry śnieg, który dał się we znaki butom, sprawiają, że coraz silniej odczuwalne staje się zmęczenie. Drepczemy jednak wytrwale asfaltem i.. może tym razem uda się złapać stopa..? Oj tak, udało się! W niecałe 10 min jesteśmy więc w Rajczy, dzięki czemu możemy spokojnie zjeść obiad na stacji :) Zaś na samej stacji tłumy (z 25 osób!), pociąg się spóźnia, ale na szczęście mamy miejsca siedzące. W drodze do Katowic pociąg łapie w sumie z 40 min opóźnienia, droga jednak mija szybko i miło w towarzystwie kolejnych poznanych świeżo ludzi.. Koniec.


Bieszczady - skiturowy Puchar Połonin i wędrówki górskie

26 - 28 02 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Henryk Tomanek, Adam Langer

W piątek docieramy po naszych "pięknych" drogach do bieszczadzkiej Wetliny. Dzięki Biance mamy nocleg w domku kampingowym. Tego wieczoru zapisuję się na zawody. W sobotę Heniek z Adamem pokonują w fatalnych warunkach (deszcz na przemian z śniegiem a do tego mocny wiatr) trasę Wetlina - przeł. Orłowicza - Połonina Wetlińska - schronisko Chatka Puchatka - Wyżnia Przełęcz. Ja natomiast startuję w kolejnej edycji Pucharu Polski Amatorów w narciarstwie wysokogórskim. Tym razem zawody organizował Klub Wysokogórski z Rzeszowa. Po ostatnim ociepleniu trasa została zmieniona i wiodła z Wetliny na Jawornik i Paportnę (1198), następnie zjazd polanmi, lasem bukowym i "rynnami" w dół do doliny Smereka, kawałek z nartami na plecach leśną drogą, podejście od zachodu na przełaj przez las boczną granią na Jawornik i druga pętala po tej samej trasie. Potem fajny zjazd w dół aż do torów kolejki wąskotorowej w Wetlinie. Wszystko w fatalnej widoczności, mżawce lub śniegu. Tym razem w grupce nestorów musiałem się zadowolić II miejscem (wyniki: http://www.rkw.org.pl/index.php/strona-gs-mainmenu-1/127-puchar-posonin/563-xxv-puchar-poonin-wyniki ) Na mecie czekali już na mnie Heniek z Adamem. Resztę dnia spędzamy w Hotelu Górskim gdzie odbyło się zakończenie imprezy. Ludzie jeszcze na gorąco przeżywali ostatnie godziny na trasie. Ciekawostką były ślady przebudzonego niedźwiedzia. Jeżeli chodzi o mnie to miałem dwa kryzysy i jeden taktyczny błąd (wyprzedzanie na stromym podejściu). Trasa była jak dla mnie dość wymagająca choć może to subiektywne odczucie związane z pogodą. Byłem na mecie mokry i nawet zziębniety i dopiero ciepły prysznic przywrócił mnie do życia.

W niedzielę wcześnie jedziemy na Wyżniańską Przeł. Stąd idziemy na nartach (Adam bez nart) na Małą Rawkę (1272). Planowaliśmy dojście na Kremenarosa ale aura znów wygrała. Porywisty wiatr, ograniczona do kilkunastu metrów widoczność niweczy nasze plany. Adam zbiega na nogach ja z Heńkiem na nartach początkowo niewygodną rynną lecz potem w pięknym bukowym lesie choć po niezbyt dobrym śniegu. Szybko docieramy do auta na przełęczy. Do domu wracamy inną drogą. Po drodze zatrzymujemy się w Komańczy, Dukli i Nowym Wiśniczu. Zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FBieszczady

Beskid Śląski - tura

27 02 2010
Uczestnicy: Mateusz Górowski

opis wkrótce...

AUSTRIA - Tydzień w St. Martin bei Lofer

20 - 28 02 2010
Uczestnicy: KKTJ: Andrzej Ciszewski, Michał Ciszewski, Ewa Wójcik; KKS: Miłosz Dryjański; RKG: Mateusz Golicz; chwilę byli także: RKG: Tomasz Jaworski, Damian Żmuda, Karol Jagoda, Wojciech Wyciślik; WKTJ: Norbert Skowroński, Marcin Gorzelańczyk z żoną Kasią, Michał; UKA/SGW: Marek Wierzbowski; SKTJ: Radosław Paternoga, Dariusz Bartoszewski; Alex Dryjański

W Austrii znaleźliśmy się z powodu Spotkania Aktywistów, organizowanego co roku przez klub w Salzburgu. Kto by tam jednak jechał tak daleko na jeden dzień?... Korzystając z dobrego pretekstu, wyrwaliśmy się więc na cały tydzień do chatki pod jaskinia Lamprechtsofen, skąd prowadziliśmy działalność jaskiniowo-narciarsko-różną.

Na bazie zjawiam się w sobotę nad ranem; po krótkim śnie odkrywam tabun Węgrów i małe zamieszanie wokół naszych planów: założenia obejmują wyjście na biwak w partie "King-Kong", ale w ich realizacji przeszkadza brak formalnego pozwolenia. Austriacy, wygląda na to, trochę stracili kontrolę nad tym, kto do jaskini wchodzi, po co i z kim. O ile dobrze rozumiem zawiłe stosunki w Landzie Salzburg, zirytowali się tym własciciele terenu na którym leży jaskinia - tzn. lasy państwowe Kraju Związkowego... Bawaria. Oczekując na poprawę ich humorów, wspinamy się trochę na pobliskich lodospadach (sobota). Właściwie to wspinają się Alex z Furkiem pod okiem Andrzeja i Miłosza, podczas gdy Puma i ja udajemy się na wycieczkę skiturową po dolinie, która okazuje się być terenem dosyć absurdalnym z punktu widzenia poruszania się na nartach.

Jak wiadomo, w niedzielę w Austrii załatwić się nic nie da, zatem wybieramy się na skitury pełną gębą. W trójke (Puma, Furek, ja) wychodzimy na Saalbachkogel (2092) a nastepnie na Stemmerkogel (2123). Pogoda dopisuje, z grani mamy fenomenalny widok na Wysokie Taury, Leoganger i Loferer Steinberge, a także inne, bliskie naszym sercom góry. Warstwa świeżego śniegu na zjeździe utrwaliła dodatkowo pozytywne doznania tego dnia.

Poniedziałek to rozmowy, Miłosz i Andrzej nie dają za wygraną. My, pozostali, nerwowo oczekujemy (wory spakowane do wyjścia). Ostatecznie dzień kończy się spotkaniem z bliżej mi nieznanym Burgrabią (Miłosz i Andrzej) i popołudniowym wyjściem na topiący się lodospad (reszta).

We wtorek, czekając na rozwój sytuacji, wybieramy się w czwórkę na narty zjazdowe, do Hinterglemm. Andrzej, trochę źle się czując, czuwa przy telefonie. Poza trasami niestety dosyć rozjeżdżone, ale pogoda znów się udała. Zmęczyliśmy się trochę: Miłosz i Furek, którzy nie brali udziału w ostatnich "cyber-weekendach" mieli chwilę zawahania, kiedy przekonywaliśmy ich, że wejście do jaskini na noc, po nartach, to nic strasznego.

Z lekkim sceptycyzmem wychodzimy na biwak pod Zieloną Latarnią ok. 23:00 we wtorek. Rano budzą nas Marek i Dziura, którzy zaraz po swoim przyjeździe do Chatki postanowili zerknąc sobie gdzież to planujemy zjeżdżać. Nastawieni na "czasówkę", obrócili tam i z powrotem zanim zdążyliśmy zjeść i się zebrać.

King-Kong to system obszernych studni z dużą ilością wody. Zaczyna się na ok. +400. Ktoś tam był przed nami, ale to było dawno i nieprawda (lata '70). Do akcji podchodzimy z 300-ma metrami liny, wiertarką, dwoma pontonami i beczką sprzętu foto. Furek obija pierwszą studnię (ok. 60 m). Na drugiej udaje się mi przebić z "mogę ja, mogę ja, prooszę :>". Nad trzecią chwila zgrozy - to, że leje się do niej wodospad to nic nowego, ale że trzeba w nim zjeżdżać i że ląduje się w wodzie - to już gorzej. Na szczescie udaje się dotrawersować z "wyższego poziomu" na przeciwległą ścianę i opuścić do płytkiego potoku, odprowadzającego wodę ze studni. Idziemy potokiem póki się da, a potem dmuchamy pontony. Miłosz i Furek płyną pierwsi, stwierdzając za zakrętem mały prożek. Kiedy wracają po wiertarkę, sytuację płyniemy obejrzeć ja i Puma. Faktycznie, jest mały wodospad, ktory obfotografowujemy. O zakończeniu akcji w tym miejscu zadecydowała Puma, dziurawiąc ponton przy wsiadaniu na powrocie. Niewiele myśląc, wskakuję w ten wrak i z bojowym zaśpiewem ("Łajba to jest morski statek, sztorm to wiatr co dmucha gestem!") wracam mokry, ale przynajmniej nie zatopiony. Niby był jakiś lepszy pomysł na powrót, ale brakowało mi w nim planu na wypadek gdyby udało się Pumie popsuć nasz ostatni sprawny okręt.

Na powrocie wysłuchuję to i owo na temat dobrego poręczowania. Dobijamy jakieś pięć dodatkowych punktów. Pocieszam się, że po Furku też trochę poprawialiśmy.

Po powrocie na biwak uznajemy, ze wyszła nam dosyć syta akcja, 17 godzin. Budzi nas znów Marek, poprawia czas z wczoraj. Szkoda, że poprzednio nie poprosiliśmy go, zeby przyniósł ketchup. Po suchym śniadaniu wychodzimy na zewnątrz - w czwartek wieczór - i zostajemy przywitani na bazie papryką faszerowaną po sycylijsku (za sprawą Darka).

W piątek miały być skitury, ale leje konkretnie. Po ok. dwóch godzinach, odprowadzani pukaniem w czoło, udajemy się z Markiem na wyciągi do Leogangu. Nie żałowaliśmy - powyżej 1000 m n.p.m. padał już śnieg, i było go dużo i dobrze. Udało się nie stracić dnia.

Wieczorem clou wycieczki - wyjazd do Salzburga, na zamek Hellbrunn (siedziba klubu). Zdawanie dokumentacji, polityka. Wyszło nawet nieźle. W międzyczasie, z perypetiami, do chatki dotarła delegacja z Nocka, którą w sobotę zabieram na małą wycieczkę. Nie będe jednak wyręczał ich w opisie. Tak jak ja, mieli na jego przygotowanie co najmniej siedem godzin, podczas powrotu w niedzielę.

Tatry Zach. - jaskinia Miętusia

20 - 21 02 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Henryk Tomanek, Miachał Wyciślik oraz grupa kursowa - Tomek Jaworski (instr.), Damian Ozimina, Jan Dobkowski, Ola Krzyżanowska, Jerzy Krzyżanowski (Pająk), Karol Jagoda (pomagał Tomkowi przy kursie)

W sobotę rano z wyjątkiem Heńka wszyscy idą do Miętusiej przy dość wrednej pogodzie (deszcz i ciapa). Grupa kursowa idzie do Marwoja a ja z Michałem wchodzimy od sali Bez Stropu w górne partie jaskini. Po linach docieramy dość wysoko ale nie wspinamy dalej i zjeżdżamy z Sali Bez Stropu bezpośrednio w dół (piękne myte ściany w tych partiach jaskini). Heniek w tym czasie odbył wycieczkę na trasie Kościeliska - Ornak - Siwa Przełęcz - Chochołowska - Kiry.

Nazajutrz Michał, Janek, Damian O., Karol idą do dolin Strążyska i Białego i wchodzą do tamtejszej sztolni. Damian, Heniek, Tomek pod okiem instruktorów narciarskich w postaciach Oli i Pająka doskonalą narciarstwo przywyciągowe na stoku Harenda w Zakopanem. Tym razem pogoda i warunki dopisały znakomicie.

Specjalne podziękowania dla Oli i Pająka za poświęcenie kilku godzin dla narciarskich analfabetów.

Kłodnica - zabawa w BOLLYWOOD

16 02 2010
Uczestnicy: Basia Szmatłoch, Tadek Szmatłoch, Agnieszka Szmatłoch, Tomek Szmatłoch, Artur Szmatłoch, Adam Szmatłoch, Ania Szmatłoch, Heniek Tomanek, Monika Tomanek, Zygmunt Zbirenda, Tomek Jaworski, Asia Jaworska, Tomek Głowania, Wojtek Rusek, Justyna Rusek, Ania Fulde, Jurek Fulde, Bianka Witman, Wojtek Orszulik, Ewa Orszulik, Maciej Dziurka, Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Daniel Bula, Janusz Dolibog oraz inne osoby tow.

U państwa Szmatłochów na Kłodnicy odbył się kolejny Śledź tym razem pod hasłem BOLLYWOOD. Wspaniała oprawa, dekoracje i cudowne kreacje kobiet (mężczyzn zresztą też). Można było poczuć się jak w baśni z krainy 1001 nocy. Wszystko okraszone hinduską muzyką, bollywoodzkim filmem w tle. Były również tańce wschodnie i fakirzy (próby stawania na desce z gwoździami na szczęście nie zakończyły się kalectwami). Jak na wschodnie tradycje przystało siedzieliśmy na ziemi (poduszkach), delektując się potrawami, tudzież trunkami i paląc fajkę wodną.

Ps. Basia, wielkie dzięki za przygotowanie tego wszystkiego.

Beskid Śląski - skitury

14 02 2010
Uczestnicy: Mateusz Górowski, Ola Strach, osoby towarzyszące: Daria i Lechu

Na tę niedzielę wybraliśmy się do Brennej celem wyjścia na Błatnią i spotkania się tam ze znajomymi. Warunki zapowiadały się całkiem nieźle, od piątku cały czas padał śnieg. Około 10 starujemy z centrum czarnym szlakiem na Błatnią (czy jak to jest napisane na tabliczce Błotny) by po niecałych 90 minutach dotrzeć do schroniska. Tam niestety drobne rozczarowanie, gdyż zabrakło ciasta, no cóż musieliśmy się zadowolić tylko herbatką i batonikami. W schronisku całkiem sporo ludzi, paru skitourowców i 3 narciarzy biegowych. Po krótkim odpoczynku ruszamy już w czwórkę w stronę Klimczoka. Trzy osoby na turach i Daria na rakietach śnieżnych. W okolicach jaskini w Stołowie zbaczamy na szlak narciarski sprowadzający nas serią krótkich zjazdów na Karkoszczonkę. Niestety szlak ten upatrzyli sobie po.... tzn. mili panowie na skuterach i musieliśmy trochę na nich uważać. Od Karkoszczonki wydreptaliśmy szybciutko na przełęcz Siodło skąd z lenistwa wyjeżdżamy wyciągiem na Klimczok. Stąd już tylko w dwójkę wracamy na Błatnią i dalej do Brennej. Szlak zjazdowy okazuje się być całkiem przyjemny, nareszcie zrobiło się na tyle śniegu, że można zapuścić się w las :).

Zawody skiturowe Pucharu Polski na Pilsku

14 02 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Paweł Szołtysik

Po nawet niezłym noclegu w samochodzie na parkingu w Korbielowie o 6.00 ruszamy na nartach na Halę Miziową. Nikogo o tak wczesnej porze nie spotykając nartostradami docieramy do budzącego się schroniska, które najpierw musieliśmy w mgle odnaleźć. Po spełnieniu formalności związanych z startem ustawiamy się w grupie zawodników. Tym razem to zawody zespołowe w parach (ja byłem w parze z Pawłem). Trasa z uwagi na kiepskie warunki została zmieniona i składała się z 3 coraz krótszych pętli. Od schroniska podejście na Kopiec – zjazd na przełaj rzadkim lasem a potem piękną rynną wyglądającą jak tor saneczkarski – dalej częściowo nartostradą wiodącą płajem do Kamiennej – podejście na Byka i czerwony szlak z Glinnego – następnie żółtym szlakiem na szczyt polskiego Pilska (ten stromy odcinek był dla niektórych weryfikacją swoich umiejętności technicznych a przede wszystkim miernikiem kondycji). Ostatni odcinek do mety wiódł czarną nartostradą do góry (narty trzeba nieść na plecach). Cały zawody jak dla nas były fajną zabawą. Paweł dostał popalić na tym feralnym podejściu czego efektem było skrócenie jednej pętli. Zawody więc ukończyliśmy i nawet nie na ostatnim miejscu...Po zakończeniu imprezy niemal jednym szusem pędzimy do auta. Sporo wrażeń jak na 2 dni.

Tatry - Kasprowy Wierch

13 02 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz, Małgorzata Czeczott (UKA)

Przebieżka na Kasprowy przez Halę Kondratową. Warunki nieprzychylne (mgła, wiatr, zimno, II). Po drodze natrafiamy na zawody skiturowe (Alpin Sport Ski Tour Race), w których brał udział nasz Prezes - Damian Szołtysik. Damiana nie spotkaliśmy, za to ubiliśmy mu porządnie fragment trasy podejściowej. Mam nadzieję, że skorzystał. Na Kasprowy podchodziliśmy tempem Gośki, w związku z czym nieźle się spociłem. Poza tym zassało mnie tak, że aż musiałem coś zjeść w "McDonaldzie" na szczycie. Zjeżdżamy trasą na Halę Gąsienicową, po drodze w pędzie mijając Pawła Szołtysika. Odwiedzamy na chwilę Betlejemkę i robimy sobie zdjęcia z chatarem. Potem nartostradą na Nosalową Przełęcz, skąd podchodzimy na Nosala żeby mieć jeszcze fragment ostrzejszego zjazdu. Stok Nosala oczywiście był zasilany z wyciągów ciągłym strumieniem narciarzy zjazdowych, także było tam trochę tłoczno - ale nie żałowaliśmy. Popołudnie wykorzystuję jeszcze na spacer z Pumą po Chochołowskiej, połączony z elementami... emm... szkolenia zimowego (na zdjęciach).

Zawody skiturowe Pucharu Polski w Tatrach

13 02 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Paweł Szołtysik

O świcie startujemy z Rudy i jedziemy do Zakopca na rondo gdzie były zapisy na zawody. Po załatwieniu formalności ja idę na start do Kuźnic (został przeniesiony z ronda do Kuźnic) a Paweł szykuje się na wycieczkę skiturową na Halę Gąsienicową i wyżej. Zawody natomiast odbywają się na trasie (zupełnie zmienionej od planowanej) Kuźnice – szlak narciarski na Halę Gąsienicową – Betlejemka (zbieg na nogach) – podejście na Kasprowy na prawo od nartostrady z dwoma stromymi odcinkami gdzie narty trzeba założyć na plecak – szczyt Kasprowego – zjazd na Goryczkową – zbieg na nogach 400 m (z uwagi na warunki) – dalej zjazd nartostradą do Kuźnic gdzie ostatnie 300 m trzeba pokonać biegiem z nartami w ręku. Wystartowało ponad 120 zawodników w różnych kategoriach. Na trasie było znośnie, jedyny poważniejszy kryzys miałem na ostatnim podejściu na szczyt Kasprowego (kopny śnieg, wiatr szybko zacierał ślady poprzedników). Widoczność ograniczona do kilkunastu metrów, wiatr walił drobinkami śniegu. Zjazd jak dla mnie niemal na oślep. Mgła zlewała mi się ze śniegiem. Gdyby nie czerwone chorągiewki (niektóre już przewrócone) jazda była by jeszcze gorsza. I tak kilka razy miałem dużo szczęścia że nie glebłem. Na Goryczkowej już widoczność lepsza więc i odwagi przybyło. Zbieg na nogach te 400 m był moim zdaniem bardziej niebezpieczny niż zjazd na nartach (organizatorzy chcieli zadbać o bezpieczeństwo bo na trasie były trawy i kamienie) gdyż łatwo można było źle ustawić nogę i kontuzja gotowa. Dalej gnam na nartach co sił do mety w Kuźnicach. Podobnie z ostatnim odcinkiem (moim zdaniem można było śmiało jechać na nartach). Bieg z nartami w ręku te 300 m w zablokowanych butach wypruł ze mnie resztki sił tak że na metę wpadłem półprzytomny ze zmęczenia. Cała trasa Kuźnice – Kasprowy – Kuźnice zajęła mi 2,20 godz. (najlepszy zawodnik około 1,30). W mojej kategorii wiekowej zająłem jednak pierwsze miejsce (kilku wariatów w moim przedziale wiekowym jednak się znalazło). Tu wyniki: http://www.tatrateam.com/wyniki/wyniki2010.pdf .

Paweł w międzyczasie niebieskim szlakiem poszedł na Halę Gąsienicowym i po popasie w schronisku podchodził na Kasprowy. Po drodze spotkał Mateusza Golicza na nartach również. Następnie spod szczytu Kasprowego zjechał szlakiem narciarskim do Kuźnic. Zakończenie całej imprezy i wręczenie nagród odbyło się w holu Muzeum Tatrzańskiego. Jak na razie to wszystkie zawody, w których startowałem były sprawnie przeprowadzone. W tym dniu jeszcze przez Słowację jedziemy do Korbielowa gdzie nazajutrz startujemy w następnej imprezie.

Tatry - Kasprowa Niżna

13 02 2010
Uczestnicy: Asia Jaworska, Daniel Bula

Ostatnio Kasprowa Niżna dość licznie odwiedzana jest przez członków naszego klubu. Myśmy ten wyjazd odłożyli ale jak się okazało najlepiej na tym wyszliśmy.

No ale od początku: znowu startujemy z Rudy około 6 rano. Podrzucamy Damiana na bazę u Glizdowej i ruszamy do Zakopca a stamtąd do Kasprowej. Do jaskini wchodzimy przed 12. Przed nami w dziurze jest już kurs KKTJ, jednak nie przeszkadzamy sobie nawzajem i szybko docieramy za zapałki. Odbywa się dość szybko i sprawnie ze względu na niski poziom wody-Długi Korytarz przechodzimy suchą nogą (haha). Póżniej kierujemy się do Sali Gwieździstej, gdzie kończymy naszą wycieczkę. Po 16 wychodzimy z jaskini. Do domu wracamy w trudnych warunkach drogowych. Tym razem podczas wyjazdu udział kobiet wynosił 50% więc widać, że tendencja jest wzrostowa-już niedługo może dojdzie do prawdziwej długo wyczekiwanej babskiej akcji:)

Tatry

11-14 02 2010
Uczestnicy: Pacyfa, Krzysiek i jeszcze kilka osób poznawanych na bieżąco...:)

Niestety znów nie udało się trafić w warunki. Totalne mleko, wkurzający, niezwiązany z niczym, nawet sam ze sobą, śnieg i totalnie niezależne od niczego piękno Doliny Pięciu Stawów powodowało lekką sportowa frustrację:) Na szczęście nadrobiliśmy na polu towarzyskim a nawet załapaliśmy się na toprowskie szkolenie:)


Tatry - Miętusia

11 02 2010
Uczestnicy: RKG: Mateusz Golicz, KKTJ: Ewa Wójcik, UKA: Marek Wierzbowski

Nie udało się wstać wystarczająco wcześnie, więc na Kasprowy musieliśmy wjechać kolejką (32 zł, granda!). Jeździmy trochę na krześle na Gąsienicowej, a po południu zjeżdżamy Goryczkową. Staraniami Gosi udaje się wykorzystać szpinak który przywiozłem i załapujemy się jeszcze przed wyjściem na obiad. Koniec końców startujemy dość późno, więc musimy się spieszyć, żeby Marek mógł się wyspać zanim jego bardzo małoletnia córka rano wszystkich obudzi. Do jaskini wchodzimy o 18:05, ale prawdziwy początek osiągamy dopiero o 18:50 (Marwoj). Marek i ja pokonujemy syfon w stylu sportowym, tzn. goło, wydając bojowe okrzyki. Puma przechodzi w OP-1. Za Marwojem tempo akcji trochę zwalnia, bo wyciągamy aparat. Zielony But na szczęście odpompowany, ale zaraz za nim Szmaragdowe Jeziorko swoim istnieniem zaskoczyło nas wszystkich. Mimo zastosowania metody podciągowej (podciągnięcie kombinezonów nad kolana) zmoczyliśmy się w Jeziorku dosyć konkretnie. Potem tylko bieganie i bieganie, całkiem długa ta jaskinia, ale i tak stóp nie udało się już rozgrzać. Na Dupcyngiera wzięliśmy linę, niestety na Próg Odzyskanych Nadziei nie - zatem w tym miejscu przychodzi nam zawracać o 21:30. Na powierzchni jesteśmy po siedmiu godzinach akcji, czyli ok. 1:00... co dało szansę jeszcze trochę się wyspać. Rano Marek zabiera rodzinę na narty, a Puma i ja odbywamy wycieczkę na skiturach - Lejowa, Kominiarska Polana, a potem tajemnymi ścieżkami "w krzakach".

Beskid Żywiecki - Rycerzowa

07 02 2010
Uczestnicy: Asia Jaworska, Daniel Bula

Plany były jaskiniowe ale postanowiliśmy jednak pospacerować po górkach licząc na piękną pogodę. Po 6 rano ruszamy z Rudy i już po 8 jesteśmy w Rajczy, gdzie zostawiamy auto. Stamtąd czerwonym szlakiem dreptamy dość długo w kierunku Rycerzowej. Pogoda średnia-dużo chmur i trochę ponuro. Gdy myślimy, że już blisko to okazuje się, że jesteśmy dopiero w pobliżu Młodej Hory. Czasu coraz mniej a tu jeszcze ponad godzinka dreptania, nie mówiąc o powrocie. Postanowiliśmy jednak brnąć dalej no i w sumie po jakiś 4 godzinach widzimy Rycerzową. Odwiedzamy schronisko, jemy obiad i uciekamy na dół. Najpierw kierujemy się niebieskim szlakiem, póżniej jednak postanawiamy zboczyć i iść "na czuja" w kierunku drogi asfaltowej. Dotarliśmy do drogi, po której dreptaliśmy jeszcze może z półtora godziny. Tak nas to wykończyło, że nie mogliśmy zrealizować naszych planów na następny dzień tzn. wspinaczki na ściance.

P.S. Buli sorry za tą długą trasę ale i tak myślę, że było super!:)

Beskid Śląski - skitury

06-07 02 2010
Uczestnicy: Mateusz Górowski, Ola Strach (w niedziele)

Nie chcąc marnować kolejnego weekendu wybrałem się w sobotę na samotną turę po Beskidzie Śląskim. Plan był ambitny: przejście z Ustronia przez Przełęcz Salmopolską do schroniska na Koziej Górze. Pobudka o 4.50, szybkie śniadanko i już o 8.40 byłem w Ustroniu Polanie. Na miejscu jeszcze małe zakupy, przebranie butów i o 9.20 ruszam w trasę. Pogoda nie napawa optymizmem- góry jakieś takie zamglone, no ale nie ma co marudzić :). Pierwszy punkt programu to wyjście na Orłową- poszło całkiem sprawnie i w dodatku okazało się, że wyżej to i błękitne niebo i słoneczko całkiem przyjemnie przygrzewa, generalnie idealnie. Z Orłowej szybciutko dotarłem do górnej stacji wyciągów Doliny Leśnicy gdzie zjechałem na dno doliny. Tam czekało mnie podejście w stronę Starego Gronia. Na mapie wyglądało całkiem niewinnie, niestety okazało się, że szlak był nieprzetarty i całkiem sporo nawianych zasp nie pozwalało mi poruszać się z taką szybkością i łatwością jak bym chciał. Dalej to trochę monotonne dojście na Biały Krzyż i Przełęcz Salmopolską. Myślałem, że zrobię sobie tam przerwę ale idąc cały czas sam zdążyłem odzwyczaić się od dużej ilości ludzi (a że jak wiadomo jest tam pełno wyciągów i knajpek, to też ludzi nie brakuje) i musiałem szybciutko uciekać z przełęczy, spokojne miejsce na odpoczynek znalazłem na dopiero na Malinowie. Dalsza droga prowadziła trawersem z Przełęczy Malinowskiej na Kopę Skrzyczeńską i dalej szlakiem na Skrzyczne. Tu pojawiły się wątpliwości czy uda mi się dotrzeć o rozsądnej porze do celu, była już 16.30, a mi jeszcze trochę do przejścia zostało. Ale na razie czekał mnie całkiem przyjemny długi zjazd do Szczyrku. Dalej mój plan zakładał podejście na przełaj na Beskidek i szlakiem na Klimczok, Szyndzielnię i Kozią Górę, niestety pora zweryfikowała moje plany i postanowiłem podchodzić na Klimczok niebieskim szlakiem. Odradzam go wszystkim- narty tak na stałe mogłem założyć dopiero bardzo wysoko, a wcześniej szlak szedł przez osiedla domów jednorodzinnych. Narty musiałem nieść na plecach od dolnej stacji kolejki na Skrzyczne do Sanktuarium MB Królowej Polski, trochę mnie to wykończyło i zniechęciło do dalszego marszu. O 19.20 dotarłem do schroniska na Klimczoku gdzie postanowiłem już zostać i nie pchać się dalej, co okazało się niezłym pomysłem, gdyż schronisko było całkiem puste, a warunki mają bardzo fajne. Teraz pozostało tylko pójść spać i rano spotkać się z Olą :). Poranek przywitał mnie pięknie ośnieżonymi drzewami i leciutką mgiełką- piękny widok, super sprawa móc usiąść rano z książką w pustym schronisku, zjeść dobre śniadanko i po prostu się zrelaksować :). Koło 10 spotkałem się z Olą w schronisku na Szyndzielni i podreptaliśmy sobie spokojnie w stronę Błatniej. Gdy tylko odbiliśmy na czarny szlak trawersujący Klimczok i wyrwaliśmy się z tłumu ludzi idących głównym szlakiem od razu nam ulżyło. Dalej było już tylko lepiej :), lekka mgła sprawiała, że las wyglądał cudownie. Na Błatniej zjedliśmy pyszny obiad i znowu zachwycaliśmy się schroniskiem, które jest bardzo fajnie prowadzone. W drodze powrotnej stanęliśmy jeszcze nad „sauną” (jaskinią Dującą) i korzystając ze świetnych warunków na czerwonym szlaku zjechaliśmy pod drzwi samochodu zostawionego na Olszówce Górnej :).

Tatry Zach. - jaskinia Czarna

06 02 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Michał Wyciślik, Damian Żmuda, Tadek Szmatłoch, Aga Szmatłoch, Tomek Szmatłoch, Artur Szmatłoch, Tomek Głowania

W Tatrach mało śniegu ale na tyle aby uprzykrzyć podejście pod otwór (ledwo przykryte kamienie, korzenie itp.). Celem jest nurkowanie (na bezdechu) Tadka w jeziorku Szmaragdowym oraz wywspinanie komina Smoluchowskiego przez Damiana Żmudy. W drodze do Wegierskiego Komina Tadek obrywa niefortunnie kamieniem w czoło i trzeba było skorzystać z apteczki. Po dojściu na miejsce mimo przeciwności losu Tadek realizuje swoje zamierzenie ale wchodząc do wody mąci ją znacznie więc nie udało mu się odnaleźć zgubionego niegdyś szanta. Damian Żmuda wspina Smolucha. Potem to robi Tadek a na końcu ja likwiduję punkty. Na ostatniej trudności udało mi się nawet odpaść i zrobić nieprzyjemne wahadełko. W końcu jednak wszyscy spotykamy się u góry. Z jaskini wychodzimy nocą a zejście z uwagi na bardziej zmarznięty śnieg jest znośne. Tej samej nocy Tadek z ekipą wraca do domu a my zostajemy do niedzieli. Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FCzarna

Tatry Wysokie - Kasprowa Niżnia

06 02 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz, UKA: Marek Wierzbowski, KKTJ: Andrzej Ciszewski, Ewa Wójcik

To już trzeci taki weekend w ciągu ostatniego miesiąca - rano narty, wieczorem jaskinia. Lekkie problemy ze zgraniem się: Marek przyjeżdża z Warszawy "na styk", z kolei ja musiałem jeszcze przed wyjściem zadbać o zajęcie dla mojej ekipy narciarskiej. Istotnie, jak można było przewidzieć czytając niedawną relację z "babskiej akcji", woda w jaskini była. Tak wyszło, że ktoś musiał się wykąpać, żeby nasza wycieczka wykroczyła poza Długi Chodnik. Nie czekając aż i tak zostanę wytypowany (jako najmłodszy), zgłosiłem się na ochotnika. Wykąpał się też Marek, choć w sumie nie było to konieczne - stwierdził jednak, że musi, bo nie wypada mu azerować. Idziemy sobie najpierw w stronę Danka. Po drodze wspólnie z Pumą robimy trochę fotek, ale niestety wszystko "z ręki", na dużej czułości. W międzyczasie trwają dyskusje polityczne, wciągające najwyraźniej na tyle, że aż wracając troszkę się pogubiliśmy (sic!). Z Rycerskiej przebiegamy się jeszcze szybciutko do Zapałek, no i wycof. Rozchodzimy się w swoje strony, z różnymi planami na niedzielę. Jeśli chodzi o mnie - pobudka o ósmej, śniadanie - no i znowu na narty, do Bachledovej. Coś trzeba robić.

Tatry Wysokie

01-03 02 2010
Uczestnicy: Pacyfa, Krzysiek

Kolejna szybka, krótka, ale dająca chwilę wytchnienia psychicznego i zaspokojenia fizycznego ;) akcja. Jak to z Krzysiem nie spiesząc się i świetnie się bawiąc, wykonaliśmy jedynie plan minimum, tj. przejście z murowańca przez Zawrat do Piątki. Na nasze usprawiedliwienie można jedynie rzec, że warunki nienajlepsze; szlaki nieprzetarte, śnieg sypki, zapadający się i załamująca się ok 13.00-14.00 pogoda. Krzysiu przekonał się ponadto, że nawet stary dobry Zawrat nie jest wolny od niebezpieczeństw; między Zmarzłym a przełęczą minęliśmy dwa, spore lawiniska. A w Piątce cichutko, puściutko, nic nie przetarte...:) Już są plany, by to zmienić w przyszłym tygodniu...;)

Tatry: „Babska Akcja” czyli Kasprowa Niżna i Kościelec

30 - 31 01 2010
Uczestnicy: Maciejka Dziurka, Karolinka Jagoda, Ola Strach – znana na co dzień jako Kasia Ż;)

I kto powiedział, że to się nie uda? Nic bardziej mylnego! Wystarczy odrobina determinacji, czy jak kto woli desperacji i organizujemy prawie babską, acz niewątpliwie udaną akcję jaskiniową. Plan taktyczny jest prosty – Kasprowa Niżnia dokąd się da. A dało się całkiem daleko. W towarzystwie moich przesympatycznych koleżanek dotarłam do Zakopanego i jak na kobietę przystało zbagatelizowałam wyciek paliwa z baku. Podczas podróży pochłania nas rozmowa na temat najnowszych kosmetyków do liftingu biustu i ciała. Przed północą docieramy na bazę. Chichocząc Karolina flirtuje nieco z Poznaniakami na temat Zimnej. Wskakujemy w piżamy w różowe motylki i życząc sobie wzajemnie słodkich snów zamykamy znużone oczęta. Budzimy się nieco leniwie, ale śniadanko stawia nas na nogi. Z niepokojem zauważamy z Maciejką, że dieta koleżanki Karoliny obfituje w zbyt duża ilość węglowodanów i próbujemy zasugerować urozmaicenie jadłospisu, w skład którego wchodzą głównie bułki i zupki chińskie (bułki robi mama, zupki Chińczycy). Bezskutecznie niestety. Jak ta dziewczyna utrzymuje taka figurę?! (patrz galeria) Pogoda jest ładna – ciepło i nie wieje. Fryzurę pod kontrolą utrzyma zwykła pianka do włosów. Fakt ów napawa nas optymizmem. Otwór znajdujemy, bo było wydeptane J. Przebieramy się… Barwne kombinezony „od Kotarby” (kolekcja 2009) znakomicie prezentują się na tle tonącego w śniegu lasu. Z przejęciem słuchamy opowieści Karoliny o potworach zamieszkujących jaskinie …. ale ciekawość bierze górę nad strachem i schodzimy pod ziemię. Jesteśmy profesjonalnie przygotowane – mamy nawet liny, karabinki i plan techniczny. Posuwamy się do przodu zgodnie z planem aż tu nagle duża kałuża! Musimy ją przejść, żeby dostać się do syfonu Danka i potem za Zapałki. Maciejka nie jest zachwycona moczeniem swojej nowej bielizny, ale zachwalam skuteczność zimnych kąpieli w zwalczaniu celulitis i to ostatecznie przekonuje dziewczęta. W pobliżu Syfonu Danka dokonujemy drastycznego odkrycia. Potwór, o którym mówiła Karolina pożarł płetwonurków – zostały tylko butle tlenowe och! Postanawiamy wycofać się cichutko, by nie budzić czającego się licha. Opuszczamy zaczarowany bór szczęśliwe, że nic nam już nie grozi i w radosnych pląsach schodzimy do ronda kuźnickiego, gdzie prawdopodobnie zostawiłyśmy samochód (ups!) Paliwo na szczęście nie wyciekło i możemy wrócić na bazę. Zdążymy na serial! :) A poza tym to jaskinia jest przereklamowana, bo nie sprzedają tam ani Gąbek (osobiście sprawdzałam), ani Złotych Kaczek, w Sali Rycerzowej nie ma rycerzy, zapałki są zalane i bezużyteczne, i nie było żadnej imprezy Sylwestrowej L! Postanowiłyśmy złożyć zażalenie do dyrekcji TPN i wniosek o weryfikację planu technicznego galerii Kasprowa Niżnia (foch).

Orzeźwiająca kąpiel w olejkach eterycznych przydaje blasku naszej nieco sfatygowanej urodzie i przywraca siły. Posilamy się lekkostrawną pożywną konserwą z Aldiego a Karolina konsumuje swoją 36-ą bułkę…. Oglądamy „M jak miłość” a potem przygody agenta 007 (Maciejka wolała Chucka Norrisa, ale Karola uparła się, że chce Jamesa Bonda). Karolina serwuje malinowe reedsy i chipsy (ach ta niepoprawna KarolciaJ), którym to przysmakom nie możemy się oprzeć. Zasypiamy marząc o przystojnych agentach….. Nazajutrz, rządne nowych wrażeń, maszerujemy na Kościelec – spora dawka fitnessJ. Za Murowańcem przydają się te psujące fason obuwia kolce i te….no…. dziobaki do loduJ - koledzy nam pożyczyli z klubu. Poznałyśmy przystojniaka z Krakowa, który towarzyszy nam w drodze na szczyt. Na szczycie nic nie widać, tylko zimno, wieje i sypie śnieg. Schodzimy a raczej zbiegamy w świeżutkim puszku już po zmroku. …bo my kobiety damy radę i dziurom i górom hehe J

PS. No kobitki …. może to nas w końcu zmobilizuje J Zapraszam na babską akcję bez prawie…. Pozdrawiam ciepło.

Beskid Śląski: wypad skiturowy w rejon Klimczoka

31 01 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, Henryk Tomanek

Bardzo fajna tura: z Szczyrku Biłej na Karkoszczonkę, następnie trochę szlakiem a dalej na przełaj na Trzy Kopce i Klimczok. Przed tym ostatnim wyraźny wytop w śniegu i po sprawdzeniu mała jaskinia. Dalej zjazd do schroniska pod Klimczokiem. Tu obowiązkowo sernik i piwo z sokiem. Potem zjazd zielonym szlakiem do Biłej. Warunki śniegowe całkiem niezłe na szlakach. Jak dopada jeszcze z 30 cm to szykują się piękne zjazdy przez las. Tu kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2010/Klimczok

Okolice Trzech Kopców Wiślanych- wycieczka skiturowa

31 01 2010
Uczestnicy: Ola Strach

Samotnie przemierzam trasę: Ustronia Polana - Orłowa (zielonym szlakiem) - Trzy Kopce Wiślane (niebieskim) - Telesforówka - Orłowa (powrót tą samą drogą) - Równica (dalej niebieskim szlakiem)-Ustroń Polana (zjazd czerwonym szlakiem). Warunki pogodowo-śniegowe jak dla mnie były świetne. Do tego zachmurzone niebo, lekkie zamglenie i brak ludzi do złudzenia przypominają mi klimat filmu Białe Szaleństwo (który skiturowcom i innym „dziwakom” serdecznie polecam :)).

Beskid Śląski: Zawody skiturowe o Puchar Brennej

30 01 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, na miejscu Jurek Ganszer (SBB), Michał Ganszer (SBB)

Zgłosiło się około 30 zawodników (amatorów i zawodowców). Ciekawa choć nie zbyt długa trasa (8 km, 700 m przewyższenia). Wiodła z stoków narciarskich w Brennej na Halę Jaworową – Kotarz – Hyrcę, następnie zjazd nie przygotowanym terenem do Brennej, dalej podejście powyżej startu i zjazd do mety. W mojej kategorii wiekowej (nestor) udało mi się zająć I miejsce. Fajna, kameralna impreza, dobra oprawa i organizacja.

Beskid Żywiecki - słoneczno-mroźny spacer na Halę Rycerzową

24 - 25 01 2010
Uczestnicy: Ola Skowron, Wojtek Rymarczyk

Jako uczestnik współfinansowanego przez Unię Europejską programu "Chrońmy Tatry- jedźmy w Beskidy", skłoniłam ostatnio swoje górołażeniowe zapędy w stronę tych bliższych nam geograficznie wzniesień. Wydawałoby się, że takie tam górki- niskie, bliskie- nie mogą mieć wiele ciekawego do zaoferowania.. tymczasem te nasze Beskidy zimą to coś pięknego jest! Mróz, śnieg, inwersja i to słońce! plus prawie bezludnie na szlakach.

Do Soli dojeżdżamy pociągiem. Pociąg postanowił nie oszczędzić nam przygód zaraz na początku - przymarzł do trakcji na 300m przed peronem na Chebziu. Ale że nie wstaliśmy po darmo o tej piątej rano szybko udaje się zorganizować alternatywny dojazd do Kato.

Z Soli trasa wiodła czarnym szlakiem najpierw przez Łysicę do Rycerki Dolnej i dalej przez Praszywkę i Bendoszkę na Przegibek. Z Przegibka zaś dalej - na Rycerzową niebieskim szlakiem, trawersującym Banię, Majcherową i Rycerzową Wielką. Ostatnią godzinę idziemy już zupełnie po ciemku i kiedy wychodzimy umęczeni z lasu na Halę Rycerzową, wydobyć udaje się tylko przeciągłe "łooo...." w różnych tonacjach w odpowiedzi na niesamowicie rozgwieżdżone niebo nad głowami. Mimo mrozu spędzamy tam chyba z godzinę. Schronisko zastajemy nabite po brzegi. Nawet poza brzegi, bo pod bacówką jacyś kolesie rozbili dwa namioty (nic tam te 20 st. na minusie!)- jak się okazało, chcieli się wreszcie wyspać w spokoju, bo z żoną to jakoś nie idzie.. albo z łokcia przysadzi albo kołdrę zabierze. Nam udaje się dostać rewelacyjną miejscówkę na glebie pod samym dachem.

Następnego dnia przy równie bajecznej pogodzie wracamy czerwonym szlakiem przez Mładą Horę do Rajczy, skąd pociągiem powoli powoli do Katowic i Chebzia. Na tym jednak nie koniec weekendowych wrażeń. Z Chebzia odbiera nas poznany w sobotę Paweł. Z nim i jego żoną Martą mijaliśmy się na szlaku - oni coś zgubili i poprosili o kontakt w razie znalezienia, my znaleźliśmy i skontaktowaliśmy się w celu przesłania pocztą. Wtedy dopiero wyszło na jaw, że i oni są z Rudy Śląskiej i to w dodatku z Orzegowa!! Wieczór więc spędzamy w ich mieszkaniu na herbacie, a do domu wracam po 22. Sił starcza już tylko na kąpiel, a plecak... cóż, poczeka :)


Trawers wybrzeża (skitury)

22 - 24 01 2010
Uczestnicy: Ewa Wójcik (KKTJ), Karolina Filipczak (STJ KW Kraków), Emanuel Lis (SW), Mateusz Golicz (RKG)

Oj, ile było się trzeba najeździć żeby ten wyjazd doszedł do skutku. Najpierw spotkaliśmy się we wtorek w Krakowie, żeby "omówić szczegóły" - dodam, że przy pysznym raclette. Zorganizowaliśmy dla wszystkich sprzęt i przejrzeliśmy rozkłady jazdy w Internecie. Konkluzja: jeśli chcemy się zmieścić w trzech dniach, na publiczny transport nie mamy co liczyć.

Zaczynamy więc o 00:20 w piątek - na dworcu PKP we Wrocławiu odbieram z pociągu dziewczyny. Dalej autem przez Poznań do Słupska - gdzie o 06:30 jesteśmy umówieni z Emu. W Słupsku zostawiamy vana Emu i jedziemy do Ustki. Nawigacja satelitarna na azymut 0 st. wyprowadza nas do Domu Wczasowo-Sanatoryjnego PERŁA. Co ciekawe, trwa turnus i po krótkich negocjacjach na recepcji, udaje się nam załapać na śniadanie z wczasowiczami na stołówce. Bezcenne.

Senna atmosfera wczasów nad morzem udziela się nam i wyruszamy dopiero ok. 12:30 (piątek). Schodki na plażę za ośrodkiem są nieczynne, zjazd z wydm wygląda na bardzo trudny (powaga!), więc z początku idziemy lasem, widząc Bałtyk gdzieś za drzewami. Puma i Emu swój dobytek ciągną w saniach a'la Marek Kamiński. Wygląda na to, że taki system oszczędza kolana, za to kasuje kręgosłup. Po godzinie docieramy w końcu do plaży i następuje długa przerwa na przywitanie się z wielką wodą. Przed wyjazdem nasz informator z Pomorza mówił obrazowo o "zaspach do dwóch metrów", ale sama plaża okazuje się być pokryta cienką warstwą śniegu i z pewnością bez nart poruszalibyśmy się szybciej.

Dreptamy sobie plażą do zmroku, a nawet dalej. Pogoda dopisała, przez większość czasu, a także przez następne dni towarzyszyło nam momentami tylko lekko przychmurzone niebo i delikatne wiatry. Zachody słońca nad morzem i takie tam. Mróz na poziomie kilkunastu stopni staraliśmy się traktować jako atrakcję, a nie przeciwność losu. Mała niespodzianka spotyka nas w Rowach, gdzie musimy obchodzić dookoła port z zamarzniętymi kutrami ("tego nie było, chyba jakoś niedawno musieli zbudować" - Puma). Za Rowami znajdujemy miejsce na nocleg w zagajniku, rozkładamy nasze dwa namioty i po sytej kolacji kładziemy się spać. Tak ogólnie rzecz biorąc, po zmroku zrobiło się Zimno. Nie wiem konkretnie jak zimno, co najmniej minus fafnaście (według prognoz, -15). Mam świadomość że teorie na ten temat są różne, ale ja wszedłem do śpiwora tak jak stałem (koszulka, polarek, kurtka na wiatr, puchówka), może popełniłem błąd. Karoli z kolei zepsuła się mata samopompująca. O świcie budzi nas delirka. Pijemy herbatkę, no nic, jakoś dotrwamy - ale która tak właściwie jest godzina? Oszsz... Jaki tam świt... dopiero pierwsza w nocy!...

Ostatecznie najlepszym sposobem na mróz okazuje się być mieszany zespół. Na szczęście mamy optymalną konfigurację. Rano bardzo trudno wychodzi się ze śpiworów, ale tłumaczymy sobie, że odsypiamy przecież podróż. Benzyna schodzi jak woda, myślałem że wziąłem dużo, ale teraz nie wygląda to dobrze. Śniadanie na ciepło (pyszna kaszka!), topienie śniegu, cztery termosy wrzątku... Przynajmniej tyle, że jest słońce dzięki któremu udaje się nam pozbyć szronu ze śpiworów. Emu po namyśle troczy narty do sanek (totalnie oblodził sobie foki), Karola po zapoznaniu się ze stanem swoich goleni pakuje deski na plecak. Na nartach zostaję ja i Puma. Butów nie braliśmy, więc Emu i Karola dreptają w skorupach. Pomysł z zabraniem nart forsowałem głównie ja - ekipa okazuje mi jednak dużą grzeczność i konsekwentnie twierdzi, że dobrze się bawi.

Przez cały drugi dzień wędrujemy plażą przez Słowiński Park Narodowy. Jest rześko. Wędrówka wybrzeżem jest dość osobliwa, przynajmniej dla kogoś kto nie jest szczególnym entuzjastą morza (np. mnie). Trudno o jakieś pośrednie cele (granica lasu, rozwidlenie ścieżki, zmiana charakteru terenu?). Widoczne w oddali cyple są jednak dużo odleglejsze niż to się wydaje na pierwszy rzut oka. Napotkany z "rana" człowiek wspomina coś o latarni, do której rzekomo mieliśmy dotrzeć za godzinę. Światło latarni dostrzegamy dopiero po zmroku. Co niektórzy z nas w poniedziałek rano mieli zamiar być w pracy, także porzucamy śmiały plan dotarcia do Łeby i kolejny biwak odbywamy w głębi lądu - tzn. ok. 200 m w linii prostej od Bałtyku, w okolicach Czołpina.

Kontynentalna zima jak wiadomo, jest ostrzejsza. Zdaniem funkcjonariuszy policji przybyłych na miejsce nazajutrz, w nocy było -20. Tym razem byliśmy jednak lepiej przygotowani, także psychicznie. Rozbiliśmy się przy (nieczynnym oczywiście) budynku, a wieczorem zrobiliśmy jeszcze małą, acz gorącą imprezę taneczną. Może dzięki temu spało się dużo lepiej niż poprzednio.

W niedzielę rano kierujemy się w stronę Tatr - a na początek przynajmniej do Smołdzina, przez las, szlakiem obok jeziora Dołgiego. Spotykamy ludzi, potem samochody, a na koniec odśnieżoną drogę. Po drodze robimy przymusową operację Karoli, która uparła się iść na nartach. Leczenie przebiegało zarówno objawowo (smarowanie Voltarenem), jak i przyczynowo (odebranie nart siłą). Smołdzino okazuje się być bliżej niż przypuszczaliśmy, a na dodatek na przystanku rozkład powiada, że autobus mamy za pół godzinki - super. Jest jeszcze bardzo wcześnie (16:00), zatem po drodze używamy pozostałej w moim telefonie baterii do zapoznania się z bazą gastronomiczną w Słupsku. Porzucamy bagaże i dziewczyny na dworcu PKP (dziwne, ludzie chyba rzadko widują tu czekany...), wracamy z Emu po auto do Ustki i kończymy nasz wyjazd ucztą w restauracji japońskiej "SAKE". Jeszcze tylko dziewięć godzin jazdy po naszych drogach (i jak tu kochać swój kraj...) - i ok. 5:00am w poniedziałek jesteśmy w Krakowie.

Beskid Śląski - wypad pieszo-skiturowy

24 01 2010
Uczestnicy: dwójka piesza - Damian Szołtysik, Teresa Szołtysik, dwójka skiturowa - Mateusz Górowski, Damian Żmuda, transport - Ola Strach

O ostatecznej trasie decydujemy tuż przed wyjściem z auta w Ustroniu Polanie. Na dworze -20 st. Ja z Teresą idę pieszo a Damian z Mateuszem na skiturach. Razem podchodzimy pod Orłową. Pogoda mimo mrozu cudowna a na dodatek im wyżej tym cieplej (wyraźna inwersja). Na przełęczy Beskidek się rozstajemy. Damian z Mateuszem górami doszli do Małego Skrzycznego skąd zjechali do Szczyrku (miała ich tem odebrać Ola) a ja z Teresą na Równicę. O dziwo na Równicy przy drzwiach schroniska termometr wskazywał +3 st. (może był uszkodzony a może świeciło na niego słońce). Jednak różnica temperatur jest zauważalna bo po zejściu na dół znów czujemy się jak w zamrażarce. Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FZimowy_Beskid Resztę dopisze Damian Ż.

Tatry Zach. - jaskinia Zimna

16 - 17 01 2010
Uczestnicy: Kaja Fidzińska (KKTJ), Damian Żmuda

„Grotołajzy wszystkich klubów łączcie się” – kolejny wyjazd w Tatry odbywa się pod tym hasłem. Na przeprowadzoną w klubie kampanię reklamową wypadu do dziury odpowiedział jedynie (we właściwy sobie sposób) nasz forumowicz nr 1 czyli Buli. Idea integracji międzyklubowej potwierdza swoją słuszność. Tak więc w sobotę rano spotykam się w Krakowie na Westerplatte (siedziba KKTJ) z kierownikiem akcji. Kaja pobiera dla nas sprzęt… i tu następuje pierwsze zderzenie z kolorytem lokalnym. Z klubowej szafy dobywamy znakomite radzieckie karabinki „Irimiel” – naprawdę sprawdzony sprzęt ;-) Ładujemy go do bagażnika i ok. 11 docieramy do Kir. U Galicowej spotykamy znajomych z sylwestra, umawiamy się na wieczornego grzańca i ok. 14 dochodzimy pod dolny otwór Zimnej. W tatrach lampa, mrozu prawie nie ma a w ponorze wody po kostki – koncert życzeń. Schody zaczynają się na etapie podziału ról w zespole. Kaja wyraża pewną niechęć do wspinania w jaskini i proponuje mi możliwość prowadzenia wszystkich studni, stając się tym samym partnerką idealną – bez walki dostaję całe miodzio Zimnej ;-) Jednak z uwagi na aspekt feministyczny żąda w zamian oddania wora. W efekcie kobieta i kierownik akcji przez niemal całą jamę idzie z ciężką kichą, a ja wieczny kursant, spaceruję sobie na lekko i spijam śmietankę. Już wiem dlaczego KKTJ ma na kursie takie tłumy ;-) Dzięki osiągnięciu tak korzystnego dla obydwu stron kompromisu, w wyjątkowo sympatycznej atmosferze szybko docieramy do syfonu krakowskiego. Okazało się, że nikomu przed nami nie chciało się go zlewarować, na co po cichu liczyliśmy i jeżeli chcemy osiągnąć zaplanowany korytarz rubinowy, to czeka nas przynajmniej 1,5h mało rozwijającego machania wiaderkiem. Wobec braku męskiej determinacji w zespole podejmujemy decyzję o realizacji wariantu „B”, czyli zrobieniu trawersu z dolnego do górnego otworu. Daje to okazję powspinania się w kominku za widłami, którym mnie trochę straszono przed wyjazdem. Wprawdzie pierwszy Batinox jest rzeczywiście dość wysoko – po jakiś 15 metrach, ale komin naprawdę nie jest trudny. Stąd już blisko do górnego otworu. Na zejściu śniegu prawie wcale, za to lód i ślisko, trzeba uważać. Udaje się jednak zejść bez przygód. W dolinie spotykamy wracający z Czarnej kurs WKTJ. Chłopaki zapraszają nas na poznańską bazę, gdzie zostajemy uraczeni zimnym browarem i pyszną zupą. WKTJ pozyskał nowego, bardzo uzdolnionego kulinarnie członka – sugeruję włączenie go w skład przyszłorocznej wyprawy ;-). W niedzielę robimy jeszcze powierzchniowy spacer, udaje nam się znaleźć miejsce gdzie nie byliśmy dotychczas (Wielki Kopieniec) i na tym kończymy. Bardzo udany wyjazd, acz oboje stwierdziliśmy, że tęsknimy już za akcją, która da nam porządnie w d… Cóż, perwersja…

Zawody skiturowe Pucharu Polski amatorów na Czantorii

16 01 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Paweł Szołtysik

Pierwszy raz w życiu wziąłem udział w takich zawodach by zobaczyć jak to jest. Wystartowało ok 80 zawodników (zawodowcy i amatorzy) w różnych kategoriach wiekowych. Jako "dziadek" startowałem w nestorach. Docelowo należało zrobić 4 pętle od dolnej stacji wyciągu na Czantorię, początkowo trochę przez las, następnie mały zjazd pod wyciąg. Dalej dość strome podejście pod wyciągiem, w którego górnej części narty należało zdjąć i założyć na plecak. Po ok. 100 m podejścia znów na nartach trawers do trasy zjazdowej poniżej górnej stacji wyciągu. Dalej zjazd niebieską nartostradą do mety. Zrobiłem 3 pętle bo więcej nie starczyło czasu. Ostatnią pętlę większość zawodników robiła przy czołówkach. Udało mi się zająć drugie miejsce (oczywiście w mojej kategorii wiekowej bo ogólnie 48)

Kilka refleksji: średnim pomysłem jest startować na zwykłym sprzęcie turystycznym (wiązania diamir z skistopami, buty scarpa i narty). Mój sprzęt jak zważyłem to na jedną nogę przypadało ponad 4,5 kg czyli o ponad 100% więcej niż "zawodniczy". Poza tym z "braku laku" miałem zbyt duży plecak. U kilku zawodników widziałem też ciężki sprzęt ale nie wiem jak wypadli w rankingu. Oprócz tego na stromych odcinkach podejścia nie trzymały mi foki (chyba już zbyt wytarte) i tam gdzie inni szli prosto ja musiałem robić zakosy co na wąskim trakcie (=przekładanie nart) wycisło ze mnie sporo sił. Warunki śniegowe i pogodowe były znakomite. Tak po za tym to fajna zabawa, dobra oprawa i ciekawe nagrody. Na dole spotkałem kol. z SBB: Jurka Ganszera (jego syn Michał też startował), Zosię Chruściel i innych.

Paweł w tym czasie odbył pieszą wycieczkę górską na trasie: Ustroń Polana - Orłowa - Równica - Polana.

Nocny wypad skiturowy na Czantorię

14 01 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik

W nocy samotnie podchodziłem na Czantorię i zjeżdżałem nartostradą. Warunki śnieżne dobre.

SŁOWACJA: Tatry Wys. - biwak zimowy

9 - 10 01 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Henryk Tomanek, Karol Jagoda, Paweł Szołtysik oraz grotołazi z różnych klubów

Bodaj po raz 16 Jurek Ganszer z Speleoklubu Bielsko Biała zorganizował biwak zimowy. Tym razem była to Dolina Białej Wody a dokładnie taborisko taternickie na Polanie pod Wysoką (1310). Jest to jedyne takie miejsce biwakowe w całych słowackich Tarach. Dojście na miejsce zajmowało ludziom do 2 do 4 godzin. Jak się na miejscu okazało w Rudzie było może trzy razy więcej śniegu niż na Łysej Polanie z której zaczynaliśmy podejście. Jako jedyny z naszej grupki podchodziłem na nartach, właściwie po lodzie i wodzie. Czym wyżej tym mniej śniegu. W połowie doliny musiałem już narty nieść. Pocieszałem się jedynie faktem, że większość biwkowiczów tachało też narty na plecach. Ostatnie fragmenty szlaku pokonujemy w deszczu. Na taborisku jest na szczęście wiata, gdzie koledzy już rozpalili ognisko i wesoło dźwięczała gitara. Namioty rozbijamy na drewnianym podeście w prawdziwej ulewie. W sumie zjawiło się 66 dziwaków. Jurek wygłosił jak zwykle mowę. Całą noc deszcz z śniegiem walił o ściany namiotu. Drugi dzień nie zmienił znacząco sytuacji. Po zrobieniu tradycyjnego zdjęcia grupowego wszyscy zaczynają schodzić w dół. Nasze plany wyjścia wyżej (jest to wg mnie najpiękniejszy zakątek Tatr) z uwagi na pogodę nie wchodziły w grę. W połowie doliny zakładam narty i mknę po lodzie w dół, czasem w rozbryzgach wody. Błyskawicznie docieram do auta w Łysej Polanie gdzie prawie godzinę czekam na kolegów idących z buta. Wszyscy szczęśliwie doszli na dół. Dla nas było to ciekawe doświadczenie i lekcja pokory. Deszcz zimą jak się okazuje może dać bardziej w dupę niż mróz. Cała Europa walczy z zimą a w Tatrach trawy. Cóż kolejna ciekawa przygoda z nami. I tak jesteśmy szczęśliwi. Szczegóły na stronie SBB. Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FBiwak%20zimowy

Tatry - Jaskinia Zimna

9 01 2010
Uczestnicy: Mateusz Golicz, Marek Wierzbowski (UKA)

Szybkie, wieczorne wyjście na wspinanie Czarnego Komina. Uwagi o pogodzie jw. - podejście w mżawce, stąpając po rozchlapującym się śniegu. Dotarliśmy ostatecznie do Chatki, co razem z wyjściem zajęło niecałe trzy godziny. Powrót w regularnej zlewie.

Klimczok - wycieczka skiturowa

9 01 2010
Uczestnicy: Ola Strach,Mateusz Górowski

Ignorując podający deszcz i zamrożony śnieg wybraliśmy się w sobotę z rana do Bielska. Na miejscu zrobiliśmy trasę Dębowiec – Szyndzielnia – Klimczok – Szyndzielnia - Dębowiec. Do góry trasę robimy zielonym szlakiem na Szyndzielnie i dalej przez szczyt idziemy na ciepłą zupę do schroniska na Klimczoku. Śnieg po drodze głównie występował w dwóch wersjach: albo zmrożona wierzchnia skorupa albo prawie woda…. Mimo tego szło się nie najgorzej. Wracamy trasą czerwonej nartostrady, której jakość- jeśli chodzi o warunki śniegowe - była całkiem niezła jak na zastaną w górach pogodę. Po wycieczce Mateusz wraca do domu, ja zostaję w Bielsku do niedzieli.

Biwak zimowy na Babiej Górze

5 - 6 01 2010
Uczestnicy: Maciej Dziurka,Kasia Żmuda

Już od dawna mieliśmy pomysł na biwak zimowy. W godzinach popołudniowych podchodzimy szlakiem Perć Akademików. Brodząc po pas w śniegu po przekroczeniu granicy lasu zaczyna nam się gubić szlak. Z racji nadchodzącego zmierzchu decydujemy się na biwak jeszcze przed ejściem w poręczówki. W nocy na zewnątrz mróz, hulający wiatr i zawiewany śnieg. Kolejnego dni podchodzimy do góry. Początkowo zakosami brniemy w śniegu po pas, dalej krok za krokiem żlebem. Ostatnie metry na grań to walka z silnym zwalającym z nóg wiatrem i zawiewanym w twarz zmrożonym śniegiem. Bardzo szybko podejmujemy decyzje że schodzimy. Był to ostatni moment na zrobienie tego przejścia przed agrożeniem lawinowym a i tak pod samym szczytem spuściliśmy sobie deskę śnieżną na siebie. W drodze powrotnej odwiedzamy schronisko. Pod wieczór wracamy do domu.

Jura - na nartach biegowych

3 01 2010
Uczestnicy: Damian Szołtysik, Henryk Tomanek

Mroźna pogoda, lotny, puszysty śnieg to warunki, w których odbyliśmy wędrówkę narciarską w okolicach Przewodziszowic. W tej wsi zostawiamy auto i na biegówkach obchodzimy ruiny pobliskiej warowni a następnie idziemy lasami i polami. Po drodze o dziwo spotykamy 2 narciarki i narciarza na biegówkach z którymi zamieniamy kilka zdań. Następnie robimy błąd nawigacyjny i lądujemy w Leśniowie. Po korekcie, częściowo na przełaj docieramy do Pustenlni w Czatachowej (uroczy kościółek na skraju lasu) i stamtąd ładnym zjazdem docieramy do głównego rowerowego szlaku jurajskiego i nim wracamy do auta. Pokonaliśmy kilkanaście kilometrów na nartach. Zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2010%2FJura-narty

Tę stronę ostatnio zmodyfikowano 21:26, 15 maj 2011.
zaloguj się